Rodzice
030
«Γιατί δεν ανοίγεις την πόρτα;» – «Δεν θέλω! Και δεν πρόκειται. Οι επισκέπτες πρέπει να ειδοποιούν πριν έρθουν, και φυσικά, να μην ψάχνουν στα συρτάρια, τα ψυγεία και τις ντουλάπες μου.» – «Τι εννοείς δεν θα ανοίξεις; Αυτή είναι η μητέρα μου! Ήρθε για μένα!» – «Λοιπόν, υποδέξου την! Αλλά όχι στο σπίτι μου!»
**Ημερολόγιο ενός Άνδρα** «Γιατί δεν ανοίγεις την πόρτα;» «Δεν θέλω! Και δεν πρόκειται. Οι επισκέπτες
Rodzice
08
«– Τι λες τώρα, ποιοι καφέδες είναι αυτοί που πέρασαν από δω; Πάρε τηλεφωνήσεις την οικογένειά σου, ας έρθουν να φέρουν λίγη τάξη! – παραπονιόταν η Λίλα.»
**Ονειρική Ανακάλυψη στη Βίλα** «Τι στο διάολο έκαναν εδώ;» παραπονιόταν η Ελένη. «Πάρε τηλέφωνο τους
Rodzice
04
«Εβδόμη Ιουλίου! Δεν γίνεται να είναι αληθινό! Απλή σύμπτωση. Αλλά και το όνομα Ανδρέας.»
«Εβδόμη Ιουλίου! Δεν μπορεί να είναι! Τι σύμπτωση Και το όνομα Ανδρέας επίσης. Το πατρωνυμικό και το
Rodzice
024
Οι ελάφια δεν σκέφτηκαν καν να του προτείνουν να μετακομίσει ο Σέργιος σε αυτήν. Να βγαίνουν μαζί είναι ένα πράγμα, να ζουν μαζί είναι τελείως διαφορετικό.
**Ημερολόγιο μιας Ελευθερίας** Δεν πέρασε ποτέ από το μυαλό της Ελένης να προτείνει στον Σπύρο να μετακομίσει μαζί της.
Rodzice
08
Βίκτωρ Γρηγορόπουλος παρακολουθούσε τον Όλεγκ τόσο δεξιοτεχνικά που εκείνος δεν το πρόσεχε. Και βέβαια, ο Βίκτωρ είχε δουλέψει τόσα χρόνια σε σχετικές θέσεις—ήταν επαγγελματίας!
Ο Βίκτωρ Γρηγορόπουλος παρακολουθούσε τον Οδυσσέα χωρίς να το παρατηρεί ο ίδιος. Και όχι τυχαία, ο Βίκτωρ
Rodzice
08
– Εντάξει, για αυτή τη γιορτή δε θα σε διώξουμε. Ετοίμασε τρία υπνοδωμάτια – η αδερφή μου και η ανιψιά μου θα μείνουν για τη νύχτα. Εσύ θα κοιμηθείς στην κουζίνα.
**Ημέρα πρώτη του Νέου Έτους** «Λοιπόν, για αυτές τις γιορτές δεν θα σε διώξουμε από το σπίτι σου.
Rodzice
09
Άπληστοι συνεπιβάτες στο βαγόνι έφαγαν όλα τα φαγητά μου, αλλά έλαβαν ένα μάθημα που δεν θα ξεχάσουν ποτέ
**Ημερολόγιο μου** Οι τροχοί του τρένου χτυπούσαν το ρυθμό των ονείρων μου. Τρεις μήνες αποταμιευα για
Rodzice
019
Ο Κάγκουρος που Έσωσε τον Άνθρωπό του
ΘΕΣΣΑΛΊΑ, 2020. Σε ένα απομονωμένο αγρόκτημα ανάμεσα σε ελαιώνες και ξερές πλαγιές, ζούσε ο Γιάννης Παπαδόπουλος
«Παρατήρησε τον σκύλο ξαπλωμένο δίπλα στο παγκάκι και έτρεξε προς το μέρος του. Το βλέμμα του έπεσε επίσης στο λουρί, που η Ναταλία το είχε αφήσει απερίσκεπτα.»
**Ημερολόγιο**Βλέποντας τον παλιό μου σκύλο να κείτεται δίπλα στο παγκάκι, έτρεξα αμέσως προς το μέρος του.
Οι συγγενείς άφησαν αμέσως το κουτί με τα γατάκια στο δρόμο. Ο Κόργκι βγήκε μόνος του να τα κυνηγήσει και αρνήθηκε κατηγορηματικά να γυρίσει πίσω στο σπίτι.
Οι συγγενείς έριξαν αμέσως έξω στη γειτονιά το κουτί με τα γατάκια. Ο Κοργκί ο ίδιος τα ακολούθησε και