W czwartek wieczorem Katarzyna weszła do mieszkania i już od progu poczuła zapach pieczonego kurczaka i lakieru do włosów. W Lusławicach pod Lublinem już drugi tydzień nie działała lampa na klatce, więc po ciemku potrąciła butem czyjąś torbę. Na podłodze stały eleganckie, jasne czółenka. Na wieszaku wisiał płaszcz Danuty, teściowej, a obok lustra leżała teczka z kolorowym logo salonu sukien ślubnych.
Syn, ośmioletni Jasiek, siedział na dywanie w przedpokoju, z książką do matematyki na kolanach. Palcem rysował kółka po zadaniu.
— Czemu tutaj siedzisz? — zapytała, zdejmując kurtkę.
— Babcia mówiła, żeby nie przeszkadzać. Ciocia Karolina wybrała salę, tylko jeszcze kwiaty chce inne. Mamo, a my pojedziemy w sobotę do babci Haliny?
— Skąd ci to przyszło?
— Babcia Danuta mówiła tacie, że u babci Haliny będzie ci spokojniej.
Z kuchni dobiegł śmiech Karoliny. Zaraz potem teściowa zawołała:
— Kasia! Chodźże, u nas takie wydarzenie, a ty stoisz w przedpokoju.
Na szafce leżała przezroczysta koszulka. Na wierzchu — umowa z salą bankietową, zaliczka 16 500 złotych. Pod spodem zamówienie na dekoracje i zespół: 3 200 złotych. Niżej paragon z salonu sukien — 3 750 złotych. W rogu każdej kartki ta sama data: dzisiejsza, czwartek.
Katarzyna zsumowała w myślach. Dwadzieścia trzy tysiące czterysta pięćdziesiąt złotych. Tyle, z dokładnością do kilku złotych, od trzech lat leżało na jej koncie oszczędnościowym. Odkładała po każdej premii z firmy transportowej, po każdej dodatkowej sobocie, po każdej zwróconej fakturze. Miała na pierwszy wkład na małe mieszkanie niedaleko szkoły.
Weszła do sypialni i otworzyła aplikację banku. Na koncie widniało 12 złotych i 30 groszy. Niżej operacja z wczoraj wieczorem: przelew na rzecz Danuty Wiśniewskiej — 23 450 złotych.
Telefon zatrząsł się w jej dłoni. Usiadła na brzegu łóżka, przeleciała palcem po ekranie trzy razy, jakby to mogło zmienić cyfry. Potem wróciła do kuchni.
Przy stole siedziały Danuta, Karolina i obca kobieta z próbkami wstążek. Mąż, Tomasz, stał przy oknie z kubkiem herbaty. Nie podniósł wzroku.
Katarzyna położyła telefon obok cukiernicy.
— Skąd te pieniądze?
Kobieta z wstążkami zamknęła notes. Karolina skrzywiła się, jakby usłyszała coś niestosownego. Danuta dolała sobie herbaty, poprawiła serwetkę pod spodeczkiem i dopiero wtedy odezwała się:
— Nie skąd, tylko na co. Karolina ma ślub za trzy tygodnie. Dobrej sali nie można było dłużej trzymać.
— Na koncie zostało 12 złotych i 30 groszy.
Tomasz potarł kark. Teściowa spojrzała na niego, potem znów na nią.
— Twoje oszczędności już poszły na wesele córki. Nie na głupoty. Na rodzinne wydarzenie.
Katarzyna przesunęła telefon w stronę męża.
— Ty zrobiłeś przelew?
— Kasia, nie przy obcych — mruknął.
— Po tym, jak już wszystko wydaliście, to mam czekać?
— Jesteś zamężna — wtrąciła Danuta. — W rodzinie nie liczy się każdego grosza. My was trzymamy pod swoim dachem, dziecko ze szkoły odbieramy, a jak trzeba Karolinie pomóc, to zaraz „moje” i „moje”.
