Ναι, παρακαλώ; Η σύζυγός σας μόλις γέννησε δίδυμα! Μα… είμαι πενήντα δύο ετών… και δεν έχω σύζυγο! Δεν ξέρω… ελάτε να δείτε, λέει πως είναι δικά σας…
Αυτές οι λέξεις αντήχησαν στο κεφάλι μου σαν κουδούνι από τον Πειραιά ως τη Θεσσαλονίκη. Είμαι πενήντα δύο. Παιδιά τώρα; Τι σενάρια και ονειροφαντασιές είναι αυτά; Κι όμως, η περιέργεια με νίκησε. Μπήκα στο αυτοκίνητο και χάθηκα στους δρόμους της Αθήνας, που όλο μπερδεύουν τον χωροχρόνο, μέχρι να φτάσω στο μαιευτήριο.
Άνοιξα την πόρτα του δωματίου, βυθισμένος σε μια υγρή πρωινή ομίχλη Αιγαίου. Κόντεψα να λιποθυμήσω. Μπροστά μου, ξαπλωμένη σαν αρχαία Θεά, η παλιά μου σύζυγος, η Δανάη. Κι από τις δύο πλευρές της, σαν μικρές ελπίδες που γλίστρησαν από όνειρο, κοιμούνταν δυο μωρά.
Δανάη, ποια είναι αυτά τα παιδιά; Ποιανών είναι;
Τα δικά σου, απάντησε γαλήνια, σαν να μιλούσε για παστέλι ή χαλβά.
Έμεινα να μην ανασαίνω για λίγο, το μυαλό μου γύριζε γύρω απ τον βράχο της Ακρόπολης.
Είσαι σαράντα εννιά… Κι εμείς χωρίσαμε πριν μήνες…
Ναι, πριν εφτά μήνες. Αλλά τότε δεν ήξερα πως ήμουν έγκυος.
Μα πώς γίνεται αυτό;
Νόμιζα πως μπήκα ήδη στην εμμηνόπαυση. Ποιος να φανταστεί πως το τελευταίο μας αντίο θα άφηνε τέτοιο δώρο. Δεν ζητώ τίποτα από σένα. Ήθελα μόνο να το ξέρεις.
Μα… δυο μαζί; Και χρόνια προσπαθούσαμε χωρίς αποτέλεσμα.
Ακόμα και εγώ τρόμαξα όταν το έμαθα. Ειλικρινά, μέχρι τον πέμπτο μήνα νόμιζα πως έχω τρέλες στο μυαλό απ τους περίεργους χτύπους…
Για να πω την αλήθεια, δεν με εξέπληξε πολύ. Η Δανάη πάντα είχε το σώμα που αγαπούσα, καταρτισμένη Ελληνίδα, μια γυναίκα του φαγητού και της χαράς. Κανένας γνωστός δεν κατάλαβε τίποτα.
Όταν γνωριστήκαμε, ήταν ήδη μια αυθεντική παχουλή Αθηναία και αυτό μ ενθουσίαζε. Ποτέ δεν μου άρεσαν οι αδυνατισμένες. Ζούσαμε καλά, ονειρευόμασταν παιδιά. Η Δανάη έψαχνε θεραπείες, αγχωνόταν, τίποτα δεν ερχόταν.
Έτσι συμφωνήσαμε να ζήσουμε για τον εαυτό μας. Δουλειά πολλή, διακοπές γεμάτες μελωδίες στα νησιά, Ολυμπιακά βουνά, οι Ευρωπαϊκές πρωτεύουσες να ανακατεύονται στα καλοκαίρια μας σαν τα μπακλαβαδάκια σε πιατέλα. Τα τελευταία πέντε χρόνια όμως κάτι μέσα μας άλλαξε. Ίσως καταθέσαμε τα όπλα, αποδεχθήκαμε τη μοναξιά που έρχεται με τα χρόνια, όταν ακουμπάς στο μάρμαρο του κοιμητηρίου και δεν περιμένεις να ρθει κανείς.
Άρχισαν οι καβγάδες. Η Δανάη πήρε κι άλλα δεκαπέντε κιλά. Κι ένα απόγευμα μού λέει:
Τι παιδεύουμε ο ένας τον άλλον; Νομίζω πρέπει να χωρίσουμε. Ίσως κάπου αλλού σε περιμένει η πατρότητα.
Δεν ήθελα στην πραγματικότητα να φύγω. Όμως η Δανάη είχε πάρει αποφάσεις. Πόνεσε πολύ. Έφυγα.
Έπειτα, μου εξομολογήθηκε πως φοβόταν καιρό να μου πει για την εγκυμοσύνη. Δεν ήξερε αν θα τα καταφέρει, αν θα ναι υγιή τα παιδιά… Και τώρα, αυτή η απίθανη έκπληξη να ξεπροβάλλει σαν φεγγάρι στο μισοσκόταδο.
Εκείνο το απόγευμα αγόρασα ένα δαχτυλίδι κι ένα τεράστιο μπουκέτο λευκές μαργαρίτες απ το Παγκράτι. Γύρισα στο δωμάτιο, έσκυψα, της έκανα πρόταση γάμου. Πέρασαν δυο χρόνια. Είμαστε μαζί. Τα παιδιά μεγαλώνουν υγιή, εμείς χαμογελάμε και νιώθουμε νεότατοι γονείς, έστω κι αν είμαστε μόνο στην ψυχή νέοι.
Εσείς θα τολμούσατε να φέρετε στον κόσμο παιδιά στα πενήντα δύο; Ή πιστεύετε πως την ευτυχία τη μετράει η ημερομηνία λήξης της;Κάθε πρωί, όταν ακούω τα γέλια των παιδιών να ξυπνούν το διαμέρισμα και βλέπω τη Δανάη να γεμίζει τον καφέ με γάλα στα μικρά τους ποτήρια, σκέφτομαι ότι η ζωή ξέρει να σε ξαφνιάζει όταν έχεις ξεχάσει να ελπίζεις. Μπορεί να άργησε να μας φέρει το δικό μας θαύμα, αλλά το έκανε με πασαλειμμένο μέλι και χαρά που κανένας δεν χορταίνει.
Και καμιά φορά, τα βράδια που όλα ησυχάζουν, αγκαλιαζόμαστε σιωπηλοί, τα μάτια μας να γελούν μέσα στον ύπνο, κι εγώ ψιθυρίζω: «Δανάη, δεν ήρθαν αργά τα παιδιά μας. Ήρθαν ακριβώς όταν έπρεπε.» Εκείνη χαμογελάει, βάζει το χέρι της στο δικό μου κι έτσι ακουμπισμένοι, αφήνουμε τις καρδιές μας να μετρούν τον καινούριο χρόνο: σε σκανταλιές, φιλιά, τσαλακωμένα σεντόνια και αθώες φωνούλεςκαι ξέρουμε πια, πως η αγάπη δεν έχει ηλικία.
