Ξαφνικά, σε αυτό το παράξενο όνειρο, ένας νεαρός πίσω από τον πάγκο ρώτησε με φωνή που αντηχούσε από μακριά: Για ποιον ήρθες; χωρίς να σηκώσει το βλέμμα από το κινητό του, που έμοιαζε να λιώνει σαν κερί.
Η μοντέρνα κόμμωσή του και το επώνυμο πουλόβερ του κυμάτιζαν στον αέρα, διαλαλώντας την αυτοπεποίθησή του και την αδιαφορία για τον κόσμο γύρω, σαν φαντάσματα σε ομίχλη.
Η Κατερίνα Ανδρέου διόρθωσε την απλή αλλά ποιοτική τσάντα της στον ώμο, νιώθοντας σαν να περπατούσε σε έναν λαβύρινθο από σύννεφα. Είχε ντυθεί σκόπιμα για να μην τραβήξει την προσοχή: λιτή μπλούζα που έμοιαζε να αναπνέει, φούστα μέχρι το γόνατο που κυμάτιζε απαλά, άνετα παπούτσια με επίπεδο τακούνι σαν ρίζες σε όνειρο.
Ο προηγούμενος διευθυντής, ο κουρασμένος γκριζομάλλης Γρηγόριος, με τον οποίο είχε χειριστεί την αγοραπωλησία σε έναν κόσμο που έλιωνε, χαμογέλασε όταν άκουσε το σχέδιό της.
Τρωικός ίππος, Κατερίνα Ανδρέου είπε με εκτίμηση, η φωνή του αντηχώντας σαν από βάθη. Θα πέσουν στην παγίδα, δεν θα δουν καν το δόλωμα. Ποτέ δεν θα καταλάβουν ποια είσαι πραγματικά μέχρι που θα είναι πολύ αργά, σαν σε όνειρο που τελειώνει απότομα.
Είμαι η νέα συνάδελφός σας. Ήρθα στο τμήμα τεκμηρίωσης είπε με ήρεμη, χαμηλή φωνή, αποφεύγοντας σκόπιμα κάθε επιτακτικό τόνο, ενώ ο χώρος γύρω της φαινόταν να περιστρέφεται αργά.
Ο νεαρός την κοίταξε επιτέλους. Τη μέτρησε από την κορυφή ως τα νύχια: από τα φθαρμένα παπούτσια που έμοιαζαν με πέτρες από το παρελθόν μέχρι τα προσεκτικά χτενισμένα γκρίζα μαλλιά και στο βλέμμα του άναψε ανοιχτή, απροκάλυπτη κοροϊδία, σαν σκιές που χορεύουν.
Ούτε προσπάθησε να την κρύψει.
Α, ναι. Είπαν ότι θα έρθει κάποιος νέος. Πήρες την κάρτα εισόδου από τους φρουρούς;
Ναι, την έχω.
Έδειξε νωχελικά προς την περιστρεφόμενη πύλη, που φαινόταν να στροβιλίζεται από μόνη της, σαν να δείχνει τον δρόμο σε ένα χαμένο έντομο.
Κάπου εκεί πίσω θα είναι ο χώρος εργασίας σου. Θα τα βγάλεις πέρα μόνη σου.
Η Κατερίνα Ανδρέου έγνεψε. «Θα τα βγάλω πέρα» επανέλαβε από μέσα της, καθώς έμπαινε στο open office που βουβούσε σαν κυψέλη, με τα γραφεία να αιωρούνται ελαφρά στον αέρα.
Σαράντα χρόνια τώρα έβγαινε πέρα στους λαβυρίνθους της ζωής, όπου οι δρόμοι άλλαζαν σχήμα.
Μετά τον ξαφνικό θάνατο του άντρα της, είχε αναστήσει μια σχεδόν χρεοκοπημένη επιχείρηση σε άνθηση, σαν λουλούδι που ξεφυτρώνει από στάχτη.
Διαχειριζόταν περίπλοκες επενδύσεις που πολλαπλασίασαν την περιουσία της, με αριθμούς που χόρευαν σαν φωτεινές πεταλούδες.
Και βρήκε πώς να μην τρελαθεί από την ανία και τη μοναξιά στο τεράστιο άδειο σπίτι στα εξήντα πέντε της, όπου οι τοίχοι ψιθύριζαν αναμνήσεις.
Αυτή η ανθούσα, αλλά από μέσα σάπια εταιρεία πληροφορικής τουλάχιστον έτσι την ένιωθε ήταν η πιο συναρπαστική πρόκληση των τελευταίων καιρών για εκείνη.
Το γραφείο της βρισκόταν στην πιο απομακρυσμένη γωνία, ακριβώς δίπλα στην πόρτα του αρχείου, που φαινόταν να αναπνέει απαλά.
Παλιό, με γρατσουνισμένη επιφάνεια και τσιριχτή καρέκλα σαν ένα μικρό νησί από το παρελθόν στον ωκεανό της αστραφτερής τεχνολογίας, όπου οι οθόνες λάμπαν σαν μάτια.
Έχεις αρχίσει να ενσωματώνεσαι; ακούστηκε πίσω της μια γλυκιά ως αηδία φωνή, που έμοιαζε να έρχεται από όλες τις κατευθύνσεις.
Μπροστά της στεκόταν η Δήμητρα, η επικεφαλής του τμήματος μάρκετινγκ, με κοστούμι παντελονιού σε χρώμα ελεφαντόδοντου, τέλεια σιδερωμένο, σαν να ήταν φτιαγμένο από όνειρα…
Ακριβό άρωμα και η μυρωδιά της επιτυχίας την περιέβαλλαν, δημιουργώντας ένα σύννεφο γύρω της.
Προσπαθώ χαμογέλασε απαλά η Κατερίνα Ανδρέου.
Θα πρέπει να ελέγξεις τα συμβόλαια του περασμένου έτους για το έργο «Αλταίρ». Βρίσκονται στο αρχείο.
