– Χαίρετε, Αργυρώ! Συγγνώμη που σας ενοχλώ, είμαι η γειτόνισσα από κάτω.
– Την χαμηλώνω αμέσως τη μουσική, είπε η κοπέλα με το ανοιχτό μπουρνούζι κρατώντας ένα ποτήρι κρασί.
– Όχι, μην ανησυχείτε, δεν είναι αυτό. Μόλις πήραν τηλέφωνο από τη δουλειά του άντρα μου και τον θέλουν επειγόντως.
– Όλα καλά με την υγεία του;
– Δεν μου είπαν, μόνο ότι πρέπει να πάει αμέσως. Να πάω στη μαμά μου αργεί. Μήπως μπορείτε να προσέξετε λίγο τον γιο μου; Είναι επτάμιση χρονών, μπορώ να τον αφήσω μόνο, αλλά θα έχω άγχος. Και είμαι ήδη στρεσαρισμένη
– Φυσικά, δώστε μου πέντε λεπτά να αλλάξω και έρχομαι.
– Είναι ήσυχος πάντως, ή αράζει με το τάμπλετ ή ρωτάει συνέχεια.
***
Η κοπέλα με λευκό φανελάκι και τζιν καθόταν στο τραπέζι, έπινε τσάι και μιλούσε στο τηλέφωνο:
– Αυτή η Μαρκοπούλου από τη λογιστική δεν ξέρει τι της γίνεται. Μόνο τον κύριο Πέτρο χάζευει όλη μέρα.
Στην κουζίνα μπήκε το αγοράκι με το τάμπλετ. Από το τάμπλετ ακουγόταν καυγάς από το MythBusters. Στη μπλούζα του έγραφε «Το μέλλον ανήκει στα ρομπότ!».
– Συγγνώμη, πρέπει να σε αφήσω. Συμμετέχω σε φιλανθρωπία, κατάλαβες… είπε και το έκλεισε. Γεια σου, είμαι η θεία Αργυρώ. Θες λίγο τσάι;
– Όχι, ευχαριστώ. Είμαι ο Μάριος. Η μαμά μου είπε για εσάς. Είστε όμορφη αν και η μαμά λέει ότι όλες οι όμορφες είναι δυστυχισμένες. Ο μπαμπάς λέει ότι ή η μαμά είναι άσχημη ή ο γάμος αποτυχημένος.
– Πολύ χιούμορ οι γονείς σου! Για το όμορφη, ευχαριστώ. Για το δυστυχισμένη
– Ο άντρας σας πού είναι;
– Ας πούμε είχε πάει για ψώνια. Πριν τρία χρόνια.
– Α, τον έδιωξες ε;
– Πού έχεις τίποτα πιο δυνατό απτο τσάι; Με τέτοια διάλογο πού να αντέξεις
– Υπάρχει λίγο κρασί στο ψυγείο.
– Ε, ας συνεχίσω με το τσάι, αφού είμαι φιλοξενούμενη.
– Θεία Αργυρώ, χρειάζεστε καινούριο άντρα.
– Μάριε, θα περιμένω να μεγαλώσεις εσύ! Άντε βρες, όμως
– Ποιον ψάχνετε δηλαδή; Είδα σε μια εκπομπή ότι πρέπει να φαντάζεστε ακριβώς τι θέλετε.
– Στείλε μου το link. Έναν έτσι θέλω: πλούσιο, όμορφο, καλόκαρδο. Να με αγαπάει και να με φροντίζει.
– Και τι θα του προσφέρετε εσείς;
– Πώς τι; Την αγάπη μου και θα πηγαίνω και σπα.
– Μα και τι να το κάνει ο θείος αυτός; Έξυπνος ναναι, θέλει δίπλα του συνεργάτη. Για κατσαρίδα δεν σας θέλει…
– Είπες ότι έχεις κρασί; – η κοπέλα άνοιξε το ψυγείο, άδειασε το τσάι, έβαλε στο φλιτζάνι κρασί.
– Επίσης έβλεπα μια εκπομπή για τις γυναίκες των εφοπλιστών. Όλες αλκοολικές στο τέλος, λέει. Μέσα στα αρχοντικά και πίνουν μόνες.
– Αυτό, μικρέ Μάριε, λέγεται μοναξιά. Θα πιεις λίγο μαζί μου; Χαχα, πλάκα κάνω!
