«Δε μας παίρνει οικονομικά για διακοπές φέτος», είπε ο άντρας μου και έφυγε για επαγγελματικό ταξίδι. Μια μέρα μετά, είδα φωτογραφία του στην παραλία αγκαλιά με την αδερφή μου.
Μαρία, σταμάτα. Είσαι λογική γυναίκα, λογίστρια. Κάνε τους υπολογισμούς μόνη σου. Τα βλέπεις τα νούμερα. Το δάνειο για το αυτοκίνητο μας τρώει χίλια ευρώ το μήνα. Το στεγαστικό, χίλια τριακόσια. Η ανακαίνιση στην εξοχική της μάνας μου, άλλα εφτακόσια ευρώ, η σκεπή στάζει, πρέπει να μπουν κεραμίδια. Ποια θάλασσα, λοιπόν; Ποια Μαλδίβες; Θα μείνουμε νηστικοί;
Ο Άρης γυρνούσε πάνω-κάτω στην κουζίνα μας, ανοίγοντας και κλείνοντας ντουλάπια, ήπιε λίγο νερό και το έριξε πίσω στο ποτήρι. Δεν τολμούσε να με κοιτάξει, απέφευγε το βλέμμα μου λες και είχα έρθει για φορολογικό έλεγχο.
Καθόμουν σκυμμένη στο τραπέζι, κοιτώντας τον ανοιχτό υπολογιστή και τη σελίδα του ταξιδιωτικού γραφείου νερά τιρκουάζ, χρυσή άμμος, φοίνικες πάνω απ τα μπανγκαλόου. Αυτό δεν ήταν μια απλή εικόνα. Ήταν το Όνειρο μου. Το όνειρο που με κρατούσε τρία χρόνια όρθια, όπως ο ναυαγός το σωσίβιο.
Άρη, ψιθύρισα προσπαθώντας να μην τρέμει η φωνή μου. Τα μάζευα. Δεν ξόδεψα το μπόνους μου. Έφερνα φαγητό απ το σπίτι, έκανα υπερωρίες στα βιβλία τριών εταιριών τις νύχτες που εσύ κοιμόσουν. Έχω μαζέψει δεκαπέντε χιλιάδες ευρώ σε άλλο λογαριασμό. Αρκούν. Τα υπολόγισα. Το αυτοκίνητο μπορεί να περιμένει. Ούτε η εξοχική θα πέσει σε δύο εβδομάδες οι κεραμίδες κρατάνε ακόμη. Χρειαζόμαστε διακοπές. Έχουν περάσει πέντε χρόνια από την τελευταία φορά μας. Από τότε που μπήκαμε στο νέο σπίτι. Εσύ είσαι αγχωμένος, ξεσπάς συνέχεια. Κι εγώ είμαι στα όρια, το μάτι μου τρεμοπαίζει. Πρέπει να μείνουμε λίγο μαζί. Να θυμηθούμε ότι είμαστε σύζυγοι, όχι συγκάτοικοι που ξεπληρώνουν δάνεια.
Δεν είναι μόνο τα λεφτά! φώναξε, και το φλυτζάνι αναπήδησε στο πιατάκι. Στη δουλειά γίνεται χαμός! Παράδοση έργου! Το αφεντικό με κυνηγάει. Δεν γίνεται να φύγω στην καραδιασκέδαση όταν λήγουν οι προθεσμίες! Θα με απολύσουν, και τότε πάνε και διακοπές, πάνε και το σπίτι!
Αλλά την προηγούμενη είπε πως είχατε ηρεμία Το έργο παραδόθηκε
Άλλαξαν τα πράγματα! με έκοψε κατακόκκινος. Ο πελάτης άλλαξε τα πάντα! Επανασχεδιασμός! Τέλος, Μαρία. Φέτος διακοπές γιοκ. Θα πάμε το Πάσχα στη μαμά, να βοηθήσουμε με τον κήπο.
Δεν θέλω να πάω στη μαμά σου, ψιθύρισα με λυγμό. Δεν ξεκουράζομαι εκεί. Δουλεύω δεύτερη βάρδια. Σκάψιμο, μαγείρεμα για δέκα άτομα. Εγώ θέλω θάλασσα. Θέλω να κάτσω και να μην κουνηθώ.
Τι να κάνουμε που μόνο ό,τι θες εσύ μετράει! χτύπησε τη γροθιά του στο τραπέζι. Εγωίστρια! Έχω και επαγγελματικό ταξίδι. Στη Θεσσαλονίκη. Δύο βδομάδες. Εγώ θα δουλεύω για να πληρωθούν τα πάντα. Και, παρεμπιπτόντως, δώσε μου λίγα από τα λεφτά που μάζεψες. Για τα έξοδα.