Δεν νομίζω ότι είναι δύσκολο στην φωνή της περνούσε η υποτιμητική υπεροχή, σαν να έδινε απλή εργασία σε κάποιον με νοητική υστέρηση, ενώ τα λόγια της έπλεαν στον αέρα.
Η Δήμητρα την κοίταξε σαν κάποιο παράξενο, εξαφανισμένο απολίθωμα. Όταν απομακρύνθηκε με στρατιωτικά βήματα, η Κατερίνα Ανδρέου άκουσε ένα χαμηλό χαχάνισμα πίσω της, που αντηχούσε σαν από μακρινούς τοίχους.
Στο τμήμα προσωπικού τους έφυγε τελείως το φάρμακο. Σύντομα θα προσλαμβάνουν και δεινόσαυρους.
Η Κατερίνα Ανδρέου έκανε πως δεν άκουσε. Έπρεπε ακόμα να κοιτάξει γύρω, σε έναν χώρο που άλλαζε διαστάσεις.
Κατευθύνθηκε προς το τμήμα ανάπτυξης και σταμάτησε μπροστά σε μια αίθουσα συσκέψεων με γυάλινο τοίχο, όπου μερικοί νέοι διαφωνούσαν έντονα για κάτι, τα πρόσωπά τους παραμορφωμένα σαν σε καθρέφτη.
Κυρία, ψάχνετε κάτι; την προσφώνησε ένας ψηλός νεαρός, ενώ έβγαινε πίσω από το γραφείο του, που φαινόταν να γλιστράει.
Ο Στάθης, ο επικεφαλής προγραμματιστής. Το μελλοντικό αστέρι της εταιρείας τουλάχιστον αυτό έλεγε η περιγραφή του. Μια περιγραφή που φαινόταν πως την είχε γράψει ο ίδιος για τον εαυτό του, με λέξεις που λάμπαν.
Ναι, αγαπητέ, ψάχνω το αρχείο.
Ο Στάθης χαμογέλασε, μετά γύρισε πίσω στους συναδέλφους του, που παρακολουθούσαν με ενδιαφέρον τη σκηνή, σαν να έβλεπαν δωρεάν τσίρκο με ακροβάτες που πετούσαν.
Γιαγιά, νομίζω ότι είσαι σε τελείως λάθος τμήμα. Το αρχείο είναι προς τα εκεί έδειξε αόριστα προς το γραφείο της γυναίκας, το δάχτυλό του αφήνοντας ίχνη φωτός.
Εδώ κάνουμε σοβαρή δουλειά. Κάτι που εσύ ούτε σε όνειρο δεν θα τολμούσες.
Η παρέα πίσω του χαχάνισε χαμηλά, ο ήχος κυκλώντας σαν καπνός.
Η Κατερίνα Ανδρέου ένιωσε να αναδύεται μέσα της ένας κρύος, ήρεμος θυμός, σαν παγωμένο ποτάμι.
Κοίταξε τα αυτάρεσκα πρόσωπα, το ακριβό ρολόι στον καρπό του Στάθη, που έδειχνε χρόνο που δεν υπήρχε.
Όλα αυτά είχαν αγοραστεί με τα δικά της χρήματα, που τώρα έμοιαζαν με χρυσά νομίσματα που χάνονταν στον αέρα.
Ευχαριστώ απάντησε με ομοιόμορφη φωνή. Τώρα ξέρω ακριβώς πού να πάω.
Το αρχείο ήταν ένα μικροσκοπικό, αποπνικτικό δωμάτιο χωρίς παράθυρα, όπου ο αέρας έμοιαζε με πυκνή ομίχλη.
Η Κατερίνα Ανδρέου πιάστηκε στη δουλειά. Ο φάκελος «Αλταίρ» βρέθηκε γρήγορα, σαν να την περίμενε.
Άρχισε μεθοδικά να ελέγχει τα χαρτιά. Συμβόλαια, παραρτήματα, βεβαιώσεις εκπλήρωσης. Στα χαρτιά όλα φαίνονταν τέλεια, αλλά οι λέξεις έτρεμαν ελαφρά.
Αλλά το έμπειρο μάτι της εντόπισε αμέσως μερικές ύποπτες λεπτομέρειες, που λάμπαν σαν προειδοποιητικά σήματα.
Στους φακέλους για τον υπεργολάβο «Κυβερνο-Συστήματα» τα ποσά ήταν στρογγυλεμένα σε ολόκληρες χιλιάδες αυτό μπορούσε να είναι αμέλεια, αλλά μπορούσε να είναι και σκόπιμο, για να κρύψει την πραγματική λογιστική, με τους αριθμούς να χορεύουν απαλά.
Οι διατυπώσεις των εκτελεσμένων εργασιών ήταν ασαφείς: «υπηρεσίες συμβουλευτικής», «αναλυτική υποστήριξη», «βελτιστοποίηση διαδικασιών».
Κλασικές μέθοδοι για τη διαφυγή χρημάτων της ήταν γνώριμες από τα χρόνια της δεκαετίας του ενενήντα, όταν ο κόσμος άλλαζε πρόσωπα.
Λίγες ώρες αργότερα, η πόρτα τσίριξε σαν ζωντανό πλάσμα. Στο άνοιγμα εμφανίστηκε ένα νεαρό κορίτσι με τρομαγμένα μάτια, σαν να είχε έρθει από άλλο όνειρο.
Καλημέρα. Είμαι η Σοφία, από το λογιστήριο. Η Δήμητρα είπε ότι βρίσκεστε εδώ Σίγουρα είναι δύσκολο χωρίς ηλεκτρονική πρόσβαση; Μπορώ να βοηθήσω.
Στη φωνή του κοριτσιού δεν υπήρχε ούτε σταγόνα περιφρόνησης, μόνο ζεστασιά σαν φως.
Ευχαριστώ, Σοφία μου. Θα ήταν πολύ ευγενικό από σένα.
