Σήμερα το πρωί, μια κοπέλα 18 χρονών, η Ελευθερία Μπαλάσκα, έφερε στον κόσμο ένα κοριτσάκι. Μετά τη γέννα, συμπλήρωσε μια αίτηση κάλεσε ταξί και έφυγε από το μαιευτήριο της Αθήνας χωρίς να κοιτάξει πίσω της. Δεν μπορούσε καν να φανταστεί τι «έκπληξη» περίμενε το μωρό της εκεί.
Όταν φτάσαμε κι εγώ με τη γυναίκα μου το βράδυ στο νοσοκομείο, γεμάτοι συγκίνηση, περιμέναμε με αγωνία το τέταρτο παιδί μας. Η οικογένειά μας ήταν ήδη αρκετά μεγάλη και θορυβώδης.
Πρέπει να πω, τα δεύτερα και τρίτα μας παιδιά είναι δίδυμα, κάτι που ήταν τεράστια έκπληξη, διότι ποτέ στο σόι μας δεν είχε συμβεί κάτι τέτοιο. Στην επόμενη εγκυμοσύνη μάλιστα έχουμε διαρκώς το αστείο: «Κι αν είναι πάλι δίδυμα;»
Οι γονείς μας εντυπωσιάστηκαν όταν το άκουσαν και μας στήριξαν πολύ στις πρώτες μέρες. Στον δεύτερο υπέρηχο ο γιατρός ήταν ξεκάθαρος: δεν αναμένεται πάλι δίδυμα.
Τελικά ήρθε στη ζωή ο τέταρτος νίντζα μας ένα παιδί μόνο. Έτσι έφυγε όλο το άγχος μας. Νοικιάσαμε για τη γυναίκα μου δίκλινο, που είχα ήδη πληρώσει σε ευρώ.
Μετά από μερικές ώρες μας έφεραν το μωρό για να το θηλάσει η γυναίκα μου. Τότε μπαίνει στο δωμάτιο ο διευθυντής της κλινικής με σοβαρό ύφος και μας λέει: «Έχουμε ένα θέμα…»
Εκείνο το πρωί, η 18χρονη που προανέφερα είχε γεννήσει ένα υγιές κοριτσάκι, είχε γράψει δήλωση παραίτησης από την επιμέλεια και είχε φύγει αμέσως με ταξί από το νοσοκομείο.
Ήταν τόσο αδύναμη μετά τη γέννα που με το ζόρι μπορούσε να περπατήσει, όμως απέφευγε να μείνει ούτε ένα λεπτό παραπάνω. Τι να κάνουμε, έπρεπε να τη σεβαστούμε και την αφήσαμε να φύγει.
Το βρέφος ήταν υγιέστατο, πανέμορφο. Τότε σκέφτηκα: «Εσύ ήθελες τόσο πολύ να έχεις πάλι δίδυμα… Μήπως να πάρεις το μωρό αυτό κοντά σου;»
«Μπορούμε να γράψουμε ότι το γέννησες εσύ…», μου πρότειναν. Όμως εγώ δεν ήθελα με τίποτα να πάει το παιδί σε ίδρυμα. Ποια τύχη να έχει; Μου ράγιζε η καρδιά… Αλλά ήξερα ότι αυτό ήταν παράνομο.
Η επίσημη διαδικασία υιοθεσίας θα μπορούσε να ξεκινήσει, αλλά θα κρατούσε μήνες και δεν είναι καν βέβαιο ότι θα είχαν θετικά αποτελέσματα. Μέχρι τότε, το παιδί θα έμπαινε σε ίδρυμα.
Η στεναχώρια μου ήταν μεγάλη… Πραγματικά, με συγκλόνισαν οι συγκυρίες. Ήξερα πολύ καλά τη διευθύντρια του μαιευτηρίου, την κα Μαρία Ανδρεάδη ήταν πάντα καλή και ανθρώπινη. Μάλιστα, βλεπόμασταν και εκτός νοσοκομείου.
Πιθανόν για αυτόν ακριβώς το λόγο μου μίλησε τόσο ανοιχτά για τη δύσκολη αυτή κατάσταση.
Η νεαρή μάνα διάλεξε να φύγει μόνη μετά τη γέννα.
Το μωρό ήταν υγιές και χρειαζόταν ανθρώπινη φροντίδα.
Η διαδικασία της υιοθεσίας στην Ελλάδα αργεί και κανείς δεν ξέρει το αποτέλεσμα.
Η διευθύντρια πρότεινε βοήθεια από κατανόηση και ανθρωπιά.
Αυτό που κρατώ είναι πως η ζωή γύρω από τις γέννες κρύβει συχνά σκληρές και απρόβλεπτες ιστορίες.
Στο τέλος της ημέρας, η γέννηση ενός παιδιού είναι πάντα αφορμή για ελπίδα και αγωνία μαζί. Οι δρόμοι της ζωής είναι σύνθετοι, με ανατροπές που απαιτούν τρυφεράδα και στήριξη. Αυτή η ιστορία μου θύμισε πόσο αναγκαία είναι η ανθρωπιά στις πιο δύσκολες στιγμές μας.
