Κάθε μέρα η κόρη μου γύριζε από το νηπιαγωγείο και μου έλεγε, «Έχει ένα παιδάκι στο σπίτι της δασκάλας που είναι σαν εμένα». Το άκουγα με ένα μικρό μειδίαμα, μέχρι που άρχισα να ψάχνω διακριτικάκαι τότε ήρθαν στην επιφάνεια αλήθειες πολύ σκληρές, όλες δεμένες στην οικογένεια του άντρα μου.
Ποτέ δεν φαντάστηκα ότι μια αθώα παιδική παρατήρηση θα μπορούσε να τινάξει στον αέρα την ηρεμία που πίστευα πως είχα τόσα χρόνια.
Λέγομαι Μαρίνα, είμαι τριάντα δύο χρονών, παντρεμένη με τον Νίκο. Από την πρώτη μέρα του γάμου συγκατοικούμε με τους γονείς του, τον Κώστα και τη Σοφία Δημητρίου. Δεν ήταν ποτέ κάτι που με ενόχλησε. Αντιθέτως, με τη πεθερά μου είχαμε γίνει σχεδόν φίλες. Με φρόντιζε, με πήγαινε για ψώνια, καφεδάκια, κουβεντούλα με τις ώρες. Όποτε πηγαίναμε βόλτα, υπήρχαν φορές που μας πέρασαν για μάνα και κόρη.
Με τον πεθερό, όμως, τα πράγματα ήταν αλλιώς.
Μαλλιοτραβιόντουσαν συχνά, όχι φωναχτά αλλά βουβά, τόσο που βάραινε η ψυχή. Η Σοφία πολλές φορές κλεινόταν στο δωμάτιο, άφηνε τον Κώστα να κοιμάται μόνος στον καναπέ. Εκείνος, πάντα λιγομίλητος, έκανε χιούμορ πικρόπως ύστερα από τόσα χρόνια γάμου, έχει ξεχάσει πώς είναι να αντιμιλάς.
Δεν ήταν, όμως, χωρίς τα δικά του λάθη. Πολλές φορές έπινε πολύ και γύριζε αργά τα βράδια, ή και καθόλου. Κάθε φορά, άναβαν οι καβγάδες απ την αρχή. Πίστευα πως ήταν η φθορά του χρόνου σε έναν γάμο.
Η κόρη μου, η Ιωάννα, μόλις είχε γίνει τεσσάρων. Δεν ήθελα να τη στείλω νωρίς παιδικό σταθμό, αλλά με τις δουλειές και των δυο, δυσκολευτήκαμε. Για λίγο μας βοηθούσε η πεθερά μου, αλλά δεν ήθελα να της φορτώνομαι για πάντα.
Φίλη μου πρότεινε ένα οικογενειακό νηπιαγωγείο, που το είχε μια κυρία, η Κατερίνα. Κρατούσε μόνο τρία παιδάκια, είχε κάμερες, μαγείρευε φαγητό φρέσκο κάθε μέρα. Την είδα, την παρατήρησα, ένιωσα πως η Ιωάννα θα ήταν ασφαλής. Έτσι, την γράψαμε.
Στην αρχή όλα πήγαιναν ρολόι. Άνοιγα την κάμερα από τη δουλειά κι έβλεπα τη Κατερίνα να φέρεται στα παιδιά με γλυκύτητα κι υπομονή. Αρκετές φορές αργούσα να πάω να πάρω την Ιωάννα, ποτέ δε μου παραπονέθηκείσα ίσα, της είχε δώσει και φαγητό.
Μια μέρα όμως, την ώρα που οδηγούσα σπίτι, η Ιωάννα πετάχτηκε:
«Μαμά, έχει ένα κοριτσάκι στο σπίτι της δασκάλας που μοιάζει ακριβώς μ εμένα».
Γέλασα. «Αλήθεια; Σαν τι δηλαδή;»
«Έχει ίδια μάτια και μύτη. Η δασκάλα είπε πως μοιάζουμε πάρα πολύ».
Το θεώρησα φαντασία. Όμως εκείνη συνέχισε, σοβαρή:
«Είναι η κόρη της δασκάλας. Θέλει συνέχεια αγκαλιά».
Κάτι μ έτρωγε.
Το βράδυ το είπα στον Νίκο κι εκείνος απλά γελούσε. «Έλα μωρέ, ε, τα λένε αυτά τα παιδιά»
Προσπάθησα κι εγώ να το προσπεράσω.
Αλλά η Ιωάννα συνέχιζεκάθε μέρα η ίδια ιστορία.
Κάποια στιγμή πρόσθεσε: «Δεν παίζω πια μαζί της. Η δασκάλα είπε πως δεν πρέπει».
Εκείνη τη στιγμή άρχισα να φοβάμαι.
Μετά από λίγες μέρες, αποφάσισα να φύγω νωρίς απ το γραφείο και να πάω εγώ ίδια να πάρω το παιδί. Πλησίασα, και στο προαύλιο βλέπω ένα κοριτσάκι να παίζει.
