Χθες ο φίλος μου μου είπε:
Το Σάββατο θα έρθουν τα παιδιά. Μπορείς να πας στους γονείς σου;
Έμεινα να κοιτάζω την κούπα στο χέρι μου:
Νίκο, πάλι;
Ναι. Μαζευόμαστε μια φορά το μήνα, το ξέρεις, απάντησε.
Το ήξερα. Μια φορά το μήνα οι φίλοι έρχονται σπίτι για επιτραπέζια. Και κάθε φορά μου ζητάει να φύγω, να μην κοιμηθώ στο διαμέρισμά μας. Μένουμε μαζί δύο χρόνια. Εγώ είμαι τριάντα ενός, αυτός τριάντα τέσσερα. Όλοι οι φίλοι του είναι γύρω στα τριάντα με τριανταπέντε, όλοι έχουν γυναίκες ή κοπέλες. Αλλά, για κάποιο λόγο, μόνο εγώ πρέπει να φεύγω όταν μαζεύονται.
Πηγαίνω στη γιαγιά, στους γονείς ή στη φίλη μου σαν παιδί που το στέλνουν να κοιμηθεί αλλού μέχρι να τελειώσουν οι μεγάλοι τη διασκέδαση. Και είναι ντροπιαστικό.
Η πρώτη αντρική μέρα
Πριν ενάμιση χρόνο ξεκίνησε αυτό. Μόλις είχαμε αρχίσει να μένουμε μαζί.
Ο Νίκος είπε:
Το Σάββατο θα έρθουν οι φίλοι, θα παίξουμε επιτραπέζια. Μπορείς να λείπεις;
Απόρησα:
Γιατί; Δικό μας είναι το σπίτι.
Θα κάνουμε αντρική βραδιά. Να χαλαρώσουμε, χωρίς κοπέλες.
Θα φύγουν κι άλλες κοπέλες;
Όχι. Απλώς εκείνες μένουν σε δικά τους σπίτια. Εμείς μένουμε μαζί θα είναι αμήχανο για σένα.
Σκέφτηκα Ε, πρώτη φορά είναι, ας το χαρούν. Πήγα στη φίλη μου.
Ο Νίκος γύρισε κατενθουσιασμένος:
Ευχαριστώ που έφυγες, περάσαμε τέλεια.
Ένα μήνα μετά:
Το Σάββατο έρχονται τα παιδιά. Πας στους γονείς σου;
Πήγα στους γονείς μου.
Έναν μήνα μετά στη γιαγιά.
Ξανά μετά στη φίλη μου.
Έτσι για ενάμιση χρόνο: μια φορά το μήνα φεύγω από το ίδιο μου το σπίτι για να γίνει αντρική μέρα.
Τι με ενόχλησε
Πρόσφατα κατάλαβα ότι οι άλλες κοπέλες δεν φεύγουν όταν μαζεύονται οι φίλοι τους.
Ρώτησα την Άννα, κοπέλα του Μιχάλη, φίλου του Νίκου:
Άννα, εσύ τι κάνεις όταν οι άντρες παίζουν επιτραπέζια;
Απόρησε και είπε:
Τίποτα, στο σπίτι κάνω τις δουλειές μου, αυτοί παίζουν στο σαλόνι.
Δεν σου λένε να φύγεις;
Γιατί να φύγω; Σπίτι μου είμαι.
Μίλησα και με άλλες δύο. Καμία δεν λείπει όταν οι άντρες μαζεύονται. Μόνο εγώ.
Ρώτησα τον Νίκο:
Γιατί όλες μένουν κι εσύ κάθε φορά μου λες να φύγω;
Το σκέφτηκε και είπε:
Οι άλλοι έχουν μεγάλα σπίτια, δυόμισι, τρία δωμάτια. Οι κοπέλες κάθονται στο δικό τους και εμείς στο δικό μας. Εμείς έχουμε γκαρσονιέρα, κάπως άβολα.
Εγώ όμως δεν νιώθω άβολα. Βάζω ακουστικά και διαβάζω βιβλίο.
Δεν πειράζει, καλύτερα να φύγεις. Είναι πιο βολικό για όλους.
Για όλους. Όχι για μένα. Για αυτούς.
Τι με ενοχλεί: Να φεύγω από το σπίτι μου
Κάθε φορά που μαζεύω πράγματα για να μείνω αλλού, νιώθω ξένος στο ίδιο μου το σπίτι. Πληρώνω το μισό ενοίκιο, αλλά μια φορά το μήνα με διώχνουν για να βολευτούν οι άντρες.
Πάω στη γιαγιά με τη βαλίτσα και με ρωτάει:
Πάλι τσακωθήκατε;
Όχι, γιαγιά, ήρθαν οι φίλοι του Νίκου.
