Ελένη Μιχαηλίδου, μπορώ; στην πόρτα του γραφείου της διευθύντριας του εργοστασίου στεκόταν ένας από τους υποδιευθυντές της.
Να περάσεις, Δημήτρη Γεωργίου, είπε η διευθύντρια με ύφος αυστηρό αλλά φιλικό. Τι νέα έχουμε σήμερα;
Τι νέα; Πού ακριβώς;
Στο τμήμα.
Α, στο τμήμα. Στο τμήμα όλα καλά. Γιατί ρωτάς;
Γιατί εσύ ήρθες σε μένα, υποθέτω κάτι θέλεις να πεις για τα θέματα του τμήματος.
Ε, ναι, έχω να σου πω κάτι, απάντησε με βαριά φωνή ο Δημήτρης. Βασικά, να ζητήσω κάτι
Να ζητήσεις; η Ελένη τον κοίταξε σχεδόν απορημένα, κουνώντας το κεφάλι της. Δημήτρη, τελευταία, δε μου αρέσεις πολύ
Τελευταία;
Ναι. Κάτι σε βαραίνει. Λες κι έχεις μεγάλο πρόβλημα στο σπίτι σου. Όλα καλά στην οικογένειά σου;
Ε, πως να το πω αναστέναξε ο υποδιευθυντής. Αν δεν με βοηθήσεις, πολύ σύντομα θα είναι πολύ άσχημα. Αν δεν μου δώσεις ένα χαρτί
Ένα χαρτί; Η Ελένη έγινε καχύποπτη. Τι εννοείς;
Ξέρω ότι δε θα καταλάβεις αμέσως, αλλά δεν υπάρχει άλλη λύση. Χρειάζομαι ένα χαρτί από εσένα. Για τη γυναίκα μου.
Παράλογο ακούγεται Για ποιο λόγο;
Χαρτί που να λέει ότι ανάμεσά μας δεν υπήρξε και δεν υπάρχει τίποτα.
Τίποτα; Τι εννοείς;
Τίποτα ε προσωπικό. Καταλαβαίνεις
Πας καλά, Δημήτρη; Μήπως με κοροϊδεύεις τώρα;
Μακάρι να αστειευόμουν. Αυτή η υπογραφή με τη σφραγίδα σου κρίνει το μέλλον της οικογένειάς μου. Η γυναίκα μου έχει βάλει στο μυαλό της ότι έχουμε δεσμό.
Η Ελένη τα έχασε για λίγο, με το στόμα ανοιχτό, ύστερα ρώτησε διστακτικά:
Καλά, η γυναίκα σου είναι με τα καλά της; Να ζητάει τέτοια χαρτιά; Δεν έχω ακούσει πιο παράλογο πράγμα στη ζωή μου!
Τα ξέρω όλα αυτά, απάντησε άβουλα ο Δημήτρης. Αλλά τι να κάνω; Έχουμε παιδιά. Αν δεν πάρει το χαρτί, θα ζητήσει διαζύγιο, θα μου πάρει τα παιδιά και θα πάει στη μάνα της στη Θεσσαλονίκη. Σκέψου μόνος σου Στο τέλος του κόσμου, κυριολεκτικά. Σε παρακαλώ, γράψ της αυτό το ανόητο χαρτί.
Κοίτα Δημήτρη! είπε η Ελένη, μην πιστεύοντας στα αυτιά της. Πώς σου ρθε κάτι τέτοιο η γυναίκα σου; Δεν έχουμε καν συναντηθεί. Γιατί τόσες φαντασίες;
Να έβγαλε το κινητό του από το σακάκι, της έδειξε μια φωτογραφία. Είδε αυτή τη φωτογραφία κι έβαλε κάτι παράξενα στο μυαλό της.
Και λοιπόν; Η Ελένη κοίταξε τη φωτογραφία όπου ποζάρανε όλοι οι προϊστάμενοι μαζί. Κι εγώ την έχω. Είναι όταν μας τίμησε ο δήμαρχος με βραβείο.
Ναι, απάντησε σκυθρωπά ο Δημήτρης, μόνο που στη φωτογραφία στεκόμαστε δίπλα και έχω το χέρι στον ώμο σου.