Γιατί; Τα καλύπτει η εταιρεία.
Ναι μετά, με τα παραστατικά. Προς το παρόν, πρέπει να τα καλύψω. Ξενοδοχείο, τέσσερα αστέρια, γεύματα με πελάτες Δεν θα φάω πιτόγυρα με το μεγαλοδιευθυντή, όχι;
Πόσα θες; είπα σχεδόν άηχα.
Δέκα χιλιάδες ευρώ.
Τι λες, Άρη; ένιωσα να πνίγομαι. Αυτά είναι τα δύο τρίτα των αποταμιεύσεών μου. Τα λεφτά των διακοπών!
Θα στα επιστρέψω με το παραπάνω! Σε δύο βδομάδες! Δεν με πιστεύεις πια; Στον άντρα σου;
Με κοίταξε τόσο απογοητευμένα που ένιωσα ενοχές.
Πραγματικά, πάει να δουλέψει για μας. Κι εγώ τον πιέζω.
Έκανα τη μεταφορά. Δέκα χιλιάδες ευρώ. Τα δάχτυλά μου έτρεμαν σηκώνοντας τα χρήματα.
Δέκα χρόνια μαζί. Ήταν το στήριγμά μου. Απότομος, σφιχτός, αλλά πάντα στήριγμα.
Την επομένη έφυγε. Του ετοίμασα τη βαλίτσα.
Μη στεναχωριέσαι, Μαράκι! φώναξε περιχαρής. Μύριζε το ακριβό άρωμα που του πήρα Χριστούγεννα, κόβοντας από εμένα. Θα σε παίρνω, αλλά ξέρεις τώρα στη Θεσσαλονίκη δεν έχει σήμα, μακρυά οι πύργοι
Βάλε ζακέτα. Μπορεί να έχει ακόμα κρύο.
Πήρα θερμοπομπούς.
Γιατί πήρες μαγιό; τον ρώτησα καθώς έβγαλα τα θαλασσί σορτς.
Ο Άρης πάγωσε ένα δευτερόλεπτο, έπειτα βρήκε δικαιολογία:
Ε, το ξενοδοχείο έχει πισίνα, σάουνα Ξέρεις.
Λογικό. Έγνεψα.
Και έκλεισε η πόρτα, παίρνοντας τα λεφτά και το όνειρό μου.
Μόνη, σε μια Αθήνα μουντή κι ανοιξιάτικη μόνο στα ημερολόγια, έτρεχα σαν ζόμπι σε δουλειά και σπίτι, βλέποντας dream-travel σειρές στη μικρή οθόνη.
Ένιωθα αφόρητη μοναξιά.
Αποφάσισα να πάρω τηλέφωνο την αδερφή μου, τη Χριστίνα.
Χριστίνα το ακριβώς αντίθετό μου. Εγώ μελαχρινή, ήρεμη, οικογενειακή. Εκείνη λαμπερή Ξανθιά, influencer, μόνιμα στα ταξίδια, στα πάρτυ, στους έρωτες. Πέντε χρόνια μικρότερή μου, αλλά έφηβη για πάντα. Δεν κάναμε ιδιαίτερη παρέα, αλλά τη νοιαζόμουν, τη στήριζα, τη βοηθούσα οικονομικά όσο σπούδαζε.
Καλώ.
«Ο συνδρομητής δεν είναι διαθέσιμος».
Περίεργο. Πάντα on-line, προσθέτει stories το δεκάλεπτο.
Μπαίνω στο Instagram. Τελευταίο post: βαλίτσα ροζ. «Ετοιμάζομαι για ταξίδι όνειρο! Πού πάω; Καύσωνας! #Dream #Secret #Travel».
Ίσως κάποιος καινούριος έρωτας την πήγε Εμιράτα.
Πέρασε μια εβδομάδα.
Ο Άρης τηλεφωνούσε κάθε δυο μέρες: «Σύσκεψη, όχι σήμα».
Η φωνή τού ξεσηκωμένη, ξέγνοιαστη, όχι κουρασμένη. Και ήχος πίσω όχι βιομηχανικός, μήτε αέρας.
Θρόισμα κυμάτων;
Μακρινή, λατινοαμερικάνικη μουσική.
