**Ημερολόγιο της Βαλεντίνας Παπαδοπούλου** «Ας την αφήσουμε εδώ, ας πεθάνει μόνη της!» μουρμούρισαν
Ένα χρόνο είχε περάσει από τότε που ο μοναδικός της γιος, Νίκος, έφυγε από αυτήν την ζωή. Η κηδεία είχε
Ο βορειάς του Νοεμβρίου κομματιάζε το δέρμα σαν μαχαίρια, ενώ από το ποτάμι έφερνε μια υγρή ψύχρα που
Βλέποντας τον σκύλο ξαπλωμένο δίπλα στο παγκάκι, έτρεξε προς τα εκεί. Η ματιά του γλίστρησε και στο λουρί
Η μητέρα μου και η αδελφή μου με έβλεπαν μόνο σαν ένα πορτοφόλι ποτέ δεν έδειξαν πραγματικό ενδιαφέρον για μένα.
Μετά από 19 χρόνια, η μητέρα μου ξαναεμφανίστηκε τώρα θέλει λεφτά και στέγη Δέκα χρονών ήταν όταν κατάλαβα
Η μητέρα μου προσποιείται ότι είναι άρρωστη για να μην δουλεύει και ζει εις βάρος μας. Η μητέρα μου δεν
Έκοψα κάθε σχέση με την οικογένειά μου και για πρώτη φορά, αναπνέω ελεύθερα. Μεγάλωσα πιστεύοντας ότι
Στην Αθήνα, πολύ καιρό πριν, οι συγγενείς έβαλαν έξω στην πλατεία ένα κουτί με γατάκια. Ο Σκύλος, όπως
Ποτέ δεν θα ξεχάσω εκείνη τη μέρα που βρήκα ένα κλαίοντα βρέφος σε ένα καροτσάκι μπροστά από την πόρτα