Γιε μου, δεν θέλω να χωρίσεις εξαιτίας μου! Πήγαινέ με σε ένα γηροκομείο!
Έξι μήνες πριν, πήρα τη μητέρα μου να μείνει μαζί μας. Είναι πια πολύ ηλικιωμένη, 83 ετών. Από τότε που έφυγε από τη ζωή ο πατέρας μου, της ήταν δύσκολο να μείνει μόνη της στο χωριό. Τα παιδιά μου έχουν μεγαλώσει και πια μένουν μόνα τους. Έτσι εγώ κι η γυναίκα μου μείναμε οι δυο μας στο διαμέρισμα δύο δωματίων στην Αθήνα και σκέφτηκα πως δεν θα υπήρχε πρόβλημα να φέρουμε και τη μητέρα μου.
Στην αρχή η γυναίκα μου δεν είπε τίποτα, όμως μετά από μία βδομάδα άρχισε να φαίνεται ενοχλημένη από την παρουσία της μητέρας μου.
Κοίτα, μήπως να τρώει ξεχωριστά, μετά από μας;
Γιατί; τη ρώτησα.
Έτσι βολεύει καλύτερα. Χάνω την όρεξή μου όταν τη βλέπω να μασάει χωρίς δόντια. Είναι αηδιαστικό.
Έλα τώρα, όλοι μας θα γεράσουμε μια μέρα.
Δεν είναι το ίδιο.
Η γυναίκα μου παραπονιόταν επίσης για τα προβλήματα υγείας της μαμάς, ειδικά που κάποιες φορές κάνει φασαρία το βράδυ ή έχει ενοχλήσεις με το στομάχι της. Άρχισε να της απαγορεύει να μπαίνει στην κουζίνα ή ακόμα και να βγαίνει από το δωμάτιο. Και μια μέρα μου ξεκαθάρισε:
Ακούς, δεν φανταζόμουν ποτέ ότι θα έμενε εδώ τόσο καιρό. Δεν αντέχω άλλο.
Δηλαδή τι θες να κάνω;
Να τη στείλεις πίσω στο χωριό.
Δεν μπορεί να τα βγάλει πέρα μόνη της!
Έτσι κάνουν όλοι. Κανείς δεν κουβαλάει τη μάνα του πίσω από παντού! Γιατί να ζω στο ίδιο μου το σπίτι σαν ξένη; Να υπομένω αυτούς τους ήχους και τη μυρωδιά;
Δεν ήξερα τι να κάνω. Πρόσφατα όμως, γύρισα σπίτι κουρασμένος από τη δουλειά και βρήκα τη μητέρα μου ντυμένη, με μια βαλίτσα στην είσοδο.
Μαμά, τι κάνεις εδώ;
Γιε μου, πήγαινέ με σε ένα γηροκομείο!
Γιατί το λες αυτό; Τι σε πείραξε;
Δεν θέλω να χωρίσετε εξαιτίας μου.
Συνεχίζει να με παρακαλάει. Κι εγώ δεν ξέρω τι να αποφασίσω. Δεν θα μπορέσω να ησυχάσω αν ξέρω πως η μάνα μου είναι εκεί, μόνη της. Μήπως να τα αφήσω όλα και να γυρίσω μαζί της στο χωριό; Κι αν το κάνω, τι θα γίνει με τη γυναίκα μου; Νιώθω πως βρέθηκα ανάμεσα στο καθήκον μου σαν γιος και στην αγάπη μου για τη γυναίκα μου.
Σήμερα, γράφοντας αυτές τις σκέψεις, συνειδητοποιώ πόσο δύσκολες είναι μερικές αποφάσεις στη ζωή. Έμαθα πως η φροντίδα των γονιών μας δεν είναι μόνο θέμα φιλοξενίας, αλλά βαθιάς αγάπης και θυσίας. Και ότι το να στηρίξω την οικογένειά μου απαιτεί ειλικρίνεια και κουβέντα, ακόμα κι όταν πονάει.
