«Εβδόμη Ιουλίου! Δεν μπορεί να είναι! Τι σύμπτωση Και το όνομα Ανδρέας επίσης. Το πατρωνυμικό και το επίθετο είναι διαφορετικά. Μα φυσικά, σε μια υιοθεσία μπορούν να αλλάξουν και το πατρωνυμικό και το επίθετο. Και το όνομα επίσης» Κοίταξε επί ώρα το πορτρέτο του άνδρα, σαν να ήλπιζε να δει κάτι γνωστό.
Η γυναίκα στο προσωπικό της δημοτικής αίθουσας συμπλήρωσε τα χαρτιά για τη νέα υπάλληλο. Έπειτα τηλεφώνησε:
Κυρία Ειρήνη Ανδρεάδη, ελάτε σε παρακαλώ! Εδώ είναι η νέα σας υπάλληλος.
Σύντομα, μπήκε στο γραφείο και απευθύνθηκε αμέσως στη νεοφερμένη, μια γυναίκα μεγάλη σε ηλικία:
Είστε η νέα καθαρίστρια;
Ναι!
Είμαι η υπεύθυνη των εγκαταστάσεων, με λένε Ειρήνη Ανδρεάδη, συστήθηκε η προϊσταμένη και αμέσως ρώτησε: Κι εσάς;
Βέρα, βλέποντας τη σιωπηλή ερώτηση στα μάτια της, διόρθωσε: Βέρα Αλεξίου.
Ελάτε, θα σας δείξω τον χώρο εργασίας σας, βγήκαν από το γραφείο συνεχίζοντας να μιλούν. Θα είστε υπεύθυνη για όλον τον τρίτο όροφο
***
Η Βέρα ήταν ευτυχισμένη που βρήκε τέτοια δουλειά. Χαμογελώντας με χαρά, κοιτούσε τον νέο της χώρο:
«Μένουν δυο χρόνια για τη σύνταξη. Και εδώ μπορώ να συνεχίσω να δουλεύω και μετά. Ο μισθός είναι οκτώ εκατοστάρικα, και με τα μπόνους που δίνουν, θα ζήσουμε καλύτερα με τον Δημήτρη. Τα παιδιά μεγάλωσαν κι έφυγαν. Ωχ, ούτε καν ξέρω πώς λέγεται ο δήμαρχος! Τι ντροπή αν με ρωτήσουν! Σύντομα είναι μεσημεριανό. Στον πρώτο όροφο υπάρχουν οι φωτογραφίες όλων των δημάρχων. Πώς δεν το πρόσεξα;»
***
Επιστρέφοντας από την καντίνα, πέρασε δίπλα στον πίνακα και διάβασε το όνομα του δημάρχου: «Ανδρέας Μπόριας, και η χρονιά γέννησης χίλια εννιακόσια ογδόντα τρία».
Ω, είναι πολύ νέος. Ούτε σαράντα χρονών δεν είναι, σκέφτηκε η Βέρα, και ξαφνικά θυμήθηκε. Ανδρέας;! Χίλια εννιακόσια ογδόντα τρία.
Γύρισε πίσω, ξαναδιάβασε την ημερομηνία γέννησης:
«Εβδόμη Ιουλίου! Δεν μπορεί να είναι! Τι σύμπτωση Και το όνομα Ανδρέας επίσης. Το πατρωνυμικό και το επίθετο είναι διαφορετικά. Μα φυσικά, σε μια υιοθεσία μπορούν να αλλάξουν και το πατρωνυμικό και το επίθετο. Και το όνομα επίσης»
Κοίταξε επί ώρα το πορτρέτο του άνδρα, σαν να ήλπιζε να δει κάτι γνωστό.
***
Η νέα δουλειά. Οι άσχετες σκέψεις φάνηκαν να απομακρύνονται.
Στο σπίτι, μίλησε όλο το βράδυ με τον άντρα της. Μετά, αυτός πήγε στο δωμάτιό του να δει ποδόσφαιρο, και η Βέρα στο δικό της.
Το διαμέρισμά τους ήταν μεγάλο, τριδύματο. Τα παιδιά έφυγαν, έγινε πιο ευρύχωρο. Ο άντρας της μερικές φορές κοιμόταν μαζί της, αλλά όλο και πιο σπάνια.
Τώρα, ξάπλωσε στο κρεβάτι της και οι σκέψεις της γύριζαν στο κεφάλι της. Σκέψεις για τα νιάτα της. Και για το μυστικό που ποτέ δεν αποκάλυψε στον άντρα της.
Είχε γιο πριν γνωρίσει τον Δημήτρη. Και τον έλεγαν Ανδρέα. Εκείνη τότε ήταν μόλις δεκαεννιά χρονών. Χωρίς λεφτά, χωρίς δουλειά. Το κοιτώνα της σχολής δεν ήταν κατάλληλος για μια μητέρα με μωρό. Άντεξε μόνο έξι μήνες και τον άφησε σε ένα ορφανοτροφείο.
Τρία χρόνια μετά, παντρεύτηκε τον Δημήτρη. Για ό,τι είχε συμβεί πριν, δεν ρώτησαν ο ένας τον άλλον. Σύντομα, απέκτησαν τα δικά τους παιδιά δυο κόρες.
Τα παιδιά μεγάλωσαν. Η μια μπήκε στο πανεπιστήμιο της επαρχίας, παντρεύτηκε εκεί. Τα εγγόνια πάνε σχολείο. Η άλλη παντρεύτηκε και τώρα ζεί στην Αθήνα.
Η ίδια η Βέρα δεν απέκτησε ποτέ καλή επαγγελματική κατάρτιση. Τα τελευταία είκοσι χρόνια δούλευε ως υπεύθυνη εγκαταστάσεων σε ένα εργοστάσιο. Πρόσφατα, το εργοστάσιο έκλεισε και όλοι απολύθηκαν. Τότε, η κόρη μιας φίλης της πρότεινε δουλειά ως καθαρίστρια στο δημαρχείο. Δέχτηκε.
Και τώρα ο δήμαρχος Ανδρέας Μπόριας, γέννησης 83. Όχι, η Βέρα δεν παραπονιέται για τη ζωή της. Αλλά όλα αυτά τα χρόνια θυμόταν τον γιο της που είχε. Μερικές φορές της
