Στα 54 μου έχω πάει σε τρία ραντεβού με γυναίκες 37, 45 και 58 ετών. Να τι κατάλαβα μετά απ όλα αυτά
Ο φίλος μου ο Μανώλης, που μόλις έκλεισε τα 54, έχει στο ιστορικό του δύο γάμους, ενήλικα παιδιά και ζει μόνος του στην Αθήνα μετά το τελευταίο διαζύγιο. Δουλεύει κανονικότατα, προσέχει τη φυσική του κατάσταση, και σίγουρα δεν φοβάται να ξαναδοκιμάσει την τύχη του στα ερωτικά. Πρόσφατα, μου αφηγήθηκε με ντοπιολαλιά και χιούμορ τα τρία τελευταία του ραντεβού. Γιατί, ως γνωστόν, μετά την κρίση τα ραντεβού είναι σαν τα καλοκαίρια: θυμάσαι πάντα το πιο πρόσφατο.
Πρώτο ραντεβού 45 ετών: «Καλά, αυτοκίνητο δεν έχεις;»
Η κυρία ήταν φινετσάτη, με αυτοπεποίθηση, και συζήτηση που κύλαγε σαν ζεστός φρέντο στην Αιγύπτου. Μέχρι που αποκαλύφθηκε πως ο Μανώλης δεν οδηγεί. Τότε άρχισε ο καταιγισμός ερωτήσεων:
«Μα, πώς βγαίνεις εκτός Αθήνας χωρίς αυτοκίνητο;»
«Όταν βρέχει τι κάνεις;»
«Και στα Golden Hall, πώς πηγαίνεις, με το μετρό;»
Οι ίδιες ερωτήσεις γύρω από το ίδιο θέμα σα να μιλούσε στο efood, όχι σε άνθρωπο. Εκείνος χαμογέλασε:
«Άμα προέχει το αμάξι κι όχι η ψυχή, τότε κυρία μου καλύτερα να μείνεις με το αυτοκίνητο.»
Συμπέρασμα: η αυτοπεποίθηση στα λόγια δεν σημαίνει πάντα ωριμότητα στην καρδιά.
Δεύτερο ραντεβού 37 ετών: «Πάντα μου άρεσαν οι μεγαλύτεροι»
Νέα, σβέλτη, με δύο παιδιά και ένα δάνειο στην Εθνική. Εξ αρχής ξεκαθάρισε τι ψάχνει: «Θέλω έναν αξιόπιστο άνδρα». Ο Μανώλης κατάλαβε γρήγορα ότι το αξιόπιστος σημαίνει σταθερότητα, όχι απαραίτητα συναίσθημα. Παρά ταύτα, η κουβέντα κύλησε ζεστά.
«Ήταν ευχάριστο, δεν λέω, αλλά δεν κορόιδεψα τον εαυτό μου. Μερικές φορές αρκεί να νιώσεις πως αρέσεις χωρίς υποχρεώσεις για βαφτίσια.»
Συμπέρασμα: Η νεότητα φέρνει ενέργεια, όχι πάντα βάθος.
Τρίτο ραντεβού 58 ετών: «Τώρα μου χρωστάς»
Ξεκίνησε ιδανικά: ζωηρή, φροντισμένη γυναίκα, έξυπνη συζήτηση, καλή χημεία και γέλια. Την επόμενη μέρα όμως, ορίστε το τηλέφωνο:
«Πάμε στη Μάνδρα να καθαρίσουμε τα κεραμίδια από τα φύλλα; Ξεκινάμε τώρα!»
Ο Μανώλης έμεινε με το καφεδάκι στο χέρι.
«Να βοηθήσω, ναι. Αλλά όταν το ακούω σαν διαταγή, ξενερώνω πιο γρήγορα κι απ το πότισμα βασιλικού τον Αύγουστο.»
Συμπέρασμα: Η ανεξαρτησία ωραία, αλλά το ύφος στρατηγού καταστρέφει τα πάντα.
Το βασικό που κατάλαβε ο Μανώλης
Κάθε γυναίκα είχε τη χάρη και τη σοφία της. Αλλά, τουλάχιστον για τον ίδιο, το μάθημα ήταν ξεκάθαρο:
«Δεν ψάχνω πια να πέσω σε θύελλα. Θέλω δίπλα μου άνθρωπο για ηρεμία και ειλικρίνεια χωρίς πίεση και θεατρινισμούς.»
Η ρομαντζάδα μετά τα πενήντα δεν πεθαίνει, απλώς ωριμάζει κι ίσως τότε έχεις επιτέλους μια αληθινή ευκαιρία στην αγάπη. Χωρίς ψευδαισθήσεις, αλλά με όλων των ειδών τα χαμόγελα.
