Главная

Autor: Σπυρίδων Παναγιωτόπουλος

Υπάρχει ένα θέμα εδώ, σύντομα θα έρθουν οι καλεσμένοι, και πρέπει να φύγετε κάπου.
Έτσι είναι, σύντομα θα έρθουν ξένοι στο σπίτι και εσείς πρέπει να φύγετε. Ξέρετε καλά πως δεν θα μείνετε
Η Όξανα και η μητέρα της κάθονταν στο παλιό κρεβάτι, ζεστά ντυμένες, μέσα στο χειμωνιάτικο σπίτι όπου μόνο η εστία είχε ανάψει. – Τίποτα, μαμά, θα τα έχουμε, δεν θα χαθούμε· τώρα θα σου δώσω φάρμακο. Η Όξανα, όσο μπορούσε, ηρεμούσε τη μητέρα – που στην πραγματικότητα δεν ήταν η μητέρα της, αλλά η πεθερά της, ακόμη και πρώην. Σχεδόν πρώην…
Αγγέλα και η μητέρα της καθόντουσαν στο ξεθώριασμα ένα παλιό κρεβάτι. Και οι δύο ήταν φορτωμένοι με ζεστά
Ναταλία Στεφανοπούλου, δεν θα ζήσω με τον γιό σας· πείτε του αυτό, είπε η Σβίτα.
Κυρία Κατερίνα Στεφάνου, δεν θα ζήσω πια με τον γιό σας· πείτε του το ίδιο, είπε η Ελένη. Και με ποιον
– Δεν είστε η οικογένειά μας – είπε η πεθερά και έβαλε το κρέας από το πιάτο της νύμφης ξανά στην κατσαρόλαΗ νύφη, σιρόμενη δάκρυα, κοίταξε την πεθερά της και αποφάσισε να μην αφήσει αυτή τη νύχτα να καταστρέψει το γένος της.
«Δεν είσαι της οικογένειάς μας», μου είπε η πεθερή, ενώ έβαζε το κρέας πίσω στην κατσαρόλα.
Η μητέρα βγήκε κατά όρους μετά τη φυλάκιση για τον γιο της· ο γιος πούλησε το σπίτι και δεν της έδωσε ούτε την ευκαιρία να μπει.
28Μαρτίου 2026 Σήμερα, καθώς οι ήχοι των λεωφορείων έσβηναν στην Πλατεία Αξιωματικών, είδα την Ελένη
Ο σύζυγος έστειλε τη σύζυγό του στην εξοχή για να χάσει βάρος, γιατί τρελός έγινε, ώστε να απολαύσει ελεύθερα πλήρως τις απολαύσεις του με τη γραμματέα του.
« Στέλπα, δεν καταλαβαίνω τι θέλεις», του είπα. « Τίποτα ιδιαίτερο», μου απάντησε ο Στέλιος.
Παντρεύτηκα όταν ήμουν 80 χρονών.
Όταν η εγγονή μου με έριξε έξω από το σπίτι, επειδή, στα ογδόντα μου, αποφάσισα να ξαναπαντρευτώ, κατάλαβα
Η Άννα και η φίλη της περπατούσαν στο πάρκο όταν ξαφνικά είδαν έναν άντρα και μια γυναίκα αγκαλιασμένους· ο άνδρας ψιθύριζε κάτι στο αυτί της, η γυναίκα χαμογελούσε ευτυχισμένη. Η Άννα τα παρακολουθούσε με ανοιχτά μάτια, δεν μπορούσε να απομακρύνει το βλέμμα. – Άννα, τι κάνεις; – εξέπληξε η φίλη. – Τίποτα. Πάμε, – είπε ξαφνικά η Άννα. Αποχαιρέτησαν, η Άννα έσυρε το σπίτι της και ένιωθε ότι κάτι τέτοιο δεν μπορεί να συμβεί! – Μπαμπά, πώς το έκανες; πώς μπόρεσες με τη μαμά; – δεν μπορούσε να πιστέψει ό,τι είχε δει.
Θυμάμαι, σαν να ήταν χιλιετίες πριν, μια ζεστή μέρα στο πάρκο της Πλατείας Αττικής, όταν η Καλλιπώρα
– Δεν το πιστεύω! Ο καλύτερός μου φίλος αποδεικνύεται ο πατέρας του Αλέξιου! Τον φρόντιζα πάνω από τέσσερα χρόνια και δεν σκεφτόμουν ποτέ ότι δεν είναι δικός μου.
12 Μαρτίου 2026 Σήμερα βρέθηκα ξανά να ξυπνάω με το χέρι στην καρδιά, αναπολώντας όσα έζησα τα τελευταία χρόνια.
Η νυχτερινή γαμήλια είναι η πιο ευτυχισμένη στιγμή μιας γυναίκας· Κάθομαι μπροστά στον καθρέφτη, το κραγιόν ακόμα φρέσκο, ακούγοντας τα εορταστικά τύμπανα έξω να σβήνουν σιγά‑σιγά· Η οικογένεια του συζύγου έχει αποσυρθεί για ξεκούραση· Η νυφική κλίνη είναι πλούσια διακοσμημένη, το χρυσό φως φωτίζει τις ρέουσες κόκκινες μεταξένιες κορδέλες· Αλλά η καρδιά μου βαριά, μια ανήσυχη προαίσθηση διαπνέει.
27Απριλίου2026 Ημερολόγιο Ένας ήπιος χτύπημα ήρθε στην πόρτα του μικρού μου διαμερίσματος στο Μαρούσι.
© 2026 Polregion