Γιατί ήμασταν σαρδέλες να χωρέσουμε στο καρέ!
Έτσι είναι Αλλά κοίτα πού γέρνεις το κεφάλι σου. Η γυναίκα μου λέει πως έτσι ακουμπά το κεφάλι της μια ερωτευμένη!
Τρελά πράγματα, εξανέστη η Ελένη. Τυφλή είναι; Έγειρα γιατί φοβήθηκα μην με κρύψουν τα λουλούδια που κρατούσε η Σταυρούλα Σωτηρίου.
Τα εξήγησα κι εγώ όλα, μα όσο πιο πολύ δικαιολογούμουν, τόσο πιο πολύ εκνευριζόταν. Χωρίς το χαρτί σου, δεν τη γλιτώνω. Στο λέω ειλικρινά
Δεν είναι δυνατόν! ύψωσε τη φωνή της η Ελένη. Μη μου πεις ότι φοβάσαι έτσι τη γυναίκα σου!
Τη φοβάμαι, ψιθύρισε ο Δημήτρης για να τον ακούσει. Λόγω των παιδιών Δεν μπορώ να ζήσω χωρίς αυτά.
Πάμε καλά; μουρμούρισε η Ελένη εκνευρισμένη και τράβηξε ένα λευκό φύλλο χαρτί. Εντάξει Αν το χρειάζεσαι Λέγε.
Μμμ γράψε. Εγώ, Ελένη Μιχαηλίδου, δηλώνω ότι δεν αντέχω τον υποδιευθυντή μου, Δημήτρη Γεωργίου.
Η Ελένη σήκωσε τα φρύδια, αλλά ο Δημήτρης της έκανε νόημα να συνεχίσει.
Ναι, έτσι ακριβώς. Βάλε και τον μισώ. Όχι σαν άνθρωπο, σαν άντρα.
Αποκλείεται! Πώς να γράψω κάτι τέτοιο; Αν πω ότι μισώ τον υποδιευθυντή μου, πώς θα δουλέψουμε;
Γράψε ότι ποτέ δεν θα πήγαινα μαζί του, ούτε για ένα εκατομμύριο ευρώ. Και βάλε και τη σφραγίδα σου.
Η σφραγίδα είναι στο λογιστήριο απάντησε αυτόματα η Ελένη και διάβασε το χαρτί. Της φάνηκε παράλογο, το δίπλωσε, το έσκισε στα δύο, και ξανά και ξανά.
Τι κάνεις; τρόμαξε ο Δημήτρης. Χρειάζομαι αυτό το χαρτί!
Ξέρεις τι, Δημήτρη; χαμογέλασε ξαφνικά παράξενα η Ελένη. Καλύτερα να χωρίσεις μ αυτή τη Μαρία. Από μακριά κι αγαπημένοι
Τι λες τώρα; πανικοβλήθηκε ο Δημήτρης. Δεν γίνεται. Θα μου πάρει τα παιδιά! Σίγουρα θα το κάνει.
Δεν θα το κάνει, συνέχισε ήρεμα η Ελένη. Έχω γνωστό ένα δικηγόρο, πολύ καλό. Θα σε βοηθήσει, να μείνουν τα παιδιά μαζί σου δικαστικά.
Μα εγώ
Κι αν χρειαστεί, τον διέκοψε, θα βοηθήσω εγώ προσωπικά να τα μεγαλώσεις.
Εσύ; Εμένα; Ειδικά;
Φυσικά. Σε εκτιμώ πολύ σαν υποδιευθυντή. Θα σου βρω και μια εξαιρετική νταντά. Θα μείνεις απόλυτα ευχαριστημένος.
Και η Μαρία;
Η Μαρία ας πάει στη μάνα της στη Θεσσαλονίκη. Ή, ας έρθει να τα πούμε από κοντά, να λύσουμε τα θέματα. Αυτά είναι καλύτερα από κάτι χαζά πιστοποιητικά με σφραγίδες.
Βέρα Σεργκέγεβνα, μπορώ να περάσω; – στην πόρτα του γραφείου της διευθύντριας του εργοστασίου στάθηκε ξαφνικά ένας από τους υποδιευθυντές της.
