Άσχημη γυναίκα
Το γραφείο βούιζε από τις συνηθισμένες ψιλοκουβέντες. Μπαίνει η μάνατζερ κρατώντας μια αδιάφορη κοπέλα αγκαζέ.
Να σας γνωρίσω, κορίτσια, η Μαργαρίτα θα δουλέψει από σήμερα μαζί σας, αντί για τον Κώστα. Τον πήραν για προαγωγή. Νομίζω θα τα πάτε μια χαρά. είπε η κυρία Ταμάρα και έφυγε σβέλτα.
Η Μαργαρίτα κάθισε στο γραφείο του Κώστα, έβγαλε μια όμορφη κούπα από την τσάντα, και ένα μικρό πορτρέτο άντρα. Κατευθείαν χώθηκε στη δουλειά, λες και δούλευε εκεί χρόνια.
Το κουδούνι χτύπησε μελωδικά, και όλοι σαν συνεννοημένοι ορμούν για το business lunch στο διπλανό καφέ με τα τρίγωνα τυροπιτάκια. Μόνο η Μαρίνα έμεινε πίσω, φαγωμένη από περιέργεια ποιος είναι αυτός ο άντρας στη φωτογραφία πάνω στο γραφείο της καινούριας.
Το καδράκι είδε, λοιπόν, φοβερό γελάκι ο τύπος, δόντια ίσια, μάτια όλο γοητεία.
Ποιος νά ναι; είπε μέσα της η Μαρίνα. Ηθοποιός; Κανένας τραγουδιστής;
Έβγαλε κινητό, τσακ, φωτογραφία κι έφυγε για τα μακαρόνια.
Γύρω απ το μεσημεριανό τραπέζι όλα τα κορίτσια άκουγαν τη Μαργαρίτα.
Γνωριστήκαμε με το Στέλιο πριν τρία χρόνια, υπό πολύ περίεργες συνθήκες. Δεν θα το πιστέψετε!
Πες μας! Πες μας! παρακαλούσαν όλες.
Και η Μαργαρίτα άρχισε να θυμάται… Πριν τρία χρόνια, σε μια μεγάλη εταιρεία, έγινε στραβή στην αποστολή εμπορευμάτων. Άλλο έπρεπε να παραδοθεί, άλλο πήγε στην εταιρεία του μέλλοντα συζύγου της. Ποιον έστειλαν να τα μπαλώσει; Ε, ποιον άλλο; Τη Μαργαρίτα.
Η Μαργαρίτα ήταν ικανότατη, έξυπνη, κυρίως στις διαπραγματεύσεις. Αλλά ντυμένη και φτιαγμένη… Καμία σχέση. Άβαφη, μαλλί πιασμένο, «γκρι ποντίκι». Όμως όταν μιλούσαμε, μεταμορφωνόταν σε πονηρή οχιά. Προσεκτική και ήρεμη, έπαιρνε πάντα αυτό που ήθελε.
Ο διευθυντής της ήξερε τι έκανε. Τη στέλνει. Στη ρεσεψιόν μια ξερακιανή της λέει:
312 γραφείο, Στέλιος Γεωργίου.
Μπαίνει άφοβα, συστήνεται.
Εμείς στείλαμε το εμπόρευμα, ένας του logistics τα κανε θάλασσα.
Και έγινε εξήγηση.
Ο Στέλιος την κοιτούσε. Μπα; Αυτή είναι… Την είχε δει στα όνειρά του δεν αστειεύομαι.
Πυρόξανθες μπούκλες, μάτια πράσινα, ήρεμη και με σιγουριά παντού. Μπαίνει στα δύσκολα και πάλι cool.
Η Μαργαρίτα έτοιμη για «μάχη», αλλά ο Στέλιος χαμογελά.
Ξέρετε, δε θα υποβάλλουμε ένσταση. Ελπίζω να μη ξαναγίνει.
Ευχαριστεί, σηκώνεται, φεύγει.
Δυο μέρες μετά την περιμένει στην είσοδο. Η Μαργαρίτα τελευταία βγαίνει.
Μαργαρίτα μου, εμείς δεν μιλήσαμε πριν δυο μέρες; της φωνάζει.
Καλησπέρα σας, θυμάμαι, του λέει νωχελικά, καθόλου δήθεν.