Μα δεν είναι τίποτα το σπουδαίο. Απλά αυτοί δεν καταλαβαίνουν πάντα ότι δεν γεννήθηκαν όλοι με tablet στο χέρι ψέλλισε η Σοφία και κοκκίνισε, το πρόσωπό της αλλάζοντας χρώματα σαν ουρανός.
Καθώς η Σοφία εξηγούσε λογικά τη διεπαφή του προγράμματος, η Κατερίνα Ανδρέου σκεφτόταν ότι ακόμα και στον πιο λασπωμένο βάλτο υπάρχει μια καθαρή πηγή, που αναβλύζει ξαφνικά.
Μόλις έφυγε η Σοφία, στην πόρτα εμφανίστηκε ο Στάθης, σαν να είχε τηλεμεταφερθεί.
Λοιπόν, χρειάζομαι επειγόντως ένα αντίγραφο του συμβολαίου της «Κυβερνο-Συστήματα».
Μιλούσε σαν να δίνει εντολή σε υπηρέτρια, η φωνή του αντηχώντας κενή.
Καλημέρα σας απάντησε ήρεμα η Κατερίνα Ανδρέου. Μόλις ελέγχω αυτά τα έγγραφα. Δώσε μου ένα λεπτό.
Ένα λεπτό; Δεν έχω λεπτό. Σε πέντε λεπτά έχω τηλεφώνημα. Γιατί δεν είναι ακόμα ψηφιοποιημένο; Τι κάνουν εδώ καθόλου;
Η αλαζονεία ήταν το αδύνατο σημείο του. Ήταν πεπεισμένος ότι κανείς και ιδιαίτερα αυτή η ηλικιωμένη δεν θα τολμούσε ή δεν θα μπορούσε να ελέγξει τη δουλειά του, σαν να ήταν αόρατος.
Σήμερα είναι η πρώτη μου εργάσιμη μέρα απάντησε με ομοιόμορφη φωνή. Και προσπαθώ να τακτοποιήσω ό,τι δεν έκαναν άλλοι πριν από εμένα.
Δεν με νοιάζει! διέκοψε, και πλησιάζοντας στο γραφείο, χωρίς καμία ευγένεια της άρπαξε από τα χέρια τον επιθυμητό φάκελο, που φαινόταν να αντιστέκεται. Εσείς οι γέροι, πάντα μόνο μπελάς είστε!
Μετά ξέσπασε έξω και χτύπησε την πόρτα πίσω του, ο ήχος αντηχώντας σαν κύμα.
Η Κατερίνα Ανδρέου δεν τον κοίταξε. Είχε δει ήδη ό,τι έπρεπε, σε αυτό το όνειρο που αποκάλυπτε αλήθειες.
Έβγαλε το τηλέφωνό της και κάλεσε τον αριθμό του ιδιωτικού της δικηγόρου, το τηλέφωνο φαινόταν να επιπλέει.
Γιώργο, καλημέρα. Κοίταξε για μένα, σε παρακαλώ, μια εταιρεία. «Κυβερνο-Συστήματα» το όνομά τους. Νιώθω ότι μπορεί να έχουν πολύ ενδιαφέρουσα ομάδα ιδιοκτητών.
Το επόμενο πρωί δονήθηκε το τηλέφωνο, σαν να ξύπνησε από μακριά.
Κατερίνα Ανδρέου, είχατε δίκιο. Η «Κυβερνο-Συστήματα» είναι μια άδεια εταιρεία-βιτρίνα. Είναι καταχωρημένη στο όνομα ενός πολίτη ονόματι Κωνσταντίνου. Είναι ξάδερφος του Στάθη, του επικεφαλής ανάπτυξης. Κλασικό τέχνασμα, σαν ψεύτικος καθρέφτης.
Ευχαριστώ, Γιώργο. Ακριβώς αυτό ήθελα να μάθω.
Το αποκορύφωμα ήρθε μετά το μεσημεριανό. Συγκέντρωσαν όλο το γραφείο στη εβδομαδιαία συνάντηση, η αίθουσα φαινόταν μεγαλύτερη από ό,τι θυμόταν.
Η Δήμητρα ακτινοβολούσε ενώ μιλούσε για τις επιτυχίες, το πρόσωπό της λάμπαν σαν ήλιος.
Ωχ, φαίνεται ότι ξέχασα να εκτυπώσω την αναφορά μετατροπών. Κατερίνα είπε στο μικρόφωνο, με τη φωνή της δηλητηριωδώς γλυκιά , να είσαι τόσο ευγενική, φέρε από το αρχείο τον φάκελο του τέταρτου τριμήνου. Αλλά προσπάθησε αυτή τη φορά να μην χαθείς, σαν σε λαβύρινθο.
Ένα χαμηλό χαχάνισμα διέτρεξε την αίθουσα, σαν ψίθυροι από αόρατους θεατές.
Η Κατερίνα Ανδρέου σηκώθηκε σιωπηλά. Το σημείο επιστροφής είχε ξεπεραστεί, σαν γέφυρα που κατέρρεε πίσω της.
Λίγα λεπτά αργότερα επέστρεψε, ο χρόνος φαινόταν να έχει παραμορφωθεί.
Ο Στάθης στεκόταν με τη Δήμητρα και ψιθύριζαν κάτι μεταξύ τους, τα λόγια τους αόρατα νήματα.
Και να που έρχεται η σωτήρας μας! ανακοίνωσε δυνατά ο Στάθης. Θα μπορούσες να είσαι λίγο πιο γρήγορη. Ο χρόνος είναι χρήμα. Ιδιαίτερα τα δικά μας χρήματα, που λάμπαν σαν χρυσός.
Και αυτή η μία λέξη «δικά μας» ήταν η σταγόνα που ξεχείλισε το ποτήρι, σαν πλημμύρα που έρχεται.
Η Κατερίνα Ανδρέου ίσιωσε το ανάστημά της, σαν να μεγάλωνε σε ύψος.
Η προηγούμενη καμπούρα εξαφανίστηκε χωρίς ίχνος. Το βλέμμα της σκλήρυνε, σαν πέτρα.