Πού είσαι, ρε Άρη; Τι ακούγεται;
Εε, ράδιο στ’ αμάξι! Οδηγούμε δεκαπέντε ώρες δρόμο. Μπουρίνια εδώ! Πέφτω από τα πόδια. Κλείνω.
Παρασκευή βράδυ, δεν κοιμόμουν. Η αγωνία με έπνιγε.
Κάθεσαι στην κουζίνα με κρύο ελληνικό καφέ, χαζεύεις feed. Φωτογραφίες βουνών, ζώων, βαρεμάρα.
Ξαφνικά.
Ειδοποίηση. «Χριστίνα Παπαδάκη σας έκανε tag σε φωτογραφία».
Σκορπιοχτυπά η καρδιά μου.
Αργεί να φορτώσει το internet.
Πρώτα απλώνεται το γαλάζιο τ ουρανού και της θάλασσας. Μετά τιρκουάζ του πελάγους. Λευκή άμμος. Κι ύστερα, άνθρωποι.
Ήταν παραλία. Αυτή που είχα αποθηκεύσει στο ταξιδιωτικό site. Μαλδίβες! Ξέρω και το χαρακτηριστικό φύλλωμα της παλιάς φοινικιάς και τον ξύλινο ντόκο στην άκρη. Paradise Island! Το ξέρω απ έξω.
Στο μπροστινό κρεβάτι-ξαπλώστρα, Χριστίνα, μαυρισμένη, έλαμπε στο κατακόκκινο μπικίνι της, τεράστια γυαλιά, ποτήρι με ομπρελίτσα. Δίπλα της
Αγκαλιασμένος στη μέση της με το δασύτριχο χέρι και ένα ρολόι Casio στο χέρι (δώρο δικό μου), ο Άρης. Με εκείνο το σορτς-παλαμάκι.
Ο άντρας μου.
«Ευτυχία θέλει ησυχία αλλά δεν κρατιέμαι! Αγάπη μου, μου χάρισες παράδεισο! Ο ήρωάς μου! Ευχαριστώ για τον παράδεισο! #Maldives #Love #MyMan #Vacation #Adiaxori, sis!»
Χασταγκ: #AdiaxoriSis (Άστο αδελφή μου, δεν μετανιώνω).
Και πάνω στο πρόσωπο του Άρη, το tag σ’ εμένα.
Τυχαία; Ούτε για αστείο.
Εσκεμμένα. Να μου δείξει: «Κέρδισα. Εγώ αξίζω. Εσύ αρκεί να πληρώνεις.»
Το βλέμμα μου μαύρισε. Όσο έβλεπα την εικόνα, σκοτείνιαζε μέσα μου.
Ο άντρας μου.
Και η αδερφή μου.
Με τα δικά μου λεφτά, αυτά που στερήθηκα τόσα χρόνια.
Με κορόιδευε καταπρόσωπο, ίσως φανταζόταν ήδη τον εαυτό του να βάζει αντηλιακό στην πλάτη της, όταν έβριζε τη «ζηλιάρα εγωίστρια».
Το κορμί μου τρανταζόταν πρώτα ψιλοτρέμουλο, ύστερα πιο έντονα, σαν πυρετός. Κατάπια προσβολή. Έτρεξα στο μπάνιο και ξέρασα.
Πλύθηκα με παγωμένο νερό. Η γυναίκα στον καθρέφτη είχε μαύρους κύκλους, ρυτίδες, γκρίζα όψη: μια «ξεπεσμένη».
Η Χριστίνα ξέγνοιαστη, δροσερή, χωρίς προβλήματα. Μαζί της διασκέδαση· εγώ, η «δανειστής».
Γύρισα στον υπολογιστή. Τα χέρια έτρεμαν, το μυαλό κρύο γυάλινο.
Έκανα screenshot τη φωτογραφία. Και άλλες ιστορίες: σαμπάνια στο αεροπλάνο, τα λευκά πετσέτες των κύκνων, ο Άρης να την πετάει στη θάλασσα.
Μετά είδα τις τραπεζικές μου κινήσεις.
Το δάνειο στο όνομά μου. Υπόλοιπο εφτά χιλιάδες ευρώ. Εκείνος πλήρωνε τη δόση, ο δανειολήπτης εγώ.
Το αυτοκίνητο, η «καψούρα» του: Toyota Land Cruiser. Αλλά η γενική πληρεξουσιότητα πάνω μου, για να ανανεώνω χαρτιά στη δική του απουσία.
Δεν είχα καμιά διάθεση για θρήνο.