— Płacę za zakupy i rachunki. A te pieniądze zbieraliśmy z Tomaszem na mieszkanie.
— Mieszkanie masz tutaj. Karolina wychodzi za mąż teraz. Albo jej przed rodziną w stołówce będzie wstyd, bo ty sobie zbierasz na swój kaprys?
Karolina odłożyła zdjęcie sukni.
— Mama mówiła, że wy z Tomkiem sami chcieliście pomóc. Jak ci żal, to trzeba było od razu powiedzieć, a nie urządzać scenę przy ludziach.
Katarzyna znów popatrzyła na męża. Wiedziała, że to on sprawdził kod do jej telefonu. Czekała, aż powie prawdę. On zamiast tego powiedział:
— Nie dla siebie wziąłem. Trzeba było wpłacić zaliczkę do rana. Mama bała się, że jak stracimy salę, to Radek i jego rodzice pomyślą, że skąpimy.
Danuta postawiła kubek.
— Mężczyzna podjął decyzję dla rodziny, a ty go przesłuchujesz. Jak ci tu nie pasuje, możesz pomieszkać u swojej matki. I pomyśl. Tylko Jaśka nie ciągaj: szkoła blisko, ojciec na miejscu, pokój ma.
Z przedpokoju dobiegł cichy głos:
— Mamo, a ja pojadę z tobą?
Katarzyna wyszła. Jasiek stał z pudełkiem pączków w rękach. Patrzył na nią tak, że od tego, co za chwilę powie, zależała cała jego mała, poukładana codzienność.
— Oczywiście. Pakuj plecak.
— Nie wciągaj dziecka w dorosłe sprawy — rzuciła za nią teściowa. — Jak chcesz tułać się po wynajmowanych kątach, to Jaśkowi lepiej zostać tutaj.
Tomasz powiedział cicho:
— Mamo, przestań.
Ale tylko prosił, żeby mówiła ciszej.
Katarzyna zamknęła drzwi pokoju, zmieniła hasło do telefonu i banku. Potem poprosiła syna, żeby spakował do plecaka książkę, bluzę na zmianę i mały samochodzik, którego dostał od dziadka. Wyszła do przedpokoju. Danuta stała z założonymi rękami i syczała coś o matkach, które ciągają dzieci po nocy.
Katarzyna nałożyła Jaśkowi czapkę, wzięła go za rękę i wyszła z mieszkania, w którym przez siedem lat starała się być wygodna.
Zatrzymała się u przyjaciółki, Zofii, w bloku dwie ulice dalej. Zofia pracowała jako księgowa w biurze rachunkowym. Wstawiła wodę na herbatę, Jaśkowi dała koc i pilot. Dopiero gdy chłopiec zasnął, Katarzyna pokazała jej przelew i zdjęcia rachunków.
— Kwoty się zgadzają — powiedziała Zofia, przerzucając kartki. — Wzięli dokładnie tyle, ile dzisiaj zapłacili. Napisz do męża wiadomość. Niech na piśmie potwierdzi, że zrobił przelew bez twojej zgody.
Katarzyna wzięła telefon.
„Potwierdź, że przelałeś pieniądze z mojego konta beze mojej zgody.”
Tomasz odpisał po kilku minutach:
„Przelałem. Mama potrzebowała pomocy. Nie rób z tego sprawy.”
Zofia przesunęła palcem po ekranie.
— Zostaw. To twój dowód.
Rano Katarzyna poszła do banku. Podała dowód, poprosiła o zablokowanie konta. Młoda pracownica zapytała, czy transakcja była autoryzowana.
— Nie. Mąż użył mojego telefonu, kiedy spałam. Poproszę o reklamację i numer sprawy.
Dziewczyna wydrukowała formularz. Katarzyna wypełniła go przy oknie, za którym padał deszcz. Na końcu dodała kwotę: 23 450 złotych.
Potem poszła na komisariat. Dyżurny przyjął zgłoszenie o kradzieży środków z konta. Spisał jej dane, kazał podpisać protokół. Wydał zaświadczenie z numerem sprawy.