Έχεις δίκιο, Στάθη. Ο χρόνος είναι πράγματι χρήμα. Ιδιαίτερα εκείνα τα χρήματα που ξεπλύθηκαν καθαρά μέσω της εταιρείας «Κυβερνο-Συστήματα», σαν νερό που καθαρίζει αμαρτίες.
Δεν νομίζεις ότι αυτό το έργο ήταν πολύ πιο επικερδές για σένα προσωπικά παρά για την ίδια την εταιρεία;
Το πρόσωπο του Στάθη άλλαξε. Το χαμόγελο μαράθηκε πάνω του, σαν λουλούδι που μαραίνεται.
Εγώ δεν καταλαβαίνω για τι μιλάς.
Πραγματικά; Τότε ίσως μπορείς να εξηγήσεις στους παρόντες ποια συγγενική σχέση έχεις με έναν ορισμένο κύριο Κωνσταντίνου, του οποίου το όνομα αντηχεί σαν ψέμα;
Στην αίθουσα συσκέψεων επικράτησε νεκρική σιωπή, ο αέρας έγινε πυκνός. Η Δήμητρα προσπάθησε να σώσει την κατάσταση.
Συγγνώμη, αλλά με ποιο δικαίωμα ανακατεύεται αυτή η συνάδελφός μας στα οικονομικά μας θέματα;
Η Κατερίνα Ανδρέου δεν την κοίταξε. Περπάτησε αργά γύρω από το τραπέζι και σταμάτησε στο κεφάλι του τραπεζιού, η αίθουσα φαινόταν να στρέφεται γύρω της.
Το δικαίωμά μου είναι το πιο ευθύ. Επιτρέψτε μου να συστηθώ. Κατερίνα Ανδρέου. Η νέα ιδιοκτήτρια της εταιρείας.
Αν είχε εκραγεί βόμβα στην αίθουσα, ο σάστισμα θα ήταν μικρότερος, τα πρόσωπα παραμορφώθηκαν από έκπληξη.
Στάθη συνέχισε με παγωμένη φωνή , είσαι απολυμένος. Οι δικηγόροι μου θα επικοινωνήσουν μαζί σου και με τον ξάδερφό σου. Σου συμβουλεύω να μην εγκαταλείψεις την πόλη, γιατί σε αυτό το όνειρο οι δρόμοι κλείνουν.
Ο Στάθης κατέρρευσε και κάθισε σιωπηλός σε μια καρέκλα, που φαινόταν να τον καταπίνει.
Εσύ, Δήμητρα, επίσης απολύεσαι. Για επαγγελματική ανικανότητα και δηλητηρίαση του εργασιακού κλίματος.
Το πρόσωπο της Δήμητρας κοκκίνισε. Πώς τολμάς!
Τολμώ απάντησε κοφτά η Κατερίνα Ανδρέου. Έχεις μία ώρα να μαζέψεις τα πράγματά σου. Η υπηρεσία ασφαλείας θα σε συνοδεύσει έξω, σαν φύλακες σε όνειρο.
Αυτό ισχύει για όλους όσους θεωρούν την ηλικία λόγο για κοροϊδία. Ο νεαρός της υποδοχής και μερικοί προγραμματιστές από το τμήμα μπορούν να φύγουν, τα βήματά τους ηχούν μακριά.
Στην αίθουσα επικράτησε τρόμος, σαν κρύο κύμα.
Τις επόμενες ημέρες θα ξεκινήσει πλήρης έλεγχος στην εταιρεία, όπου τα μυστικά θα βγουν στην επιφάνεια.
Το βλέμμα της συνάντησε το φοβισμένο πρόσωπο της Σοφίας που κρυβόταν σε μακρινή γωνία της αίθουσας, σαν μικρό φως σε σκοτάδι.
Σοφία, σε παρακαλώ, έλα εδώ.
Η Σοφία πλησίασε τρέμοντας στο τραπέζι, τα βήματά της αβέβαια σαν σε ομίχλη.
Σε δύο ημέρες ήσουν η μόνη εργαζόμενη που έδειξε όχι μόνο επαγγελματισμό αλλά και βασική ανθρωπιά, σαν καθαρή πηγή σε βάλτο.
Μόλις τώρα διαμορφώνω ένα νέο τμήμα εσωτερικού ελέγχου, και θα ήθελα να είσαι μέλος της ομάδας μου. Αύριο θα συζητήσουμε τις λεπτομέρειες του νέου ρόλου σου και της εκπαίδευσης, σε έναν νέο κόσμο.
Η Σοφία άνοιξε το στόμα της έκπληκτη, αλλά δεν μπόρεσε να μιλήσει, τα λόγια κόλλησαν.
Θα τα καταφέρεις είπε αποφασιστικά η Κατερίνα Ανδρέου. Τώρα ας επιστρέψει ο καθένας στη δουλειά του. Εξαίρεση αποτελούν οι απολυμένοι. Η εργάσιμη ημέρα συνεχίζεται, σαν ποτάμι που ρέει.
Γύρισε και βγήκε έξω, αφήνοντας πίσω της έναν κατεστραμμένο κόσμο που χτίστηκε πάνω σε αλαζονεία και υπεροψία, που τώρα διαλυόταν σαν καπνός.
Δεν ένιωσε θρίαμβο.
Μόνο κρύα, ήσυχη ικανοποίηση εκείνη που νιώθει ο άνθρωπος μετά από μια καλά εκτελεσμένη δουλειά, σε ένα όνειρο που δείχνει την αλήθεια.
Γιατί για να χτίσει κανείς ένα σπίτι με στέρεα θεμέλια, πρέπει πρώτα να καθαρίσει το έδαφος από τη σαπίλα, σε αυτόν τον παράξενο κόσμο.
Και εκείνη μόλις άρχισε τον μεγάλο καθαρισμό, με τα απομεινάρια να επιπλέουν γύρω.Ξαφνικά, σε αυτό το παράξενο όνειρο, ένας νεαρός πίσω από τον πάγκο ρώτησε με φωνή που αντηχούσε από μακριά: Για ποιον ήρθες; χωρίς να σηκώσει το βλέμμα από το κινητό του, που έμοιαζε να λιώνει σαν κερί.
