Ξέρεις τη γνωστή φράση που λέμε εδώ: „Ό,τι λάμπει δεν είναι χρυσός” ή το άλλο το γνωστό, „Τα ρούχα δεν κάνουν τον άνθρωπο”; Λοιπόν, άκου να δεις τί μου συνέβη μπροστά στα μάτια μου στην καρδιά της Αθήνας, που λένε, κι αν δεν είναι η μοίρα ή το κάρμα αυτό, τότε τι είναι…
Ήταν ένα από αυτά τα όμορφα, ζεστά βράδια της Παρασκευής που το κέντρο της πόλης σφύζει από ζωή και τα φώτα στις βιτρίνες της Ερμού κάνουν τα πάντα να μοιάζουν λίγο πιο λαμπερά από το κανονικό. Έξω από ένα γνωστό κατάστημα, στεκόταν ένα ζευγάρι. Η Μαριλένα άλλο επίπεδο! Φορούσε ένα κατακόκκινο φόρεμα που κολλούσε πάνω της, τα μαλλιά λουστραρισμένα και το μακιγιάζ στην εντέλεια. Έλαμπε σαν να ξεπήδησε από σελίδα γνωστού περιοδικού.
Δίπλα της ο Στέφανος. Λακωνικός, απλός, φόραγε ένα φθαρμένο μπουφάν κι ένα απλό τζιν. Ξαφνικά ο Στέφανος γονατίζει, βγάζει μία κουτάκι από βελούδο από την τσέπη κι η καρδιά του χτυπάει δυνατά, βλέποντας την αγάπη του στα μάτια:
Μαριλένα, σε αγαπώ όσο τίποτε άλλο. Θα με παντρευτείς;
Και αντί να βουρκώσει ή να χαμογελάσει, η Μαριλένα τσάκισε το πρόσωπό της σε ένα ειρωνικό χαμόγελο. Έριξε μια ματιά στο δαχτυλίδι, μετά γύρισε και τον κοίταξε με αποστροφή πάνω από τη μύτη της.
Είσαι σοβαρός, Στέφανε; φώναξε τόσο που άκουσαν όλοι γύρω. Κοίτα πρώτα εμένα και μετά εσένα! Νομίζεις, στ’ αλήθεια, ότι μια γυναίκα σαν εμένα θα το δεχόταν ποτέ από κάποιον που πιθανόν πάει στη δουλειά με το μετρό; Το μπουφάν σου πραγματικά γελοίο! Εγώ αξίζω κάτι παραπάνω από έναν τύπο που μετρά τα τελευταία ευρώ μέχρι να πληρωθεί.
Ο Στέφανος μένει εκεί, βουβός, ακόμα γονατισμένος, και στα μάτια του διακρίνεις τη στεναχώρια. Η Μαριλένα όμως αδιάφορη. Ετοιμάζεται να φύγει, καμαρωτή-καμαρωτή με τα τακούνια της, μέχρι που γίνεται κάτι που δεν περίμενε.
Ξαφνικά, φρενάρει μπροστά τους ένα υπέρλαμπρο, μαύρο SUV, τζάμια φιμέ, τελευταίο μοντέλο. Η πίσω πόρτα ανοίγει και βγαίνει ένας τύπος με κοστούμι κομμένο και ραμμένο στα μέτρα του, ψηλός, μ ένα tablet στα χέρια.
Πηγαίνει κατευθείαν προς τον Στέφανο, αγνοώντας τελείως την εμβρόντητη Μαριλένα.
Κύριε Στέφανε, συγγνώμη για τη διακοπή, λέει με σεβασμό. Το Διοικητικό Συμβούλιο σας περιμένει για να ολοκληρώσουμε τη συγχώνευση των εταιρειών. Πρέπει να φύγουμε.
Τα μάτια της Μαριλένας ανοίγουν τόσο που σχεδόν θες να βάλεις στοίχημα αν θα της πέσουν τα μάτια στην άσφαλτο. Από το απλό μπουφάν κοιτάει τώρα το πολυτελές αυτοκίνητο, μετά τον βοηθό και τέλος το Στέφανο!
Ο Στέφανος σηκώνεται αργά. Κλείνει το κουτί με το δαχτυλίδι μ ένα γερό „κλακ”. Δεν είπε τίποτα απλώς την κοίταξε με εκείνο το βαθύ, ήσυχο βλέμμα που δεν χρειάζεται λόγια.
Στέφανε; τραύλισε η Μαριλένα, σταμάτησε να το παίζει σκληρή για πρώτη φορά. Τι συμβαίνει; Τι συγχώνευση;
Εκείνος, ήρεμος, βάζει το κουτί στην τσέπη του.
Κοίτα, Μαριλένα, πάντα πίστευα πως κάτω από κάθε όμορφη εμφάνιση καλό είναι να κρύβεται και μια καλή ψυχή. Φόρεσα επίτηδες αυτό το μπουφάν και ποτέ δε σου μίλησα για τα λεφτά μου. Ήθελα μια γυναίκα να με αγαπήσει για αυτό που είμαι, όχι για όσα έχω ή οδηγώ ή για τον λογαριασμό μου στην τράπεζα.
Η Μαριλένα άσπρισε· κατάλαβε τι έχασε και τι δεν πρόκειται να ξαναβρεί. Αρπάζει το χέρι του.
Στέφανε, σε παρακαλώ! Δεν το εννοούσα έτσι. Αγχωμένη ήμουν… Από τη συγκίνηση παρασύρθηκα!
Ο Στέφανος τραβάει διακριτικά το χέρι του.
Ευχαριστώ, Μαριλένα. Ευχαριστώ που μου έδειξες τόσο ξεκάθαρα ποια είσαι καλύτερα σήμερα παρά μετά. Είπες μια αλήθεια: είμαστε από άλλους κόσμους. Και πράγματι αξίζεις κάποιον που για εκείνον η τιμή του φορέματος να έχει μεγαλύτερη αξία από τον χαρακτήρα. Καλή συνέχεια.
Γυρίζει, μπαίνει στο μεγάλο SUV, ο βοηθός του κλείνει την πόρτα και σε δευτερόλεπτα χάνονται στη nightlife της πόλης.
Έμεινε η Μαριλένα μόνη της, στην Ερμού, μέσα σε εκείνο το πανάκριβο κόκκινο φόρεμα που τώρα δεν έλαμπε καθόλου. Εκείνη τη στιγμή κατάλαβε ότι με τα ίδια της τα χέρια διώχνει τον άντρα που όχι μόνο της άξιζε, αλλά που πραγματικά την αγαπούσε.
Μάθημα ζωής, φίλε μου:
* Η πραγματική αξία δεν κοστολογείται: Χρήματα και κοινωνική θέση είναι προσωρινά, αλλά η αγάπη, η ειλικρίνεια και η καλοσύνη διαρκούν.
* Η εμφάνιση απατά: Ποτέ μην κρίνεις κάποιον από τα ρούχα ή το αμάξι. Οι πιο αληθινοί και συχνά πραγματικά πλούσιοι άνθρωποι αγαπούν την απλότητα.
* Μην αφήνεις την απληστία να σε καθορίζει: Αν το μόνο που σε νοιάζει είναι τα χρήματα, πιθανό να χάσεις το πραγματικό σου ταίρι και το αληθινό νόημα της ευτυχίας.
Και πες μου εσύ τι θα έκανες στη θέση του Στέφανου; Πιστεύεις σε τέτοια „τεστ” για τους άλλους; Περιμένω να ακούσω γνώμες!
