Θυμάμαι τότε, όταν η Νίνα, η γειτόνισσα μου από την Πλατεία Αρχάγγελου, καταγέλαζε ότι θα φέρει την καταδίκη
Πατέρα, πεινάω και θέλω να βγω έξω! επανέλαβε η μικρή Δάφνη, τσιγκίζοντας κοντά μου. Ήμουν, εκείνη τη
Αγαπημένο ημερολόγιό μου, σήμερα, καθώς ήμασταν μόνο μας στο μικρό, παλιό σπίτι δίπλα στο σχολείο της
Αγαπητό ημερολόγιο, Σήμερα η αδερφή του συζύγου, η Λαυρέντσια, ήρθε στο μικρό μας εξοχικό στην Αγία Λιβάδα
Δεν μπορείς έτσι, Ανού. Σου τριάντα και ζεις σαν γριά, έλεγε η μητέρα, κάθοντας δίπλα της. Η Ανδριάνα
«Μην μασάς το ψωμί του άλλου», μου είπε η γιαγιά μου· τώρα θυμάμαι πώς η Δάφνη, θυμωμένη, δεν έκρυβε
«Καλέσα τη μητέρα και τη σιωπηλή μου αδερφή για το Πρωτοχρονιάτικο δείπνο», ανακοίνωσα το βράδυ της 30ης
Αγνή πήρε το μπουκάλι νερό που του έδωσε ο Γιάννης. Το έλαβε με τρεμάμενα χέρια, έβγαλε από το αυτοκίνητο
Ελένη, σκεφτείς καλά πριν γράψεις την απόρριψη για το μωρό! Μετά θα είναι πολύ αργά. Δεν μπορώ να το
Αθήνα, 4 Νοεμβρίου 2025 Σήμερα ξύπνησα από το κουδούνι της πόρτας. Ένας ήχος σαν το «τρίξιμο» ειδοποίησε