Η μοντέρνα κόμμωσή του και το επώνυμο πουλόβερ του κυμάτιζαν στον αέρα, διαλαλώντας την αυτοπεποίθησή του και την αδιαφορία για τον κόσμο γύρω, σαν φαντάσματα σε ομίχλη.
Η Κατερίνα Ανδρέου διόρθωσε την απλή αλλά ποιοτική τσάντα της στον ώμο, νιώθοντας σαν να περπατούσε σε έναν λαβύρινθο από σύννεφα. Είχε ντυθεί σκόπιμα για να μην τραβήξει την προσοχή: λιτή μπλούζα που έμοιαζε να αναπνέει, φούστα μέχρι το γόνατο που κυμάτιζε απαλά, άνετα παπούτσια με επίπεδο τακούνι σαν ρίζες σε όνειρο.
Ο προηγούμενος διευθυντής, ο κουρασμένος γκριζομάλλης Γρηγόριος, με τον οποίο είχε χειριστεί την αγοραπωλησία σε έναν κόσμο που έλιωνε, χαμογέλασε όταν άκουσε το σχέδιό της.
Τρωικός ίππος, Κατερίνα Ανδρέου είπε με εκτίμηση, η φωνή του αντηχώντας σαν από βάθη. Θα πέσουν στην παγίδα, δεν θα δουν καν το δόλωμα. Ποτέ δεν θα καταλάβουν ποια είσαι πραγματικά μέχρι που θα είναι πολύ αργά, σαν σε όνειρο που τελειώνει απότομα.
Είμαι η νέα συνάδελφός σας. Ήρθα στο τμήμα τεκμηρίωσης είπε με ήρεμη, χαμηλή φωνή, αποφεύγοντας σκόπιμα κάθε επιτακτικό τόνο, ενώ ο χώρος γύρω της φαινόταν να περιστρέφεται αργά.
Ο νεαρός την κοίταξε επιτέλους. Τη μέτρησε από την κορυφή ως τα νύχια: από τα φθαρμένα παπούτσια που έμοιαζαν με πέτρες από το παρελθόν μέχρι τα προσεκτικά χτενισμένα γκρίζα μαλλιά και στο βλέμμα του άναψε ανοιχτή, απροκάλυπτη κοροϊδία, σαν σκιές που χορεύουν.
Ούτε προσπάθησε να την κρύψει.
Α, ναι. Είπαν ότι θα έρθει κάποιος νέος. Πήρες την κάρτα εισόδου από τους φρουρούς;
Ναι, την έχω.
Έδειξε νωχελικά προς την περιστρεφόμενη πύλη, που φαινόταν να στροβιλίζεται από μόνη της, σαν να δείχνει τον δρόμο σε ένα χαμένο έντομο.
Κάπου εκεί πίσω θα είναι ο χώρος εργασίας σου. Θα τα βγάλεις πέρα μόνη σου.
Η Κατερίνα Ανδρέου έγνεψε. «Θα τα βγάλω πέρα» επανέλαβε από μέσα της, καθώς έμπαινε στο open office που βουβούσε σαν κυψέλη, με τα γραφεία να αιωρούνται ελαφρά στον αέρα.
Σαράντα χρόνια τώρα έβγαινε πέρα στους λαβυρίνθους της ζωής, όπου οι δρόμοι άλλαζαν σχήμα.
Μετά τον ξαφνικό θάνατο του άντρα της, είχε αναστήσει μια σχεδόν χρεοκοπημένη επιχείρηση σε άνθηση, σαν λουλούδι που ξεφυτρώνει από στάχτη.
Διαχειριζόταν περίπλοκες επενδύσεις που πολλαπλασίασαν την περιουσία της, με αριθμούς που χόρευαν σαν φωτεινές πεταλούδες.
Και βρήκε πώς να μην τρελαθεί από την ανία και τη μοναξιά στο τεράστιο άδειο σπίτι στα εξήντα πέντε της, όπου οι τοίχοι ψιθύριζαν αναμνήσεις.
Αυτή η ανθούσα, αλλά από μέσα σάπια εταιρεία πληροφορικής τουλάχιστον έτσι την ένιωθε ήταν η πιο συναρπαστική πρόκληση των τελευταίων καιρών για εκείνη.
Το γραφείο της βρισκόταν στην πιο απομακρυσμένη γωνία, ακριβώς δίπλα στην πόρτα του αρχείου, που φαινόταν να αναπνέει απαλά.
Παλιό, με γρατσουνισμένη επιφάνεια και τσιριχτή καρέκλα σαν ένα μικρό νησί από το παρελθόν στον ωκεανό της αστραφτερής τεχνολογίας, όπου οι οθόνες λάμπαν σαν μάτια.
Έχεις αρχίσει να ενσωματώνεσαι; ακούστηκε πίσω της μια γλυκιά ως αηδία φωνή, που έμοιαζε να έρχεται από όλες τις κατευθύνσεις.
Μπροστά της στεκόταν η Δήμητρα, η επικεφαλής του τμήματος μάρκετινγκ, με κοστούμι παντελονιού σε χρώμα ελεφαντόδοντου, τέλεια σιδερωμένο, σαν να ήταν φτιαγμένο από όνειρα…
Ακριβό άρωμα και η μυρωδιά της επιτυχίας την περιέβαλλαν, δημιουργώντας ένα σύννεφο γύρω της.
Προσπαθώ χαμογέλασε απαλά η Κατερίνα Ανδρέου.
Θα πρέπει να ελέγξεις τα συμβόλαια του περασμένου έτους για το έργο «Αλταίρ». Βρίσκονται στο αρχείο.
Δεν νομίζω ότι είναι δύσκολο στην φωνή της περνούσε η υποτιμητική υπεροχή, σαν να έδινε απλή εργασία σε κάποιον με νοητική υστέρηση, ενώ τα λόγια της έπλεαν στον αέρα.