Πλήρωσα τα χρέη του αμαξιού με μετρητά από το «αντίο-παραλία» πακέτο που πήρα, χάρη στον φίλο μου, Μιχάλη στο trade-in.
Τα υπόλοιπα δεκατρείς χιλιάδες τα μετέφερα σε λογαριασμό παρθενικό, όπου μόνο εγώ είχα πρόσβαση.
Γύρισα σπίτι. Μάζεψα τα ρούχα και όλα του τα υπάρχοντα. Τα έστειλα στη μητέρα του, Διονυσία, με ταξί ακριβώς όπως μου έγινε.
Αντικατέστησα τις κλειδαριές. Έβαλα συναγερμό.
Ύστερα, έκλεισα το μάτι στο ξενοδοχείο στις Μαλδίβες με ένα καλογραμμένο αγγλικό e-mail: Οι διακοπές αυτές πληρώθηκαν με κλεμμένη εταιρική κάρτα· τα χρήματα επιστρέφονται άμεσα από την τράπεζα προτείνω την άμεση εκδίωξή τους.
Ο διευθυντής έμεινε άφωνος. Μια ώρα αργότερα, ειδοποίηση αποτυχίας πληρωμής. Μετά, καταιγισμός τηλεφωνημάτων.
Άρης: «Τι έκανες; Μας πετάνε έξω! Δεν έχω χρήματα, η Χριστίνα κλαίει!»
Χριστίνα: «Δεν έγινε τίποτα! Τυχαία βρεθήκαμε! Δεν κοιμηθήκαμε μαζί! Σε παρακαλώ, στείλε λεφτά να γυρίσουμε, θα πεθάνουμε εδώ!»
Άρης: «Πούλησες το αυτοκίνητο; Είσαι τρελή;»
Τους απάντησα μόνο με το screenshot. Και σχόλιο: «Να ευχαριστιέστε την ησυχία σας. Πόδια ως τη Θεσσαλονίκη. Τα πράγματά σου στη μαμά. Τα λεφτά… τα δικαιούμαι για ψυχολογική βλάβη.»
Γύρισε τρεις μέρες μετά, καμένος, άφραγκος, φιλοξενούμενος φίλων.
«Θα σε σύρω στα δικαστήρια!», φώναζε.
«Το διαμέρισμα είναι ακόμα με στεγαστικό, και έκανα αίτηση διαμελισμού περιουσίας», του απάντησα με τον αστυνομικό γείτονα δίπλα μου.
«Φύγε, Άρη», είπε ο γείτονας. «Κι άλλο να μείνεις, θα σε κρατήσω για διατάραξη κοινής ησυχίας.»
Το διαζύγιο βγήκε με φωνές.
Για το αμάξι προσπάθησε να κινηθεί δικαστικώς. Η συμβολαιογράφος επιβεβαίωσε πως τα πάντα ήταν νόμιμα. Το υπόλοιπο ποσό, «για επιβίωση και ιατρικά έξοδα από τον ψυχολογικό σοκ», και τέλος.
Με τη Χριστίνα δεν μίλησα ξανά.
Οι γονείς μας σοκαρίστηκαν, προσπαθώντας να μας ενώσουν.
«Μαρία, είναι η Χριστίνα! Η μικρή, ήταν αφελής, την παρέσυρε! Δεν είχαν σχέση!»
«Δεν έχω αδερφή. Αυτή που ήξερα χάθηκε», τους είπα. «Η άλλη είναι ξένη.»
Η Χριστίνα παράτησε τον Άρη αμέσως, βρήκε νέο συνοδό τώρα φωτογραφίζεται στο Ντουμπάι.
Και εγώ…
Πήρα τα δικά μου λεφτά. Και αγόρασα επιτόπου διακοπές στις Μαλδίβες, ίδιο ξενοδοχείο, καλύτερο μπανγκαλόου. Μόνη μου.
Τώρα είμαι εδώ, σε μια ξαπλώστρα, πίνω pina colada, αγναντεύω το τιρκουάζ πέλαγος.
Η θάλασσα όντως γιατρεύει.
Αναπνέω ελεύθερα.
Έχω χρήματα. Είμαι ελεύθερη. Και πια δε θα αφήσω κανέναν να κρίνει αν «δικαιούμαι» ξεκούραση.
Τα άξιζα όλα αυτά. Και τα άξιζα μόνη μου.
Κανείς δεν ξέρει πιο καλά πόσο αξίζει τον εαυτό του όσο ο ίδιος. Μάθε να ορίζεις τη ζωή σου, πριν γίνεις κομπάρσος στην ιστορία των άλλων.
