Είμαι 26 χρονών και εδώ και πέντε μήνες δεν μιλάω με τους γονείς μου. Όχι επειδή έκανα κάτι παράνομο ή ανήθικο, αλλά επειδή επέλεξα να αφήσω το πατρικό μου σπίτι.
Είμαι 26 χρονών και εδώ και πέντε μήνες δεν μιλάω με τους γονείς μου. Όχι γιατί έκανα κάτι παράνομο ή
Μια μέρα έψαχνα για κάποια έγγραφα και όταν τελικά τα βρήκα, το βλέμμα μου έπεσε σε έγγραφα που αφορούσαν το διαμέρισμά μας. Κάτι μέσα σε αυτά με ξάφνιασε και με εκνεύρισε πολύ, γιατί
Οι γονείς της Ειρήνης μάς έκαναν, για τον γάμο μας, ένα πραγματικά ακριβό δώρο ένα διαμέρισμα!
Πριν από μία εβδομάδα ξαναείδα τον πρώτο μου έρωτα – στην κηδεία της συζύγου του – και από τότε νιώθω πως όλη μου η ζωή είναι αναστατωμένη
Πριν από μία εβδομάδα ξαναείδα την πρώτη μου αγάπη στην κηδεία της γυναίκας του κι από τότε νιώθω πως
«Όταν η Αμερική σε παίρνει κομμάτι-κομμάτι και το σπίτι ξεχνά τη ζεστασιά σου: η προδοσία της επιστροφής για τον Έλληνα μετανάστη»
Οκτώ χρόνια. Οκτώ ολόκληρα χρόνια κι εγώ, η Ειρήνη, επιστρέφω στην Ελλάδα. Όχι στη „νέα μου ζωή”
Στα 54 μου βγήκα σε τρία ραντεβού — με γυναίκες 37, 45 και 58 ετών. Να τι κατάλαβα από αυτή την εμπειρία
Στα 54 μου έχω πάει σε τρία ραντεβού με γυναίκες 37, 45 και 58 ετών. Να τι κατάλαβα μετά απ όλα αυτά
Την γιαγιά τη φροντίζαμε όλοι μαζί ως οικογένεια
Τη γιαγιά τη μάζευαν όλη η οικογένειαΌλη η οικογένεια μάζευε τη γιαγιά. Χωρίς καμία ντροπή, της έλεγαν
Δε Θέλω
Δεν θέλω Όλα είναι πάνω μου! Τι άλλο να κάνω; η Ελισάβετ μιλούσε αγανακτισμένη. Ο άνδρας της δεν είπε τίποτα.
Διωγμένοι από τη γκαρσονιέρα όπου ζούσαν, μια μητέρα και το παιδί της βρίσκονται στην πόρτα ενός πλούσιου χήρου.
Fă imaginea asta, prietene: la ora 2 noaptea, în mijloc de februarie, într-un Atena rece de-ți taie respirația.
Μετακόμισα κοντά του για να κάνουμε μια νέα αρχή και στο τέλος κοιμόμουν στον καναπέ στο «δικό μου σπίτι»
Μετακομίζω στον δικό του χώρο, πιστεύοντας ότι θα κάνουμε μια καινούργια αρχή, και στο τέλος κοιμάμαι
Είμαι εξουθενωμένη. Και όχι – δεν είναι κάποια αφηρημένη συναισθηματική κόπωση. Είναι σωματική, ψυχική και οικονομική εξάντληση από το να συντηρώ δύο ενήλικες που επέλεξαν να μείνουν για πάντα σε εφηβικό mode.
Είμαι πτώμα. Και όχι, δεν μιλάω για κάποια αόριστη, συναισθηματική εξάντληση. Εδώ μιλάμε για αδυσώπητη