Σταματάει η καρδιά μου.
Ήταν ολόιδια με την Ιωάννα.
Ίδια ματάκια, ίδια μυτούλα, ίδιο βλέμμα.
Ήταν τρομακτικό.
Η Κατερίνα βγήκε έξω, κι αμέσως ταράχτηκε. Το χαμόγελό της φάνηκε ψεύτικο.
«Η κόρη σας;» της είπα, όσο πιο ψύχραιμη μπορούσα.
Άργησε να απαντήσει. «Ναι…», μου είπε τελικά.
Στα μάτια της είδα φόβο.
Το βράδυ δεν έκλεισα μάτι. Η σκέψη μου έτρεχε σαν τρελή. Τις επόμενες μέρες πήγα ξανά νωρίτερα, αλλά το κοριτσάκι εξαφανισμένο. Κάθε φορά, κι άλλη δικαιολογία.
Έκανα κάτι που δεν περίμενα ποτέ.
Ζήτησα από τη φίλη μου να πάρει την Ιωάννα μια μέρα, κι εγώ περίμενα πιο πέρα χωρίς να φαίνομαι.
Και τότε ήρθε.
Το γνωστό Opel του πεθερού μου.
Βγήκε ο Κώστας. Και πριν προλάβω να αντιδράσω, η πόρτα ανοίγει κι ένα κοριτσάκι τρέχει φωνάζοντας «Μπαμπά!».
Την σήκωσε στην αγκαλιά του τόσο φυσικά, με το ίδιο τρυφερό χαμόγελο που είχε τόσες φορές για την Ιωάννα.
Ένιωσα το έδαφος να φεύγει κάτω από τα πόδια μου.
Όλα ενώθηκαν μέσα μου.
Η απιστία δεν ήταν του άντρα μου.
Ήταν του πεθερού μου.
Είχε και άλλο παιδί. Μικρή. Σχεδόν όσο η δική μου.
Έμεινα καρφωμένη, με την ανάσα κομμένη. Ξαφνικά όλα βγάζανε νόηματα ξενύχτια, οι μόνιμοι καβγάδες, η ψυχρότητα, τα ψέμματα.
Το βράδυ αυτό, έβλεπα τη Σοφία να στριφογυρίζει στην κουζίνα, να φτιάχνει φαγητό σαν να μην τρέχει τίποτα, κι εμένα με πλάκωνε η λύπη.
Να της το πω;
Να της διαλύσω έναν γάμο που έτσι κι αλλιώς είχε πολλές ρωγμές;
Ή να το κρατήσω μέσα μου, να πάρω το παιδί μου και να φύγω απ όλα αυτά;
Ένα βράδυ ήμουν εκεί, δίπλα στην Ιωάννα που κοιμόταν, να χαζεύω το ταβάνι και να σκέφτομαι ότι δεν θα ξαναγυρίσω την πίσω σε αυτό το σπίτι, αλλά και ότι με έτρωγε η ενοχή.
Στο μυαλό μου ξανά και ξανά η εικόνα εκείνου του παιδιούη ίδια με την Ιωάννα. Όπως έτρεξε στην αγκαλιά του πεθερού μου, λες και το έκανε χρόνια τώρα.
Κοιμήθηκα δίπλα στον Νίκο, νιώθοντας να πνίγομαι από απορίεςάραγε ήξερε; Ή μήπως ήξερε και έκανε πως δεν ήξερε;
Το πρωί ένιωθα ακόμα χειρότερα.
Η πεθερά μου προετοίμαζε το πρωινό λες και δεν άλλαξε τίποταγελούσε, μου έλεγε «Κοιμήθηκες καλά, κορίτσι μου;» κι εγώ πάγωνα.
Ηθελα να τα πω όλανα της φωνάξω για το κοριτσάκι, την προδοσία, αλλά όταν με κοίταξε με το γλυκό της χαμόγελο, λύγισα.
Χαμογέλασα κι εγώ, ψεύτικα.
Πόσο καιρό θα μπορώ να κάνω πως δεν ξέρω;
Το μεσημέρι κάλεσα τον Νίκο και του είπα χαμηλόφωνα, «Νίκο, πόσο καιρό ο πατέρας σου έχει σχέση με εκείνη τη γυναίκα;»
Πάγωσε.
Ένα δευτερόλεπτοαλλά ήταν αρκετό.
«Δεν καταλαβαίνω τι λες» ψιθυρίζει.
Τον κοιτάζω κατάματα.
«Τον είδα. Με το κορίτσι. Το αποκαλεί μπαμπά».
Άλλαξε χρώμα.
Η σιωπή μεταξύ μας ήταν βαριά.
Τελικά ξεφύσηξε και κάθισε δίπλα μου.
«Δεν ήθελα να το μάθεις έτσι»
Κι εκεί κάτι έσπασε βαθιά μέσα μου.
Μου τα είπε όλαή σχεδόν όλα.
