Autor: Σπυρίδων Παναγιωτόπουλος

Ξαφνικά, σε αυτό το παράξενο όνειρο, ένας νεαρός πίσω από τον πάγκο ρώτησε με φωνή που αντηχούσε από

Πόλη, τυλιγμένη σε σκιώδεις σκιές, αναπνέει βαριά σιωπή, σπασμένη μόνο από το σπάνιο ήχο των ασθενοφόρων.

Σηκώνει βαθύτατο αναπνοή, σαν να συγκεντρώνει δύναμη πριν βγάλει το άλμα σε άγνωστο βάθος· η Ελένη Παπαδοπούλου

Μαρία Κεφαλογιάννη ήταν η ενσάρκωση της επιτυχίας τα λευκά μαλλιά της πάντα καλοστυλισμένα, ντυμένη αθόρυβα

«Σ’αδυνατάς σοβαρά», δήλωσε ηΑυδή, σταθερού βλέμμα, κοιτάζοντας τονΑνδρέα Καραμανλή. Αυτός έσχασε

Φανταστείτε αυτή τη σκηνή. Η Ανδριάνα μου μοντέρνα, πάντα λεπτή σαν καλάμι, τρελαμένη με την εμφάνιση της.

Ευαγγελία, πάλι να τρώμε! Φτάνει με το ξαπλωμένο! η φωνή του Γιώργου, του συζύγου της, έσκιζε από δυσαρέσκεια.

14 Ιουνίου, Αθήνα ημερολόγιο Ψάχνετε μια εξήγηση για το πώς καταλήγω με την καρδιά μου σε σπασμένα κομμάτια;

Ο παππούς άφησε σε μένα ένα παλιό σπίτι στο χωριό Κρυονέρι σε ερειπωμένη κατάσταση ως κληρονομιά, ενώ

28Σεπτεμβρίου2024 Σήμερα το παλιό βελανιδόδεντρο που ξαφνικά κουνιέται αλλά στέκεται περήφανο στο κέντρο