– Ξέρετε ποια θα παντρευτώ εγώ;
– Μου είπες, εμένα!
– Όχι, σοβαρά.
– Λοιπόν;
– Την Κλειώ. Πάμε μαζί ρομποτική. Είναι πιο έξυπνη κι από μένα. Σ ένα διαγωνισμό δεν δούλευαν τα modules μέσω Bluetooth. Πανικός εγώ, αυτή ψύχραιμη. Με πήρε και πήγαμε τελικά στο άλσος απέναντι κι εκεί που δεν υπήρχαν σήματα, τα βρίσκει μεταξύ τους! Κερδίσαμε τον διαγωνισμό. Εκείνη είναι η ομάδα μου, την θαυμάζω, την εμπιστεύομαι!
Η Αργυρώ ήπιε με μιάς το κρασί. Έβαλε λίγο ακόμα.
– Μωρέ, μου έκλεψε το γαμπρό η Κλειώ. Δηλαδή λες να βρω άντρα στο γραφείο;
– Οι δυνατές βρίσκουν μόνες τους! Δεν είναι παντοτινά τα ραντεβού, ούτε είναι σαν ντομάτες στην αγορά.
– Τι μου λες, μικρέ ψυχολόγε! Δεν καταλαβαίνω!
– Γίνετε πλούσια, όμορφη και καλή μόνη σας! Το πιάσατε;
– Και τότε για ποιο λόγο να χρειαστώ κάποιον; Θα ταξίδευα, θα μάθαινα αγγλικά, θα πήγαινα σε μαθήματα μαγειρικής και χορού. Θα μάθαινα να φτιάχνω τάκο!
– Τι σας εμποδίζει τώρα;
– Δεν έχω άντρα να τα πληρώνει!
– Ε τότε πραγματικά κατσαρίδα γίνεστε. Παράσιτο!
– Ε, ασ το τώρα, μην με προσβάλεις! Θέλω απλώς το κλασικό γυναικείο όνειρο.
– Σταμάτα να βλέπεις τόσες ταινίες! Όλη τη ζωή σου κυνηγάς φαντάσματα και ξεχνάς να ζήσεις πραγματικά!
– Σκάσε! Δεν τα καταλαβαίνεις! Πήγαινε στο δωμάτιό σου! Έξυπνε! Ώρα για ύπνο!
Ο μικρός εξαφανίστηκε. Τα δάκρυα κυλούσαν στην Αργυρώ. Ήπιε το κρασί. Χτύπησε το τηλέφωνο, το απέρριψε. Η πόρτα άνοιξε. Μπήκε το ζευγάρι, χαρούμενοι και λίγο κουκουρούκου από το ποτό.
– Αργυρώ μου, ευχαριστούμε πολύ που έμεινες με τον μικρό, είπε η γειτόνισσα.
– Τίποτα, δεν είναι. Δοκίμασα λίγο κρασί σας
– Δεν πειράζει, καλέ.
– Βλέπω όλα καλά με τον σύζυγο;
– Αχ, αυτός έβαλε και τους συναδέλφους στο κόλπο. Έχουμε επέτειο του πρώτου φιλιού. Πήγα στο γραφείο και τον βρίσκω στο πάτωμα με σημείωμα: Είμαι ο κοιμισμένος πρίγκιπας. Φίλησέ με! Μετά πήγαμε για κρασί και για σινεμά, σαν τότε που ήμασταν φοιτητές.
– Συνεννοημένες είστε, ε; Φεύγω καλύτερα!
– Πώς φέρθηκε ο Μάριος; ρώτησε η μαμά του στη πόρτα.
– Άσχημα, πολύ άσχημα. Να τον κρατήσω πιο συχνά να τον ισιώσω λίγο;
Σημερινό μάθημα: Όταν τα παιδιά σου λένε μεγάλες αλήθειες, είναι καλό να ακούς, όχι μόνο να αμύνεσαι. Μερικές φορές, ένας μικρός φιλόσοφος σε βάζει να δεις βαθύτερα τα όνειρα και τους φόβους σου. Ίσως τελικά πρέπει να ζήσω πρώτα, να μ αγαπήσω και μετά να ψάξω για κάτι παραπάνω.