Zofia umówiła ją z adwokatem, znajomym z poprzedniej pracy. Adwokat, starszy mężczyzna w okularach, wysłuchał, obejrzał skany i napisał wezwanie do zapłaty oraz pozew o zwrot pieniędzy.
— Wyślemy listem poleconym za potwierdzeniem odbioru — powiedział. — Do męża i do teściowej.
Katarzyna podpisała pełnomocnictwo. Wyszła z kancelarii z kopertą. Na poczcie stała w kolejce piętnaście minut. Kiedy pani w okienku przybiła pieczątkę, Katarzyna poczuła, że pierwszy raz od wczoraj oddycha pełną piersią.
Wieczorem wróciła do mieszkania Zofii. Jasiek odrabiał lekcje przy stole. Katarzyna usiadła obok niego. Na stole leżała otwarta książka do przyrody. Pokazał jej zadanie o obiegu wody. Nie wspomniał ani słowem o ojcu.
O ósmej zadzwonił domofon.
— To ja. Otwórz — usłyszała głos Tomasza.
Nie otworzyła. Przez okno kuchni widziała, jak stoi na chodniku przed klatką, w kurtce narzuconej na koszulkę. Machał ręką.
Telefon znów zabrzęczał. Wiadomość:
„Otwórz, porozmawiajmy.”
Nie odpisała. Wyszła przed klatkę, stanęła trzy metry od niego. Wyjęła z kieszeni telefon, otworzyła scan potwierdzenia nadania listu poleconego.
— Sprawdź skrzynkę — powiedziała. — Wysłałam do ciebie i do twojej matki wezwanie do zapłaty. Dwadzieścia trzy tysiące czterysta pięćdziesiąt złotych. Jak nie oddacie w ciągu siedmiu dni, idę do sądu z pozwem.
— Zwariowałaś? Matka dostanie udaru!
— Niech odda pieniądze.
— Skąd ona je weźmie? Wesele zapłacone! Sali nie odwołamy!
— To niech sprzeda pierścionek po swojej matce. Albo samochód. Albo niech poprosi Karolinę, żeby wyrównała.
Tomasz zrobił krok w jej stronę.
— Ty tego nie zrobisz. Jesteś żoną, matką. Nie rozbijesz rodziny przez głupią kłótnię.
Katarzyna cofnęła się o krok.
— Rodzina to była wtedy, kiedy ty i twoja matka mieliście szacunek do moich pieniędzy. To nie była rodzina. To był apartament na waszych warunkach. A teraz macie siedem dni.
Odwróciła się i weszła do klatki. Zamknęła drzwi na zamek. Przez szybę widziała, jak Tomasz stoi, patrząc to na domofon, to na telefon.
Weszła po ciemku na drugie piętro. W mieszkaniu Zofii wyłączyła dzwonek telefonu. Usiadła na parapecie w kuchni. Za oknem mżyło, latarnia przed blokiem rzucała pomarańczowe światło na mokre liście.
Na stole leżała koperta od adwokata. Obok niej — zaświadczenie z komisariatu z numerem sprawy i formularz reklamacji z banku.
Jasiek podszedł, objął ją w pasie i przyłożył głowę do jej brzucha.
— Mamo, a w sobotę to pojedziemy do babci Haliny?
— Pojedziemy — powiedziała. — A w niedzielę wracamy tutaj i pójdziemy razem na lody.
Chłopiec kiwnął i wrócił do zeszytu. Katarzyna patrzyła na trzy dokumenty na stole. Potem wzięła długopis, otworzyła notes Zofii i zapisała na pierwszej stronie:
„23 450 zł. — zwrot do siedmiu dni.”
Zamknęła notes i położyła na wierzchu telefon. Na ekranie wciąż świeciła się wiadomość od Tomasza. Nie otworzyła jej. Wiedziała, że od tej chwili nikt nie weźmie jej telefonu, kiedy śpi.
