«7 Ιουλίου! Δεν μπορεί να είναι αλήθεια! Απλώς σύμπτωση. Αλλά και το όνομα Ανδρέας. Το πατρώνυμο και το επώνυμο άλλαξαν. Λες και οι υιοθετητές μπορούν να μετατρέψουν όνομα, πατρώνυμο, επώνυμο» κοίταζε για πολύ ώρα το πορτραίτο ενός άντρα, σαν να έψαχνε κάτι γνώριμο.
Η υπάλληλος του τμήματος ανθρώπινου δυναμικού του Δήμου Αθηναίων μόλις ολοκλήρωσε τη σύναψη της σύμβασης για μια νέα συνεργάτιδα. Στη συνέχεια τονίστηκε το τηλέφωνο:
Αγαπητή κυρία Ανδρέα, παρακαλώ περάστε στο γραφείο μου! Η νέα σας καθαριadora είναι εδώ.
Λίγο αργότερα η νέα εργαζόμενη μπήκε στο γραφείο και αμέσως η αρχαιότερη κυρία χαιρέτησε:
Είσαι η νέα καθαρίστρια;
Ναι!
Εγώ είμαι η επικεφαλής των εργασιών, λέγομαι Ελένη Παπαδοπούλου συστημένη η αρχηγίδα και ρώτησε αμέσως. Εσένα πώς σε λένε;
Νίνα διόρθωσε την αμηχανία στα μάτια της αρχής. Νίνα Αλεξίου.
Πάμε, θα σου δείξω το τμήμα σου εξακολούθησαν τη συζήτηση καθώς βγάζονταν από το γραφείο. Θα δουλεύεις στον τρίτο όροφο
***
Η Νίνα ήταν ευγνώμων που έβρισκε τέτοια δουλειά. Με ένα ζωηρό χαμόγελο, κοίταξε το νέο της «σπίτι»:
«Δύο χρόνια μέχρι τη σύνταξη. Και μετά ακόμη και μετά τη σύνταξη μπορείς να δουλεύεις. Η μισθοδοσία είναι 800 ευρώ, με επιδόματα, και με τον Διογένη θα τα βγάλουμε. Τα παιδιά μας έχουν φύγει. Ξέρω ακόμη και το όνομα του δημάρχου; Ντροπή να ρωτήσουν! Σύντομα το μεσημέρι. Στον πρώτο όροφο υπάρχει φωτογραφία όλων των δημάρχων. Πώς το παρέλειψα;»
***
Επιστρέφοντας από το φάγιο, πέρασε από έναν πίνακα και διέγνωσε το όνομα του δημάρχου: «Ανδρέας Μπακογιάννης και έτος γέννησης 1983».
Απλά δεν έχει ακόμη και σαράντα σκέφτηκε η Νίνα, και ξαφνικά θυμήθηκε. Ανδρέας; 1983.
Γύρισε και διάβασε την ημερομηνία:
«7 Ιουλίου! Δεν μπορεί να είναι αλήθεια! Απλώς σύμπτωση. Αλλά και το όνομα Ανδρέας. Το πατρώνυμο και το επώνυμο άλλαξαν. Λες και οι υιοθετητές μπορούν…»
Κοίταξε ξανά το πορτραίτο, σαν να ήλπιζε το ένα δάχτυλο να δει κάτι οικείο.
***
Η καινούργια δουλειά έσπαγε τις σκέψεις της.
Το βράδυ στο σπίτι συζήτησε με τον άντρα της. Μετά αυτός πήγε στο δωμάτιό του για να δει ποδόσφαιρο, εκείνη στο δικό της.
Η ευρύχωρη τριδωμάτια κατοικία τους ήταν κενή· τα παιδιά είχαν φύγει. Ο σύζυγός της μερικές φορές κοιμόταν μαζί της, όλο και λιγότερο.
Τώρα, ξαπλωμένη στο κρεβάτι της, η Νίνα σκεφτόταν τη νεαρή της ηλικία, τη μυστική ιστορία που ποτέ δεν είχε αποκαλύψει στον σύζυγό της.
Έχει έναν γιο, που ονομάστηκε Ανδρέας. Ήταν μόλις δεκαεννιά όταν τον γέννησε. Χωρίς χρήματα, χωρίς δουλειά, και σε φοιτητική εστία. Μόλις έξι μήνες κατάφερε να τον κρατήσει, όμως τον έδωσε σε ένα παιδικό καταφύγιο.
