Εγκυμοσύνη πέντε-έξι εβδομάδων, μου είπε η γιατρός και άφησε το εργαλείο στη λεκάνη πριν βγάλει τα γάντια της.
Θα γεννήσεις;
Δεν απάντησα.
Σαράντα δύο χρονών, τέταρτο παιδί, που καθόλου δεν το ήθελα. Τα χρήματα δεν φτάνουν, ζούμε από μισθό σε μισθό.
Οι μεγάλοι ακόμα σπουδάζουν, η μικρότερη μόλις θα πάει πρώτη δημοτικού, χρειάζεται φόρεμα, μπλούζα, νέα σχολική τσάντα, να μην μιλήσω για τα τετράδια και τα βιβλία… Κι έρχεται τώρα τέτοιο δώρο!
«Θα το συζητήσω με τον Πέτρο», σκέφτηκα. «Να δω τι θα πει».
Πήγα στη γιατρό, του είπα στο βραδινό τραπέζι.
Ναι, είμαι έγκυος. Έξι εβδομάδων.
Ο Πέτρος σταμάτησε να τρώει και άφησε το πιρούνι του.
Τι να κάνουμε; Ας το κρατήσουμε. Δύο αγόρια, δύο κορίτσια, πλήρης οικογένεια, είπε γελώντας.
Πλήρης οικογένεια! Και με τι λεφτά θα ζήσουμε;
Άρχισα να του εξηγώ για τα μεγαλύτερα παιδιά, τη μικρή, που θέλει τόσα και τόσα, και ένιωθα όλο και πιο σίγουρη ότι σε αυτή την ηλικία και με τέτοιο εισόδημα, μόνο τρέλα θα ήταν να γεννήσω άλλο ένα παιδί.
Θα κάνω εξετάσεις για διακοπή…
Όταν έκανα όλες τις απαραίτητες εξετάσεις, με πήρε η κατηφόρα. Στεναχωρήθηκα για το μικρό πλασματάκι που μεγάλωνε μέσα μου. Ίσως κορίτσι να είναι ξανθούλα, όμορφη, σκανταλιάρα.
Πήρα το τραμ ως το κέντρο της Αθήνας για το ραντεβού. Έσπρωχνα και με έσπρωχναν. Κατεβαίνοντας, στην κυριολεξία κύλησα στο πεζοδρόμιο και ξαφνικά έπεσε ένα λουράκι από τον ώμο μου, στιγμιαία δεν κατάλαβα γιατί. Μετά φώναξα: το λουράκι ήταν από την τσάντα μου. Κάποιος έκλεψε την τσάντα μου μαζί όλα τα λεφτά και τα αποτελέσματα των εξετάσεων.
Δεν μου έμεινε τίποτε άλλο παρά να επιστρέψω στο σπίτι. Μερικές αναλύσεις τις ξαναέκανα, κάποιες μπόρεσα να ξαναβρώ.
Τη δεύτερη φορά που πήγα, βγαίνοντας από το λεωφορείο της Ομόνοιας, έπεσα και γύρισα το πόδι μου.
«Αν πάω τρίτη φορά, μην σπάσω κάνα πόδι ή χειρότερα!» σκέφτηκα με δεισιδαιμονία. Αποφάσισα να κρατήσω το μωρό. Και ησύχασα.
Η εγκυμοσύνη πήγαινε καλά, ήδη ήξερα ότι είχα κορίτσι. Κι όμως, στον δεύτερο υπέρηχο, όλα ανατράπηκαν: η γιατρός υποψιάστηκε σύνδρομο Down.
Πρέπει να κάνετε αμνιοκέντηση, μου είπε, συμπληρώνοντας το παραπεμπτικό.
Να ξέρεις, μου είπε, η εξέταση έχει κάποιο ρίσκο: μπορεί να προκαλέσει αποβολή ή λοίμωξη.
Σκέφτηκα, αλλά τελικά συμφώνησα.
Την καθορισμένη μέρα, πήγαμε με τον Πέτρο στο Ιπποκράτειο. Αυτός με περίμενε στον διάδρομο, εγώ μπήκα μέσα με τα πόδια να τρέμουν. Η γιατρός άκουγε την καρδιά του μωρού, πηγαίνει πολύ γρήγορα.
Ας περιμένουμε λίγο, είπε.
Θα βάλω μαγνήσιο.
Μου έδωσε μαγνήσιο και με έστειλαν έξω να ηρεμήσω.
Μετά από λίγο, με φώναξαν πάλι. Η καρδιά του μικρού ησύχασε, αλλά είχε στρίψει πλάτη. Έτσι δεν μπορούσαν να πάρουν το δείγμα.
Ας περιμένουμε μήπως γυρίσει.
Τρίτη φορά και στάθηκα τυχερή: το παιδί γύρισε με το πρόσωπο, οι παλμοί κανονικοί.
Μου απολυμάναν την κοιλιά.
Έκανε ζέστη, το παράθυρο ήταν ορθάνοιχτο να μπει λίγος αέρας. Η νοσηλεύτρια κρατούσε τον δίσκο με τα εργαλεία, όταν ξαφνικά μπαίνει ένα περιστέρι από το παράθυρο. Τρελαμένο bird άρχισε να πετάει παντού, να χτυπά πάνω μας. Από τον φόβο της η νοσηλεύτρια έριξε τον δίσκο κάτω, όλα τα εργαλεία σκορπίστηκαν.
Με ξαναέστειλαν έξω ώσπου να διώξουν το πουλί και να φέρουν καθαρά εργαλεία.
Τι γίνεται τόση ώρα; ρώτησε ανήσυχος ο Πέτρος.
Μπήκε περιστέρι και τα έκανε όλα άνω κάτω!
Αυτό δεν είναι τυχαίο, μου είπε σοβαρά.
Πάμε σπίτι.
Και φύγαμε.
Στον καιρό της, η κόρη μου ήρθε στον κόσμο.
Τώρα είναι δέκα χρονών.
Ξανθούλα, όμορφη, σκανταλιάραΤρέχει στην αυλή με τα ξανθά μαλλιά της να ανεμίζουν, το βλέμμα της γεμάτο σπιρτάδα. Καμιά φορά την παρατηρώ διακριτικά την ώρα που διαβάζει ζωγραφίζοντας καρδούλες στα τετράδιά της· συχνά γελάει, ξεχνά τη σεμνοτυφία και πιάνει να αγκαλιάζει τα αδέρφια της σαν να θέλει να χωρέσει όλη την οικογένεια μέσα στις μικρές της παλάμες.
Έκανα λογαριασμούς, φοβήθηκα, δίστασα, κράτησε ένα σμήνος από συμπτώσεις και μικρά θαύματα να μου δείξει τον δρόμο. Και τώρα, δέκα χρόνια μετά, όλο σκέφτομαι πώς ήρθε στη ζωή μας, χαρίζοντας ένα φως διαφορετικό. Στον τοίχο του σαλονιού ένα πορτρέτο της κολλημένο με σελοτέιπ, παλιά ζωγραφιά της μικρής, δείχνει το σπίτι μας να μοιάζει, επιτέλους, γεμάτο.
Καμιά φορά, όταν τα βράδια σβήνω το φως και στέκομαι λίγο δίπλα στην πόρτα του δωματίου της, ακούω την ανάσα της ήρεμη και σκέφτομαι ότι, τελικά, ο κόσμος κάνει πάντα χώρια για ένα ακόμη θαύμα.
