Rodzice
Το χειμωνιάτικο κρύο κόβανε το δέρμα σαν μαχαίρια, ενώ από τον ποταμό ανέβαιναν υγρές, οστέινες παγωνιές.
Καθώς περπατούσε το σκυλάκι της, μια κοπέλα γυμνασίου σταμάτησε δίπλα σε δύο άντρες που της πρόσφεραν
Φοβόμουν μήπως τον επιστρέψουν…Όταν τον είδα πρώτη φορά, κάθονταν κοντά στον τοίχο. Δεν γάβγιζε
Σήμερα, γράφω με βαρύ καρδιά αλλά και ελπίδα. Ο πατέρας μου έφερε ένα σκύλο από το πανδοχείο ζώων για
«Δεν σε καταλαβαίνω καθόλου, κοριτσάκι μου, είσαι γυναίκα στο κάτω-κάτω, τι φταίει το καημένο το παιδί;
**Ημερολόγιο μιας Γιαγιάς**Ξύπνησα σε ένα γηροκομείο. Η νύφη μου είχε οργανώσει τα πάντα με προσοχή
«Μαμά, γιατί δεν με προσκάλεσες για τα γενέθλιά σου;»Η Ελένη σφίγγει το τηλέφωνο τόσο δυνατά που τα δάχτυλά
«Δεν μαγειρεύω πια για όλους! Μόνο για μένα και την Άννα.»«Γιατί κάτι τέτοιο;» παραξενεύτηκε ο Νίκος.
«Νατάσα Παναγιώτη, γεια σας. Είμαι η Ελισάβετ, η μέλλουσα νύφη σας. Θα ήθελα να σας συναντήσω για να
«Αρκετά, φεύγω! Πόσο να αντέξω; Το παιδί, η αιώνια κούρασή του, βοήθεια, βοήθεια κι εγώ θέλω να βγω όπως παλιά!