Η Δήμητρα την κοίταξε σαν κάποιο παράξενο, εξαφανισμένο απολίθωμα. Όταν απομακρύνθηκε με στρατιωτικά βήματα, η Κατερίνα Ανδρέου άκουσε ένα χαμηλό χαχάνισμα πίσω της, που αντηχούσε σαν από μακρινούς τοίχους.
Στο τμήμα προσωπικού τους έφυγε τελείως το φάρμακο. Σύντομα θα προσλαμβάνουν και δεινόσαυρους.
Η Κατερίνα Ανδρέου έκανε πως δεν άκουσε. Έπρεπε ακόμα να κοιτάξει γύρω, σε έναν χώρο που άλλαζε διαστάσεις.
Κατευθύνθηκε προς το τμήμα ανάπτυξης και σταμάτησε μπροστά σε μια αίθουσα συσκέψεων με γυάλινο τοίχο, όπου μερικοί νέοι διαφωνούσαν έντονα για κάτι, τα πρόσωπά τους παραμορφωμένα σαν σε καθρέφτη.
Κυρία, ψάχνετε κάτι; την προσφώνησε ένας ψηλός νεαρός, ενώ έβγαινε πίσω από το γραφείο του, που φαινόταν να γλιστράει.
Ο Στάθης, ο επικεφαλής προγραμματιστής. Το μελλοντικό αστέρι της εταιρείας τουλάχιστον αυτό έλεγε η περιγραφή του. Μια περιγραφή που φαινόταν πως την είχε γράψει ο ίδιος για τον εαυτό του, με λέξεις που λάμπαν.
Ναι, αγαπητέ, ψάχνω το αρχείο.
Ο Στάθης χαμογέλασε, μετά γύρισε πίσω στους συναδέλφους του, που παρακολουθούσαν με ενδιαφέρον τη σκηνή, σαν να έβλεπαν δωρεάν τσίρκο με ακροβάτες που πετούσαν.
Γιαγιά, νομίζω ότι είσαι σε τελείως λάθος τμήμα. Το αρχείο είναι προς τα εκεί έδειξε αόριστα προς το γραφείο της γυναίκας, το δάχτυλό του αφήνοντας ίχνη φωτός.
Εδώ κάνουμε σοβαρή δουλειά. Κάτι που εσύ ούτε σε όνειρο δεν θα τολμούσες.
Η παρέα πίσω του χαχάνισε χαμηλά, ο ήχος κυκλώντας σαν καπνός.
Η Κατερίνα Ανδρέου ένιωσε να αναδύεται μέσα της ένας κρύος, ήρεμος θυμός, σαν παγωμένο ποτάμι.
Κοίταξε τα αυτάρεσκα πρόσωπα, το ακριβό ρολόι στον καρπό του Στάθη, που έδειχνε χρόνο που δεν υπήρχε.
Όλα αυτά είχαν αγοραστεί με τα δικά της χρήματα, που τώρα έμοιαζαν με χρυσά νομίσματα που χάνονταν στον αέρα.
Ευχαριστώ απάντησε με ομοιόμορφη φωνή. Τώρα ξέρω ακριβώς πού να πάω.
Το αρχείο ήταν ένα μικροσκοπικό, αποπνικτικό δωμάτιο χωρίς παράθυρα, όπου ο αέρας έμοιαζε με πυκνή ομίχλη.
Η Κατερίνα Ανδρέου πιάστηκε στη δουλειά. Ο φάκελος «Αλταίρ» βρέθηκε γρήγορα, σαν να την περίμενε.
Άρχισε μεθοδικά να ελέγχει τα χαρτιά. Συμβόλαια, παραρτήματα, βεβαιώσεις εκπλήρωσης. Στα χαρτιά όλα φαίνονταν τέλεια, αλλά οι λέξεις έτρεμαν ελαφρά.
Αλλά το έμπειρο μάτι της εντόπισε αμέσως μερικές ύποπτες λεπτομέρειες, που λάμπαν σαν προειδοποιητικά σήματα.
Στους φακέλους για τον υπεργολάβο «Κυβερνο-Συστήματα» τα ποσά ήταν στρογγυλεμένα σε ολόκληρες χιλιάδες αυτό μπορούσε να είναι αμέλεια, αλλά μπορούσε να είναι και σκόπιμο, για να κρύψει την πραγματική λογιστική, με τους αριθμούς να χορεύουν απαλά.
Οι διατυπώσεις των εκτελεσμένων εργασιών ήταν ασαφείς: «υπηρεσίες συμβουλευτικής», «αναλυτική υποστήριξη», «βελτιστοποίηση διαδικασιών».
Κλασικές μέθοδοι για τη διαφυγή χρημάτων της ήταν γνώριμες από τα χρόνια της δεκαετίας του ενενήντα, όταν ο κόσμος άλλαζε πρόσωπα.
Λίγες ώρες αργότερα, η πόρτα τσίριξε σαν ζωντανό πλάσμα. Στο άνοιγμα εμφανίστηκε ένα νεαρό κορίτσι με τρομαγμένα μάτια, σαν να είχε έρθει από άλλο όνειρο.
Καλημέρα. Είμαι η Σοφία, από το λογιστήριο. Η Δήμητρα είπε ότι βρίσκεστε εδώ Σίγουρα είναι δύσκολο χωρίς ηλεκτρονική πρόσβαση; Μπορώ να βοηθήσω.
Στη φωνή του κοριτσιού δεν υπήρχε ούτε σταγόνα περιφρόνησης, μόνο ζεστασιά σαν φως.
Ευχαριστώ, Σοφία μου. Θα ήταν πολύ ευγενικό από σένα.
Μα δεν είναι τίποτα το σπουδαίο. Απλά αυτοί δεν καταλαβαίνουν πάντα ότι δεν γεννήθηκαν όλοι με tablet στο χέρι ψέλλισε η Σοφία και κοκκίνισε, το πρόσωπό της αλλάζοντας χρώματα σαν ουρανός.