Τρία χρόνια αργότερα παντρεύτηκε τον Διογένη. Δεν μίλησαν ποτέ για το παρελθόν. Μετά ήρθαν δύο κόρες. Η μία πήγε στο πανεπιστήμιο στην Θεσσαλονίκη και παντρεύτηκε εκεί· τα εγγονάκια πηγαίνουν σχολείο. Η δεύτερη ζει στη Λάρισα.
Η Νίνα ποτέ δεν βρήκε επάγγελμα που της ταίριαζε. Τα τελευταία είκοσι χρόνια ήταν επικεφαλής καθαρισμού σε ένα βιομηχανικό τμήμα. Ο εργοδότης κήρυξε πτώχευση και άφησε όλους άνεργους. Τότε η φίλη της προσέφερε θέση στην δημοτική καθαριότητα. Πήρε τη δουλειά.
Και τώρα ο δήμαρχος Ανδρέας Μπακογιάννης γεννημένος το 1983. Η Νίνα δεν παραπονιέται για τη ζωή της, όμως σκεφτικούς γύρους κάνει για το παιδί της. Του είχε εμφανιστεί σε όνειρα κάποιες φορές. Θέλει απλώς να σιγουρευτεί ότι είναι ο δικός της γιος και ότι του πάει καλά.
***
Μετά μερικές μέρες, η Νίνα καθάριζε τον όροφο της. Ξαφνικά ακούστηκαν φωνές· ο δήμαρχος Ανδρέας Μπακογιάννης περνούσε να μιλήσει με κάποιον συνάδελφο. Στο να την δει, γκάλιασε και συνέχισε τη συζήτηση.
Τότε μπροστά στα μάτια της εμφανίστηκε ο Βασίλειος, το αγόρι που ερωτεύτηκε πριν σαράντα χρόνια. Τότε ήταν όμορφος και γελαστός· εκείνη πάντα ήθελε να τον δει σοβαρό, επιχειρηματικό. Αλλά δεν το φανταζόταν. Και τώρα, βλέποντας τον δήμαρχο, συνειδητοποίησε ότι ο Βασίλειος, στο νεαρό του πνεύμα, ήθελε ακριβώς τον ίδιο τύπο.
Ο Βασίλειος είχε φύγει μόλις έμαθε ότι θα είχε παιδί, υποσχέθηκε να πάει στο εξωτερικό για δουλειά. Πρώτα περίμενε, μετά κατανόησε πως το ξέφυγε.
«Τι; Ο Ανδρέας Μπακογιάννης είναι ο γιος μου;»
«Αν δεν τον έβαλα στο παιδικό καταφύγιο, δεν θα ήταν έτσι», σκέφτηκε. «Αλλά και τα κορίτσια μου είναι επιτυχημένα· η μεγαλύτερη παντρεύτηκε, έχει μεγάλο διαμέρισμα και αυτοκίνητο. Η μικρότερη είναι καλά. Αλλά δεν έχω γιο.»
«Αν δεν είχα παντρευτεί τον Διογένη; Η ζωή μας θα ήταν εντελώς διαφορετική: η δική μου, του συζύγου μου, του Ανδρέα Ίσως ο δήμαρχος δεν είναι καθόλου ο δικός μου γιος. Πόσες τυχαίες συγκυρίες υπάρχουν;»
«Τι μένει να πει; Έχει γονείς το παραδέχτηκα όταν ήταν μισό χρόνο. Ίσως δεν του έχουν πει ποτέ ότι δεν είναι τα δικά τους παιδιά. Η παιδική του ζωή, με ό,τι έχει, φαίνεται ευτυχισμένη. Δεν είναι συνηθισμένο για ένα απλό αγόρια να γίνει δήμαρχος.»
***
Μετά το μεσημέρι, η Νίνα πλησίασε η νεαρή συνάδελφος της, η Ελένη:
Καλημέρα, θεία Νίνα!
Καλημέρα!
Την Παρασκευή θα γιορτάσουμε τα γενέθλια της Λίζας, που καθαρίζει στον πέμπτο όροφο. Θα γίνει 45. Θα έρχεστε;
Φυσικά! χαμογέλασε η Νίνα.
