Σε μια μικρή λακκούβα με χιόνι δίπλα στον αυτοκινητόδρομο, κάποιος άφησε νεογέννητα κουταβάκια. Χωρίς βοήθεια, θα είχαν απομείνει μόνο μερικές ώρες ζωής.
Τα κουταβάκια πάλευαν να επιβιώσουν, σφιχταγκαλιασμένα μεταξύ τους για να κρατήσουν λίγη ζεστασιά. Από το πρωί, η είδηση διαδόθηκε με ταχύτητα: δίπλα στον δρόμο, πάνω στο χιόνι, βρέθηκαν παρατημένα μωρά σκυλάκια.
Μικρά, ζεστά τριχωτά μπαλάκια είχαν μαζευτεί σε μία αγκαλιά, προσπαθώντας να κρατήσουν τη θερμότητά τους και να αντέξουν το κρύο. Μπορεί το ημερολόγιο να δείχνει άνοιξη, αλλά ο χειμώνας στην Αθήνα ακόμη κρατά. Το θερμόμετρο στην πόλη δείχνει 7°C, ενώ λίγο έξω, δίπλα στην εθνική, η θερμοκρασία πέφτει στους 10°C και πιο χαμηλά. Πόσο ακόμη θα άντεχαν αυτά τα πλασματάκια εκεί, μέσα στη χιονισμένη λακκούβα;
Η τρύπα στο χιόνι είχε βάθος περίπου είκοσι εκατοστά. Κάτω από τα σώματα των κουταβιών, το χιόνι είχε λιώσει· είχαν μείνει τόσες ώρες ξαπλωμένα, προσπαθώντας να κρατηθούν ζωντανά ζεσταίνοντάς το με το κορμάκι τους. Όμως, ευτυχώς, η τύχη τους άλλαξε. Ο Αργύρης, ιδιοκτήτης ενός συνεργείου αυτοκινήτων εκεί κοντά, τα βρήκε και δεν γύρισε απλώς την πλάτη του. Τα πήρε μέσα στο συνεργείο. Εκείνη τη στιγμή δεν ήξερε τι άλλο να κάνει, όμως το σημαντικότερο δεν τα άφησε να πεθάνουν στο κρύο. Ένα μεγάλο ευχαριστώ στον Αργύρη για την ανθρωπιά του.
Τα κουταβάκια είναι τόσο μικροσκοπικά.
Πέντε ζωές, πέντε ψυχές. Τρία αρσενικά και δυο θηλυκά. Ή ίσως τέσσερα αγόρια και ένα κορίτσι ακόμα δεν έχουμε σιγουριά. Ο Αργύρης πήρε τηλέφωνα παντού στους εθελοντές, αλλά κανείς δεν μπορούσε να τα φιλοξενήσει. Δεν γίνεται να τα πάνε σε καταφύγιο είναι μονάχα δυο τριών εβδομάδων. Εμβολιασμό δεν γίνεται να τους κάνουν ακόμα: ο πρώτος εμβολιασμός επιτρέπεται μετά τους δυο μήνες.
Να αφήσεις τέτοια μικρά στο καταφύγιο είναι σχεδόν σαν να τα καταδικάζεις. Θα αρρωστήσουν και δύσκολα θα τα καταφέρουν. Δυστυχώς, έχουμε ξαναβιώσει παρόμοιες πικρές ιστορίες. Ακόμα και σε ελεγμένες φιλοξενίες με κτηνιατρική φροντίδα δεν μπορούσαν να πάνε εκεί φιλοξενήθηκαν πρόσφατα η Μυρτώ και ο Φώτης, κουταβάκια που πέρασαν ίωση.
Αυτή τη νύχτα, τα μικρούλια κοιμήθηκαν εκεί, μέσα στο συνεργείο. Ο Αργύρης μας είπε πως από τις κάμερες φαίνεται καθαρά: κάποια γυναίκα (δύσκολα τη λες άνθρωπο) τα παράτησε τη νύχτα έξω στο χιόνι. Βγήκε απλώς, τα άφησε αβοήθητα στο ψύχος και έφυγε.
Τι να ένιωσαν αυτά τα μικρούλια που, σαν βρέφη, τα ξερίζωσαν από τη μάνα τους και τα πέταξαν αλύπητα στο κρύο; Το μόνο που μπορούμε να πούμε: ο Θεός να την κρίνει.
Εμείς θα προσπαθήσουμε με όλες μας τις δυνάμεις ώστε αυτά τα πλασματάκια να βρουν αληθινό σπίτι και ανθρώπους που θα τα αγαπήσουν πραγματικά. Αξίζουν μια ευκαιρία στη ζωή και τη ζεστασιά όχι μόνο του σώματος, αλλά και της καρδιάς.