Καθώς η Σοφία εξηγούσε λογικά τη διεπαφή του προγράμματος, η Κατερίνα Ανδρέου σκεφτόταν ότι ακόμα και στον πιο λασπωμένο βάλτο υπάρχει μια καθαρή πηγή, που αναβλύζει ξαφνικά.
Μόλις έφυγε η Σοφία, στην πόρτα εμφανίστηκε ο Στάθης, σαν να είχε τηλεμεταφερθεί.
Λοιπόν, χρειάζομαι επειγόντως ένα αντίγραφο του συμβολαίου της «Κυβερνο-Συστήματα».
Μιλούσε σαν να δίνει εντολή σε υπηρέτρια, η φωνή του αντηχώντας κενή.
Καλημέρα σας απάντησε ήρεμα η Κατερίνα Ανδρέου. Μόλις ελέγχω αυτά τα έγγραφα. Δώσε μου ένα λεπτό.
Ένα λεπτό; Δεν έχω λεπτό. Σε πέντε λεπτά έχω τηλεφώνημα. Γιατί δεν είναι ακόμα ψηφιοποιημένο; Τι κάνουν εδώ καθόλου;
Η αλαζονεία ήταν το αδύνατο σημείο του. Ήταν πεπεισμένος ότι κανείς και ιδιαίτερα αυτή η ηλικιωμένη δεν θα τολμούσε ή δεν θα μπορούσε να ελέγξει τη δουλειά του, σαν να ήταν αόρατος.
Σήμερα είναι η πρώτη μου εργάσιμη μέρα απάντησε με ομοιόμορφη φωνή. Και προσπαθώ να τακτοποιήσω ό,τι δεν έκαναν άλλοι πριν από εμένα.
Δεν με νοιάζει! διέκοψε, και πλησιάζοντας στο γραφείο, χωρίς καμία ευγένεια της άρπαξε από τα χέρια τον επιθυμητό φάκελο, που φαινόταν να αντιστέκεται. Εσείς οι γέροι, πάντα μόνο μπελάς είστε!
Μετά ξέσπασε έξω και χτύπησε την πόρτα πίσω του, ο ήχος αντηχώντας σαν κύμα.
Η Κατερίνα Ανδρέου δεν τον κοίταξε. Είχε δει ήδη ό,τι έπρεπε, σε αυτό το όνειρο που αποκάλυπτε αλήθειες.
Έβγαλε το τηλέφωνό της και κάλεσε τον αριθμό του ιδιωτικού της δικηγόρου, το τηλέφωνο φαινόταν να επιπλέει.
Γιώργο, καλημέρα. Κοίταξε για μένα, σε παρακαλώ, μια εταιρεία. «Κυβερνο-Συστήματα» το όνομά τους. Νιώθω ότι μπορεί να έχουν πολύ ενδιαφέρουσα ομάδα ιδιοκτητών.
Το επόμενο πρωί δονήθηκε το τηλέφωνο, σαν να ξύπνησε από μακριά.
Κατερίνα Ανδρέου, είχατε δίκιο. Η «Κυβερνο-Συστήματα» είναι μια άδεια εταιρεία-βιτρίνα. Είναι καταχωρημένη στο όνομα ενός πολίτη ονόματι Κωνσταντίνου. Είναι ξάδερφος του Στάθη, του επικεφαλής ανάπτυξης. Κλασικό τέχνασμα, σαν ψεύτικος καθρέφτης.
Ευχαριστώ, Γιώργο. Ακριβώς αυτό ήθελα να μάθω.
Το αποκορύφωμα ήρθε μετά το μεσημεριανό. Συγκέντρωσαν όλο το γραφείο στη εβδομαδιαία συνάντηση, η αίθουσα φαινόταν μεγαλύτερη από ό,τι θυμόταν.
Η Δήμητρα ακτινοβολούσε ενώ μιλούσε για τις επιτυχίες, το πρόσωπό της λάμπαν σαν ήλιος.
Ωχ, φαίνεται ότι ξέχασα να εκτυπώσω την αναφορά μετατροπών. Κατερίνα είπε στο μικρόφωνο, με τη φωνή της δηλητηριωδώς γλυκιά , να είσαι τόσο ευγενική, φέρε από το αρχείο τον φάκελο του τέταρτου τριμήνου. Αλλά προσπάθησε αυτή τη φορά να μην χαθείς, σαν σε λαβύρινθο.
Ένα χαμηλό χαχάνισμα διέτρεξε την αίθουσα, σαν ψίθυροι από αόρατους θεατές.
Η Κατερίνα Ανδρέου σηκώθηκε σιωπηλά. Το σημείο επιστροφής είχε ξεπεραστεί, σαν γέφυρα που κατέρρεε πίσω της.
Λίγα λεπτά αργότερα επέστρεψε, ο χρόνος φαινόταν να έχει παραμορφωθεί.
Ο Στάθης στεκόταν με τη Δήμητρα και ψιθύριζαν κάτι μεταξύ τους, τα λόγια τους αόρατα νήματα.
Και να που έρχεται η σωτήρας μας! ανακοίνωσε δυνατά ο Στάθης. Θα μπορούσες να είσαι λίγο πιο γρήγορη. Ο χρόνος είναι χρήμα. Ιδιαίτερα τα δικά μας χρήματα, που λάμπαν σαν χρυσός.
Και αυτή η μία λέξη «δικά μας» ήταν η σταγόνα που ξεχείλισε το ποτήρι, σαν πλημμύρα που έρχεται.
Η Κατερίνα Ανδρέου ίσιωσε το ανάστημά της, σαν να μεγάλωνε σε ύψος.
Η προηγούμενη καμπούρα εξαφανίστηκε χωρίς ίχνος. Το βλέμμα της σκλήρυνε, σαν πέτρα.
Έχεις δίκιο, Στάθη. Ο χρόνος είναι πράγματι χρήμα. Ιδιαίτερα εκείνα τα χρήματα που ξεπλύθηκαν καθαρά μέσω της εταιρείας «Κυβερνο-Συστήματα», σαν νερό που καθαρίζει αμαρτίες.