Γιατί δεν είσαι στο σπίτι σου;
Ντρέπομαι να εξηγήσω ότι το αγόρι μου με διώχνει για να περάσει καλύτερα.
Πάω στους γονείς. Η μαμά απορεί:
Πάλι ήρθες; Ήσουν και χθες εδώ.
Ε, σήμερα είναι αντρική μέρα του Νίκου με τους φίλους του.
Η μητέρα σωπαίνει, αλλά το βλέμμα της τα λέει όλα.
Τι με πληγώνει: Τα δύο μέτρα και δύο σταθμά
Ο Νίκος με αποκαλεί ανέμελη. Λέει πως στάθηκε τυχερός που δεν ζητάω δώρα, εξόδους, ταξίδια.
Κάποιες γυναίκες θέλουν δυο φορές τη βδομάδα έξω για φαγητό, λέει. Εσύ είσαι άνετη.
Κι εγώ έτσι είμαι. Πηγαίνουμε μια φορά το μήνα για καφέ. Δυο χρόνια δεν πήγαμε σε διακοπές μαζί.
Άλλες ταξιδεύουν συχνά, προσθέτει. Εσύ δεν παραπονιέσαι. Μπράβο.
Δεν παραπονιέμαι γιατί ξέρω πως δεν περισσεύουν χρήματα, και ας βγάζει καλά ο ίδιος.
Αλλά όταν ζητάω τουλάχιστον μια φορά το μήνα να μείνω στο σπίτι τότε γίνομαι απαιτητική.
Δεν μπορείς να λείπεις μια φορά το μήνα; Δεν είναι δύσκολο.
Δύσκολο δεν είναι. Να μαζεύεις τα πράγματά σου, να μένεις αλλού επειδή ο άλλος θέλει αντρικό βράδυ.
Δεν ζητάω εστιατόρια, δεν ζητάω διακοπές. Αλλά το δικαίωμα να μένω στο σπίτι μου, είναι παράλογο;
Τι είπε η μητέρα του: Η φωνή της λογικής
Πρόσφατα, έμαθε η μητέρα του και είπε:
Γιατί φεύγεις; Σπίτι σου είναι. Μείνε, γνώρισε τους φίλους του Νίκου.
Εξήγησα:
Έχουν αντρική μέρα, δεν νιώθω άνετα.
Κούνησε το κεφάλι της:
Είσαι η κοπέλα του. Πρέπει να συμμετέχεις στη ζωή του, στην παρέα του. Αν σε κρύβει είναι περίεργο.
Έχει δίκιο. Δυο χρόνια μαζί, αλλά τους φίλους του τους έχω δει για λίγο μόνο στο γεια. Μπαίνουν, εγώ ήδη φεύγω.
Κι όμως, φοβάμαι τους νέους ανθρώπους. Ντρέπομαι. Είναι πιο εύκολο να φεύγω παρά να κάθομαι δίπλα. Ίσως υποσυνείδητα φοβάμαι τι θα σκεφτούν: Γιατί φεύγει η κοπέλα; Την διώχνει;
Τι έμαθα: Δεν τον καλούν
Πρόσφατα ανακάλυψα κάτι ακόμη. Όταν ο Νίκος αρνηθεί να βγει λόγο δουλειάς ή αρρώστιας οι φίλοι βγαίνουν χωρίς αυτόν και δεν τον καλούν.
Γιατί βγήκαν χωρίς εσένα;
Εγώ δεν μπορούσα, αποφάσισαν να βγουν.
Δεν σε κάλεσαν καν;
Όχι. Ίσως το ξέχασαν.
Το ξέχασαν; Ή μήπως δεν ήθελαν να τον καλέσουν.
Επιπλέον, τρεις από αυτούς έχουν παντρευτεί. Τον Νίκο δεν τον κάλεσαν σε κανένα γάμο.
Γιατί δεν σε κάλεσαν στο γάμο του Μιχάλη;
Δεν ξέρω, ίσως ήταν περιορισμένος ο προϋπολογισμός.
Προϋπολογισμός ή μήπως δεν είσαι τόσο στενός φίλος όσο νομίζεις.
Μια φορά το μήνα τους καλεί, με διώχνει για χάρη τους, αλλά ούτε σε γάμους δεν τον καλούν.
Τι κατάλαβα: Φοβάμαι να απαιτήσω
Την τελευταία εβδομάδα σκεφτόμουν γιατί δεν ζητώ εστιατόρια ή διακοπές. Γιατί δέχομαι κάθε μήνα να φεύγω από το σπίτι.
Φοβάμαι. Αν αρχίσω να απαιτώ, φοβάμαι ότι θα φύγει.
