Мου άρεσε πολύ να πιάνω τον άντρα μου σε αστείες καταστάσεις, όμως εκείνος το μισούσεείναι, βλέπετε, όλο αντρίλα. Έτσι, προσεκτικά ρίχνω μια ματιά στο μπάνιο, απολαμβάνω το θέαμα, κάνω πίσω πίσω από τον τοίχο και αλήθεια θα πιαστώ από τα γέλια:
«Αν είσαι καλό γατάκι νιαούρισε!
Αν είσαι υπέροχο γατάκι νιαούρισε…
Αν είσαι το αγαπημένο μου γατάκι νιαούρισε!»
Ο άντρας μου, ο Νίκος, ψιθυρίζει και πλένει τον γάτο μας, τον Λεωνίδα. Συνήθως το θηρίο αυτό αντιστέκεται, γρατζουνά, δαγκώνει και σκούζει, αλλά τώρα ίσως του αρέσει το τραγούδι, ίσως είναι σοκ.
«Θα πλύνουμε τη πλατούλα σου νιαούρισε…
Θα πλύνουμε τα πατουσάκια σου νιαούρισε
Θα πλύνουμε την ουρίτσα σου νιαούρισε…»
Νιάου, μουρμούρισε σιγά ο Λεωνίδας.
Έλιωσα στα γέλια πίσω από τον τοίχο Ακόμα το μετανιώνω που δεν το τράβηξα βίντεο, αν και μάλλον δε θα έβγαινα ζωντανός με τέτοιο υλικό στα χέρια μου.
Δεν σου αρέσει; Μήπως να σου τραγουδήσω κάτι άλλο;
Νιάου.
Ο Νίκος το σκέφτεται ένα δευτερόλεπτο κι ύστερα συνεχίζει το τραγούδι πλένοντας τον γάτο:
«Πάλι βρέχει, ζωγραφίζει το θολό μου το τζάμι
τη σκιά σου τη θλιμμένη, Μαρία μου…»
Δάκρυα κυλούσαν από τα γέλια μου.
Ταυτόχρονα συνειδητοποίησα πως ποτέ ο άντρας μου δεν μου έχει τραγουδήσει. Δεν ήταν ποτέ ιδιαίτερα ρομαντικός, αλλά είχε άλλα καλά. Για τον γάτο πάντως, τραγουδάμε μέχρι και σερενάτες. Ίσως θα με πείραζε αν δεν ήταν τόσο ξεκαρδιστικό.
Κι ενώ ο «Λεωνίδας-Μαρία» ξαναμουρμούρισε παραπονεμένα, ο Νίκος ξεκίνησε το «Τα Καγκέλια» σιγανά.
Δεν άντεξα άλλο, κατάλαβα ότι αν με καταλάβει θα γίνω ρεζίλι. Ήρθε η ώρα να φύγω όσο γίνεται πιο αθόρυβα στο σαλόνι, γιατί ήδη τελείωναν τα μπάνια και ο Νίκος ετοιμαζόταν να σκουπίσει τον άρχοντα της βραδιάς. Πήρα το κουράγιο να σταματήσω αλλά
«Τουβ-τουβ η τηλεόραση,
Τουβ-τουβ η τηλεόραση,
Τουβ-τουβ η τηλεόραση»
Δεν συγκρατήθηκα κι εγώ και ολοκλήρωσα:
Και μέσα δύο Φιξάκια!
Σύροντας το σώμα μου στον καναπέ, γελάω μέχρι που άρχισα να λυγίζω από τον λόξυγκα. Δεν ξέρω αν συνέχισαν το ρεπερτόριο, εγώ έκλαιγα απ τα γέλια.
Μετά από λίγο, μπήκαν στο σαλόνι δύο τσαντισμένοι «μάτσο»ο Νίκος κι ο γάτος. Με κοίταξαν με καχυποψία, γεμάτοι παράπονο. Προτίμησα να χώσω το πρόσωπό μου στο μαξιλάρι και να τρέμω από γέλια χωρίς να βγάζω ήχο.
Ο Λεωνίδας κι ο Νίκος με κοίταξαν αφ υψηλού και έφυγαν με ύφος προς την κουζίνα.