Τότε δώσε μου 20 ευρώ και κάποιον πρωτότυπο σαλάτα ή κάτι παρόμοιο.
Εντάξει, έβαλε η Νίνα το φάκελο με τα λεφτά στο χέρι.
Σαν πάντα γιορτάζουμε τα γενέθλια.
Ελένη, απλώς φώναξέ με Νίνα. Είμαστε συνάδελφοι.
Συμφωνώ!
***
Την Παρασκευή, μετά τη δουλειά, συγκεντρώθηκαν στον έβδομο όροφο. Ένα κενό γραφείο είχε τραπεί. Στράφηκαν το τραπέζι.
Έπειτα, όπως σε κάθε γραφείο, η σειρά των ευχών άρχισε. Μετά από κάθε ευχή, ήρθε μια γουλιά κόκκινου κρασιού.
Ξαφνικά, η πόρτα του γραφείου άνοιξε και μπήκε ο δήμαρχος Ανδρέας Μπακογιάννης, χαμογελώντας:
Λίζα Ευγενία, χρόνια πολλά! του έδωσε ένα μικρό κουτί. Ένα μικρό δώρο.
Σας ευχαριστώ, κύριε δήμαρχε! τα μάτια της γενεθλίστας γέμισαν με δάκρυα.
Ας καθίσει μαζί μας! πρόσκαλεσε η αρχηγός καθαρισμού.
Θα μείνω μόνο λίγο, συμφώνησε και κάθισε δίπλα στη Νίνα.
Η γυναίκα τοποθέτησε αμέσως τη σαλάτα στο πιάτο, έβαλε κομμάτια λουκάνικου και χύθηκε κρασί στα ποτήρια. Ο δήμαρχος έδωσε έναν ευχετήριο λόγο.
Και η Νίνα κοίταξε τον άντρα, το κορμί της τρέμει· σιγουρέψα ότι είναι ο γιος της, δεν είχε πια αμφιβολίες.
Ο Ανδρέας έμεινε για περίπου είκοσι λεπτά, αποχαιρέτησε και έφυγε.
Τι άντρας! είπε η Κατερίνα, που είχε δουλέψει στο δημαρχείο περισσότερο από όλους. Ένας πρώην δήμαρχος να καθίσει μαζί μας.
Πόσο καιρό είναι εδώ; ρώτησε η Νίνα.
Από έναν χρόνο. Θυμάσαι, τον εκλέξαμε πέρυσι;
Η Νίνα δεν θυμόταν· πάντα ο σύζυγός της έπαιρνε τις αποφάσεις.
Βέβαια ξέρετε ότι οι γονείς του είναι πλούσιοι, επιφανείς συνέχισε η Κατερίνα. Αλλά ξέρετε ότι δεν είναι τα δικά του δε
Τι; έκπληκτη, κουνώντας το κεφάλι, η Λίζα.
Αποκάλυψαν το γεγονός πριν δύο χρόνια, όταν ετοιμαζόταν για τις εκλογές. Λένε ότι ούτε εκείνος το ξέρει. Το πιο αστείο είναι ότι δεν αντέδρασε καθόλου.
Κατερίνα, από πού το ξέρεις όλα αυτά;
Ήταν η αναπληρώτρια του προέδρου, η Ολύμπia Παπαδοπούλου. Συγκέντρωνε όλα τα αρχεία για τον Ανδρέα Μπακογιάννη, ήθελε να κρατήσει τον παλιό πρόεδρο στη θέση του. Οι παλιοί δεν επελεγήθηκαν.
Δεν ξέρει ποιοι του είναι οι πραγματικοί γονείς; ρώτησε η Νίνα.
Φαίνεται ότι όχι. Πειράζει, αγαπάει αυτούς που τον μεγάλωσαν. Ο δήμαρχος μας είναι, σε όλες τις σχέσεις, άνθρωπος σωστός.
Η Νίνα Αλεξίου κοίταξε την πόρτα του γραφείου όπου κάθονταν οι άνθρωποι. Ένιωσε ταυτόχρονα ευτυχία και λύπη· χαρά επειδή ο γιος της είχε μια καλή ζωή, λύπη επειδή δεν θα το σκεπάσει ποτέ. «Δεν θα του ενοχλήσω, γιε μου», σκεπτόταν, «απλά θα είμαι πάντα κοντά».
