Το πρωί σήμερα, μια δεκαοκτάχρονη κοπέλα γέννησε κοριτσάκι. Μετά це, έγραψε μια αίτηση, κάλεσε ταξί και βγήκε από το μαιευτήριο χωρίς να κοιτάξει πίσω της. Ούτε καν φανταζόταν τι «έκπληξη» θα περίμενε το μωρό της μετά
Λοιπόν, όταν εγώ κι ο άντρας μου πήγαμε το βράδυ στο νοσοκομείο, γεμάτοι αγωνία αλλά και χαρά, ανυπομονώντας για το τέταρτο παιδί μας, ήμασταν λες και πετούσαμε από ευτυχία! Η οικογένειά μας μεγάλη, πολύβουη, πάντα κάτι συνέβαινε.
Να σου πω, τα δίδυμά μας το δεύτερο και τρίτο μας παιδί ήταν εντελώς αναπάντεχο γεγονός, αφού κανένας στην οικογένεια δεν είχε ξανακάνει δίδυμα. Από τότε που τα πήραμε αγκαλιά, κάθε φορά που ερχόταν νέος υπέρηχος στην επόμενη εγκυμοσύνη, το ρίχναμε στα αστεία: «Και αν έχουμε πάλι δίδυμα;»
Οι δικοί μας ξετρελάθηκαν με τα νέα και μας στάθηκαν πάρα πολύ τις πρώτες μέρες. Στο δεύτερο κιόλας υπερηχογράφημα, μας είπαν ξεκάθαρα: «Δίδυμα αυτή τη φορά όχι, παιδιά.»
Τελικά γεννήθηκε ο τέταρτός μας «νίντζα» μόνο ένα μωράκι. Όλη η ανησυχία γρήγορα έμεινε πίσω. Νοικιάσαμε δικό μας δωμάτιο στο μαιευτήριο, ο άντρας μου το είχε κανονίσει ήδη και πλήρωσε σε ευρώ.
Λίγες ώρες μετά, μου έφεραν το μωρό για να θηλάσω. Ξαφνικά μπαίνει μέσα ο διευθυντής του τμήματος με ανήσυχο ύφος και μου λέει: «Έχουμε ένα θέμα»
Την ίδια εκείνη μέρα, η δεκαοκτάχρονη κοπέλα γέννησε κοριτσάκι, άφησε μια αίτηση, πήρε ταξί και έφυγε από το νοσοκομείο. Μετά τον τοκετό με το ζόρι μπορούσε να περπατήσει, αλλά το μόνο που ήθελε ήταν να φύγει ούτε ένα λεπτό παραπάνω να μείνει.
Το κοριτσάκι γεννήθηκε γερό κι όμορφο. Σκέφτηκα: «Όλο έλεγες ότι ήθελες δίδυμα Μήπως να πάρεις αυτή τη μικρούλα;»
Μπορούμε να γράψουμε ότι εσύ τη γέννησες, μου λένε Αλλά δεν θέλω να καταλήξει το μωρό σε ίδρυμα ή ορφανοτροφείο. Πώς να το αντέξει η ψυχή μου; Μου ράγισε την καρδιά Ξέρω βέβαια πως αυτό είναι παράνομο.
Αν και η διαδικασία υιοθεσίας μπορεί να αρχίσει επίσημα, θα πάρει μήνες και μπορεί στο τέλος να μη γίνει τίποτα. Μέχρι τότε, το μωρό θα βρεθεί σε ίδρυμα.
Είναι πολύ θλιβερό Αν σου είμαι ειλικρινής, με συγκλόνισαν όλα αυτά. Τη Μαρία, την προϊσταμένη των μαιών, την ήξερα καλά διαμάντι άνθρωπος, με καρδιά πλατιά. Έτυχε να κάνουμε και παρέα έξω απ το νοσοκομείο.
Ίσως και γι αυτό ήρθε και μου είπε την αλήθεια έτσι, με κατανόηση.
Η νεαρή μαμά διάλεξε να φύγει μόνη της αμέσως μετά τη γέννα,
Το κοριτσάκι γεννήθηκε υγιέστατο και χρειάζεται μια αγκαλιά,
Η νόμιμη υιοθεσία αργεί και κανείς δεν ξέρει την κατάληξη,
Η Μαρία, η προϊσταμένη, μου στάθηκε, βλέποντας με τι καρδιά το πήρα και εγώ.
Αυτές οι ιστορίες, να ξέρεις, σου θυμίζουν πόσο ξεχωριστές και τρυφερές είναι οι ανθρώπινες μοίρες, ειδικά όταν φέρνεις μια ζωή στον κόσμο.
Θα κλείσω λέγοντας πως κάθε γέννηση είναι γεμάτη ελπίδα και συγκίνηση. Η ίδια η ζωή μάς τα φέρνει πολλές φορές αλλιώς απ ό,τι περιμέναμε και θέλει απόλυτη κατανόηση και στήριξη. Αυτή η ιστορία με ξάφνιασε και με συγκίνησε τόσο, γιατί πάνω απ όλα με έκανε να ξανασκεφτώ τη σημασία της ανθρωπιάς, ακόμα και στις πιο μπερδεμένες καταστάσεις.
