Musím to říct takhle: já jsem se ten den nesnažil ublížit. Snažil jsem se přežít týden, o kterém jsem
Ладанка за тридцять срібняків У Зарваниці двадцять третього вересня завжди тісно. Того дня, коли громада
Ten let jsem plánovala tři týdny. Neřekla jsem o něm ani slovo — ani mámě, ani kamarádce z účtárny, nikomu.
Меня зовут Тарас Ковальчук, мне тридцать четыре, и в тот вечер я стоял в бетонном коридоре военной базы
Se saapui tiistai-iltana, kun keitin teetä keittiössä. "Reetta, missäs sinä olit Väinön ristiäisissä?"
Звали її Марта. Вона зняла вʼязану шапку, струсила мокрий сніг на килимок біля входу й замовила подвійний рістрето.
В то утро бабушка Галина проснулась в шесть, хотя могла бы ещё часок полежать. Но у Веры поднялась температура
Isäni ei koskaan huutanut. Se oli ehkä pelottavinta koko lapsuudessani — hän vain katsoi asioita niin
Když ke mně do sálu přišla ta žena, bylo úterý odpoledne. Venku mrholilo, na střeše kulturního domu bubnoval déšť.
Minä olen työskennellyt Helsingin Lastenklinikan fysioterapeuttina viisitoista vuotta. Olen nähnyt satoja