Έχω δυο εισιτήρια για θέατρο σας κάνει παρέα μήπως; Η μαμά μου αρρώστησε, λέει ψέματα ο μάγκας.
Άντε, να σας κάνω, πότε είναι η παράσταση;
Σε δυο ώρες, έχετε χρόνο, να σας αφήσω σπίτι να ντυθείτε;
Πονηρός, σκέφτηκε η Μαργαρίτα.
Την περίμενε έξω. Βγαίνει με ένα μαύρο εφαρμοστό φόρεμα, τακούνι σοβαρό, μεσιτικό make-up. Αλλαγή τρελή, σου λέω.
Ο Στέλιος για λίγο έμεινε, δεν έβρισκε κιόλας τα λόγια του. Στο θέατρο, κάθεται δίπλα της, παίζει το ύφος διανοούμενου ξέρει την παράσταση, φαίνεται.
Μετά ο Στέλιος λέει κι ένα εστιατόριο, αλλά η Μαργαρίτα… ευγενέστατη άρνηση. Δύσκολες διαπραγματεύσεις αύριο, λέει. Ο άνθρωπος την πάει σπίτι της, φεύγει.
Τέλη βδομάδας βόλτα, μετά συχνές βόλτες.
Δυο μήνες μετά, ο Στέλιος το ριξε:
Η μαμά θέλει να σε γνωρίσει, έχουμε επίσημα πράγματα πια.
Πάντα ήθελα να συναντηθούμε!
Τον περίμενε η κυρία Βέρα, τσάι, γλυκό κερασάκι, πίτες με βερίκοκο, ελληνικά τραπεζώματα. Ατμόσφαιρα χαλαρή.
Η Μαργαρίτα μιλούσε για τη γιαγιά της, τη συνταγή για γλυκό από κερασάκια, για τον πατέρα που σκοτώθηκε σε δοκιμή αεροπλάνου, για τη μητέρα καθηγήτρια ιστορίας.
Ο Στέλιος μετά την πήγε σπίτι.
Ενθουσιάστηκε η μαμά, λέει.
Έτσι άρχισαν οι ανεπίσημες σχέσεις, σχεδόν κάθε μέρα τα ίδια. Ένα χρόνο μετά, γάμος.
Η Μαργαρίτα το καταπίνει το στόρυ εκεί. Τα κορίτσια κρυφοζήλευαν, η Μαρίνα όμως είχε άλλες σκέψεις:
Τι του βρήκε σ αυτή τη «γκρι ποντικούλα»; Ούτε ωραίο δέρμα, ούτε στυλάκι! Γιατί; Ενώ εγώ… Ψηλή, πόδια-μέχρι-τα-αυτιά και την πέφτουν πάνω μου ολοκαύτωμα οι άπλυτοι που θέλουν κρεβάτι αμέσως ή έχουν από πίσω τρείς γάμους…
Το κουδούνι χτύπησε και πάλι, πίσω στα γραφεία.
Η Μαρίνα στη Σίσσυ:
Κοίτα! Αυτό είναι ο άντρας της! Πιστεύεις; Εγώ ούτε για αστείο! Μπλα μπλα… Ψέματα λέει, όλο παραμύθια. Αυτός ποτέ δεν θα γύριζε να τη δει!
Το απόγευμα, καθώς βγαίνουν όλοι, εμφανίζεται μια Mercedes. Κατεβαίνει ο γοητευτικός τύπος.
Μαργαρίτα μου, εδώ είμαι! της φωνάζει.
Ναι, ο άντρας στη φωτογραφία, ακριβώς αυτός!
Μα δεν μπορεί… Γιατί όχι εγώ; Εγώ είμαι καλύτερη, σκέφτεται η Μαρίνα.
Τα κορίτσια τους κοιτούσαν που έφευγαν μαζί, η καθεμία με τα δικά της όνειρα στο κεφάλι.
Συχνά τέτοιο ζευγάρι σου γεννά ερώτηση: Τι βρίσκει σ αυτήν; Μάλλον ακριβώς ό,τι ψάχνει!
Η ομορφιά άντε να την θαυμάζουν, να την φλερτάρουν… αλλά για γυναίκα στη ζωή; Άλλη πάστα.
Ίσως αξίζει να ρωτήσουμε τους ίδιους…
