Όταν η νύφη μου είπε μπροστά σε όλους ότι «δεν χρειάζεται πια να έρχομαι τόσο συχνά», ένιωσα τον εγγονό μου να μου σφίγγει το χέρι πιο δυνατά, λες και καταλάβαινε περισσότερα απ’ όσα θα ‘πρεπε.
Όταν η νύφη μου είπε μπροστά σε όλους, «Δεν χρειάζεται πια να έρχεσαι τόσο συχνά», ένιωσα το εγγόνι μου
Δεν υπάρχω
Δεν υπάρχω Πάλι αγόρασες αυτή την ανοησία; Ο Γιάννης άφησε τη σακούλα με δύναμη στον πάγκο, κάτι ακούστηκε
Έδιωξε τον σερβιτόρο επειδή βοήθησε έναν ηλικιωμένο, αλλά δεν ήξερε ποιος καθόταν στο διπλανό τραπέζι…
В роскошном ресторане «Ακρόπολη», вплетённом в сердце Афин, воздух пульсировал ароматами элитного парфюма
Στο σπίτι της οικογένειας Βοσκορένσκη αιωρούνταν πάντα άρωμα καθαριότητας και ακριβού αρώματος. Η οικοδέσποινα, Μαρίνα, ήταν η επιτομή της τελειότητας: στα σαράντα πέντε της έμοιαζε με τριαντάρα, διατηρούσε διάσημο γαστρονομικό μπλογκ με ένα εκατομμύριο ακόλουθους και ήταν παντρεμένη με τον Παύλο — έναν επιτυχημένο αρχιτέκτονα.
Στο σπίτι των Χατζήδων υπήρχε πάντα μυρωδιά καθαριότητας και ακριβών αρωμάτων. Η οικοδέσποινα, η Μαριάνθη
Ο Ανδρέας καθόταν στο σκαμπό της κουζίνας και παρακολουθούσε τα σκονάκια να χορεύουν στη δέσμη του δύοντος ήλιου. Στο διαμέρισμα νούμερο 48 της οδού Ειρήνης όλα ήταν αποστειρωμένα. Υπερβολικά αποστειρωμένα.
Андреас сидел на низком табуретке на кухне и наблюдал, как пылинки медленно вальсируют в луче вечернего
Ο Μάρκος εμφανίστηκε στη ζωή της Βικτώριας και του Ορέστη ένα μουντό μεσημέρι του Νοέμβρη. Ήταν οκτώ χρονών, με σοβαρά γκρίζα μάτια και τρόπους μικρού πρίγκιπα. Άλλα παιδιά στο ορφανοτροφείο μπορούσαν να παραπονιούνται, να λερώνουν τα ρούχα τους ή να κάνουν φασαρία, αλλά ο Μάρκος… Ο Μάρκος ήταν η ενσάρκωση της σιωπής.
Ο Μάρκος εμφανίστηκε στη ζωή της Ελένης και του Νίκου ένα σκοτεινό μεσημέρι του Νοέμβρη στην Αθήνα.
Πήγα να παραδώσω ένα απλό δέμα, όταν πίσω από μια παλιά μάντρα άκουσα ένα άλογο να καλεί με δυνατή φωνή, σαν να με φώναζε.
Jétais parti livrer un colis comme un autre, sans me douter de ce qui mattendait derrière une vieille
Τοίχος από αόρατο γυαλί
Αόρατοι τοίχοι από γυαλί Καταιγίδα μιας δεκαετίας Εκείνο το βράδυ η Αθήνα βυθιζόταν σε μολυβένιο ουρανό
Θα συνεχίσεις να τρως μέχρι το τέλος, όταν όλοι οι άλλοι έχουν ήδη τελειώσει.
«Θα φας τελευταία, όταν όλοι οι άλλοι έχουν τελειώσει.» Αυτό μου το είπε η κόρη μου από την άλλη άκρη
Ο Λουκάνικος Κλέφτης
ΛΗΣΤΗΣ ΤΟΥ ΛΟΥΚΑΝΙΚΟΥ Ήταν αδύνατο να μην προσέξεις εκείνη τη γάτα. Γιατί έμπαινε στο μικρό μπακάλικο