Главная

Autor: Σπυρίδων Παναγιωτόπουλος

Rodzice
06
Πρώιμη ΆνοιξηΣτο λιβάδι, τα πρώτα λουλούδια άπλωσαν τα πέταλα τους, υιοθετώντας το χρυσό φως της πρώτης άνοιξης.
Η τετράχρονη Αγγέλα στέκεται στην αυλή και κοιτάζει τον «νέο» που μόλις εμφανίστηκε. Είναι ένας φαιός
Rodzice
04
Ξέρεις, Τάνια, για να φαίνομαι έτσι και να περπατώ σε χρυσό, ξυπνάω κάθε μέρα στις 5 π.μ., καταφέρνω να δώσω γάλα στις αγελάδες, να ταΐσω τα μοιριά, να μοιράσω τη σίτα, και μετά να πάω στη βασική μου δουλειά· οπότε δεν υπάρχει λόγος για ζήλεια.
Θυμάμαι πως, όταν ήμουν μικρή, η φίλη μου η Μαρία Κοντοχάλη, πάντα μου έλεγε: «Ελένη, για να φαίνεσαι
Rodzice
09
Δόνι, μην πιστεύεις πως είμαι κακός! Δεν είμαι άστεγος. Με λένε Μιχάλη Σεμενόβιτς. Ήρθα στην κόρη μου. Δύσκολο να το εξηγήσω…
Κόρη μου, δεν σκέφτεσαι κάτι κακό! Δεν είμαι αλήτης. Με λένε Γιάννης Παπαδόπουλος. Ήρθα για την κόρη μου.
Rodzice
06
— Μπαμπά, έφερες γάτα; — έκπληκτη η κόρη Λυδία, που ήρθε για το ΣαββατοκύριακοΗ Λυδία, με το βλέμμα γεμάτο περιέργεια, άπλωσε το χέρι της προς την μικρή γατούλα που κρυμμένη ανάμεσα στα κεντήματα του καναπέ έβγαλνε το κεφάλι της.
Πατέρα, πού έβαλες μια γάτα; εξέπληξε η κόρη της, η Μαρία, που γύρισε για το Σαββατοκύριακο.
Rodzice
013
Μπορείς να ανοίξεις τα πόδια, μπορείς. Αλλά αν πάρεις την ευθύνη, καλύτερα να απομακρυνθείς από το παιδίΣτο τέλος, όμως, συνειδητοποίησε ότι η ευθύνη δεν μπορεί ποτέ να αντικαταστήσει την αγάπη, κι η απόφαση του να απομακρυνθεί από το παιδί του άφησε ένα άδειο κενό που μόνο η ειλικρινής μεταμέλεια θα μπορούσε να γεμίσει.
Η Λυδία και ο σύζυγός της, ο Δημήτρης, περίμεναν τη γέννηση του πρώτου τους παιδιού με ανυπόφορη αγωνία.
Rodzice
015
“Πάρε! Πάρε! Άσκοπα σε άκουσα” – φώναξε μια άγνωστη στον σύζυγό μου και του χάρισε το μωρό στα χέριαΑπλώς έμεινε αμήχανος, κρατώντας το μωρό σαν να ήταν το πιο πολύτιμο κειμήλιο, ενώ η γυναίκα του έστριψε βιαστικά και έφυγε χωρίς να κοιτάξει πίσω.
Τετραμμένος στο κέντρο του Αθηναϊκού προαστίου, φροντίζω το παιδί μου, που γεννήθηκε από τη μαιωμένη
Rodzice
022
Κάποιος έβγαινε τις πατάτες της, ξεφλουδίζοντας, και μάζεψε τη μεγαλύτερη…
Δέσποινα πάγωσε. Η καρδιά της χτύπησε σφιχτά. Σπέρνοντας το σκοτάδι, περπάτησε πιο βαθιά και είδε ότι
Rodzice
04
Τελευταία κλήση…
Μην τους προσκαλείς! Άκουσες; Κάθε δικαίωμα κρυφό! Είναι η γέννησή σου. Τριάντα πέντε χρόνια, σοβαρός σταθμός.
Rodzice
012
– Σου το έλεγα – που πήρες τα λεφτά, πήγαινε εκεί για δείπνο! Κι για πρωινό, παρεμπιπτόντως, επίσης, – δήλωσε η σύζυγος και κάθισε σε μια πολυθρόνα με πλέξιμοΚαθώς η φωτιά τρεμόπαιξε στον τζάκι, πρόσθεσε με ύβιο χαμόγελο: «Μην ανησυχείς, θα το βρούμε ξανά».
**Ημερολόγιο, 12 Μαρτίου** Απόψε, όταν έμπαινα στο διαμέρισμα μας στην Ερμού, φώναξα στο γειτόνι μου: «Λυδία!
Rodzice
014
Απρόσμενη ευτυχία ΑλέξανδρουΚαθώς περπατούσε στην κεντρική πλατεία, μια ξαφνική συνάντηση με μια παλιά φίλη του του πρόσφερε μια τζατζίκι-γέμιση νύχτα γεμάτη αστεία και αμεσόβλεπτες χαρές.
Στο μικρό χωριό της Αράχωβας, κρυμμένο σαν τελευταία κόκκος άμμου στην οδό του γεωγραφικού χάρτη, ο χρόνος
© 2026 Polregion