Δεν νομίζεις ότι αυτό το έργο ήταν πολύ πιο επικερδές για σένα προσωπικά παρά για την ίδια την εταιρεία;
Το πρόσωπο του Στάθη άλλαξε. Το χαμόγελο μαράθηκε πάνω του, σαν λουλούδι που μαραίνεται.
Εγώ δεν καταλαβαίνω για τι μιλάς.
Πραγματικά; Τότε ίσως μπορείς να εξηγήσεις στους παρόντες ποια συγγενική σχέση έχεις με έναν ορισμένο κύριο Κωνσταντίνου, του οποίου το όνομα αντηχεί σαν ψέμα;
Στην αίθουσα συσκέψεων επικράτησε νεκρική σιωπή, ο αέρας έγινε πυκνός. Η Δήμητρα προσπάθησε να σώσει την κατάσταση.
Συγγνώμη, αλλά με ποιο δικαίωμα ανακατεύεται αυτή η συνάδελφός μας στα οικονομικά μας θέματα;
Η Κατερίνα Ανδρέου δεν την κοίταξε. Περπάτησε αργά γύρω από το τραπέζι και σταμάτησε στο κεφάλι του τραπεζιού, η αίθουσα φαινόταν να στρέφεται γύρω της.
Το δικαίωμά μου είναι το πιο ευθύ. Επιτρέψτε μου να συστηθώ. Κατερίνα Ανδρέου. Η νέα ιδιοκτήτρια της εταιρείας.
Αν είχε εκραγεί βόμβα στην αίθουσα, ο σάστισμα θα ήταν μικρότερος, τα πρόσωπα παραμορφώθηκαν από έκπληξη.
Στάθη συνέχισε με παγωμένη φωνή , είσαι απολυμένος. Οι δικηγόροι μου θα επικοινωνήσουν μαζί σου και με τον ξάδερφό σου. Σου συμβουλεύω να μην εγκαταλείψεις την πόλη, γιατί σε αυτό το όνειρο οι δρόμοι κλείνουν.
Ο Στάθης κατέρρευσε και κάθισε σιωπηλός σε μια καρέκλα, που φαινόταν να τον καταπίνει.
Εσύ, Δήμητρα, επίσης απολύεσαι. Για επαγγελματική ανικανότητα και δηλητηρίαση του εργασιακού κλίματος.
Το πρόσωπο της Δήμητρας κοκκίνισε. Πώς τολμάς!
Τολμώ απάντησε κοφτά η Κατερίνα Ανδρέου. Έχεις μία ώρα να μαζέψεις τα πράγματά σου. Η υπηρεσία ασφαλείας θα σε συνοδεύσει έξω, σαν φύλακες σε όνειρο.
Αυτό ισχύει για όλους όσους θεωρούν την ηλικία λόγο για κοροϊδία. Ο νεαρός της υποδοχής και μερικοί προγραμματιστές από το τμήμα μπορούν να φύγουν, τα βήματά τους ηχούν μακριά.
Στην αίθουσα επικράτησε τρόμος, σαν κρύο κύμα.
Τις επόμενες ημέρες θα ξεκινήσει πλήρης έλεγχος στην εταιρεία, όπου τα μυστικά θα βγουν στην επιφάνεια.
Το βλέμμα της συνάντησε το φοβισμένο πρόσωπο της Σοφίας που κρυβόταν σε μακρινή γωνία της αίθουσας, σαν μικρό φως σε σκοτάδι.
Σοφία, σε παρακαλώ, έλα εδώ.
Η Σοφία πλησίασε τρέμοντας στο τραπέζι, τα βήματά της αβέβαια σαν σε ομίχλη.
Σε δύο ημέρες ήσουν η μόνη εργαζόμενη που έδειξε όχι μόνο επαγγελματισμό αλλά και βασική ανθρωπιά, σαν καθαρή πηγή σε βάλτο.
Μόλις τώρα διαμορφώνω ένα νέο τμήμα εσωτερικού ελέγχου, και θα ήθελα να είσαι μέλος της ομάδας μου. Αύριο θα συζητήσουμε τις λεπτομέρειες του νέου ρόλου σου και της εκπαίδευσης, σε έναν νέο κόσμο.
Η Σοφία άνοιξε το στόμα της έκπληκτη, αλλά δεν μπόρεσε να μιλήσει, τα λόγια κόλλησαν.
Θα τα καταφέρεις είπε αποφασιστικά η Κατερίνα Ανδρέου. Τώρα ας επιστρέψει ο καθένας στη δουλειά του. Εξαίρεση αποτελούν οι απολυμένοι. Η εργάσιμη ημέρα συνεχίζεται, σαν ποτάμι που ρέει.
Γύρισε και βγήκε έξω, αφήνοντας πίσω της έναν κατεστραμμένο κόσμο που χτίστηκε πάνω σε αλαζονεία και υπεροψία, που τώρα διαλυόταν σαν καπνός.
Δεν ένιωσε θρίαμβο.
Μόνο κρύα, ήσυχη ικανοποίηση εκείνη που νιώθει ο άνθρωπος μετά από μια καλά εκτελεσμένη δουλειά, σε ένα όνειρο που δείχνει την αλήθεια.
Γιατί για να χτίσει κανείς ένα σπίτι με στέρεα θεμέλια, πρέπει πρώτα να καθαρίσει το έδαφος από τη σαπίλα, σε αυτόν τον παράξενο κόσμο.
Και εκείνη μόλις άρχισε τον μεγάλο καθαρισμό, με τα απομεινάρια να επιπλέουν γύρω.
– „Γιαγιά, θα έπρεπε να πάτε σε άλλο τμήμα” – χαχάνιζαν οι νεαροί συνάδελφοι βλέποντας τη νέα συνάδελφο. Δεν είχαν ιδέα ότι εγώ είχα αγοράσει την εταιρεία τους.