Ο Νίκος συνέχεια μου λέει πόσο καλά που δεν έχω απαιτήσεις κι εγώ φοβάμαι να χαλάσω την εικόνα. Φοβάμαι ότι αν φανώ δύσκολη, θα φύγει.
Γι αυτό φεύγω. Για να τον βολέψω. Για να μη χάσω τη σχέση.
Όμως, όσο το σκέφτομαι, τόσο καταλαβαίνω: χάνω τον εαυτό μου.
Πού είμαι τώρα: Δίλημμα
Το Σάββατο πάλι αντρική μέρα. Ο Νίκος υπέδειξε ήδη:
Θα πας να μείνεις στους γονείς σου, έτσι;
Σιωπώ. Σκέφτομαι: να φύγω ή να μείνω;
Αν φύγω, τίποτα δεν αλλάζει. Και πάλι θα δείξω πως δεν έχω όρια.
Αν μείνω, θα γίνει φασαρία. Θα πει μου χαλάς τη βραδιά, έγινες απαιτητική.
Δεν ξέρω τι είναι χειρότερο: να φύγω από το σπίτι μου ή να μείνω και να νιώθω ενοχές.
Αλλά ένα πράγμα ξέρω σίγουρα: έτσι δεν συνεχίζεται.
Γυναίκες, σας έχει ζητήσει ο σύντροφός σας να φύγετε από το σπίτι όταν βγαίνουν οι φίλοι του; Πώς αντιδράσατε;
Άντρες, εξηγήστε μου: γιατί διοργανώνετε αντρικές βραδιές και ζητάτε από την κοπέλα να φύγει από το δικό της σπίτι;
Γυναίκες, είχατε σύντροφο που σας επαινούσε επειδή δεν ζητάτε πολλά; Που οδήγησε αυτό;
Και άντρες, αν οι φίλοι σας δε σας καλούν ούτε σε γάμους ενώ τους καλείτε σπίτι είναι φιλία αυτό;Εκείνο το Σάββατο, έφτιαξα καφέ, κάθισα στη θέση μου και περίμενα. Δεν μάζεψα βαλίτσα, δεν πήγα πουθενά. Άκουσα τα παλιά αστεία του Νίκου στον διάδρομο, τα βήματα των φίλων του, το γέλιο τους να γεμίζει το μικρό σαλόνι.
Εγώ καθόμουν στο γραφείο μου, διάβαζα και άκουγα μουσική χαμηλά. Τίποτα σπουδαίο. Ήμουν απλώς εκεί.
Σε λίγο ο Νίκος μπήκε στο δωμάτιο, συνοφρυωμένος.
Γιατί δεν έφυγες;
Γιατί ζω κι εγώ εδώ, του απάντησα ήρεμα. Αυτή είναι και η δική μου μέρα.
Στήθηκε απέναντί μου αμήχανος, περίμενε να λυγίσω. Δεν λύγισα. Οι φωνές των φίλων του πέρασε να παίξει, ρε Νίκο! φάνηκαν ξαφνικά πιο σημαντικές από τη δυσφορία.
Βγήκε και έπαιξε.
Κανείς δεν με ρώτησε γιατί δεν έφυγα. Κανείς δεν με απέφυγε. Ένα δυο χαμόγελα γεια σου από τους φίλους του κι εγώ διάβασα στο δωμάτιό μου. Κρεμασμένο στον αέρα, το άβολο βράδυ που τόσο φοβόμουν, τελικά ήταν απλά αδιάφορο.
Όταν έφυγαν, ο Νίκος είπε:
Τελικά δεν ήταν τόσο φοβερό.
Χαμογέλασα.
Από εκείνο το βράδυ, δεν έφυγα ξανά. Καμιά φορά άκουσα μουσική στην κουζίνα, καμιά φορά πήγα βόλτα, αλλά ποτέ γιατί μου το ζήτησε.
Τον Νίκο, είτε το κατάλαβε είτε όχι, άρχισα να τον βλέπω αλλιώς: με πιο ανοιχτά μάτια. Η σχέση μας έγινε πιο αληθινή όχι γιατί παραδέχτηκε το λάθος του, αλλά γιατί εγώ παραδέχτηκα το δικό μου δικαίωμα να υπάρχω.
Και, κάπως έτσι, έμαθα πως όταν αποφασίζεις να μείνεις εκεί που σε διώχνουν, πολλές φορές το αποτέλεσμα είναι απλά να πάψει κάποιος να σε διώχνει.
Ή, αν δεν πάψει, την επόμενη φορά έχεις ήδη βρει τη δύναμη να πεις: τώρα εγώ φεύγω και το εννοείς πραγματικά.
