Λένε πως ο κόσμος κρίνει απ το ντύσιμο. Μα μερικές φορές αυτή η παλιά παροιμία γίνεται παγίδα, κι ίσως κοστίσει σε κάποιον το πιο πολύτιμο που έχει. Σήμερα θέλω να μοιραστώ μαζί σας μια ιστορία που σίγουρα θα σας κάνει να δείτε τους ανθρώπους γύρω σας με άλλα μάτια.
**Σκηνή 1: Το Όνειδος κάτω απ’ τους Γυάλινους Ουρανοξύστες**
Ο ήλιος χτυπούσε τα μεγάλα τζάμια του πολυτελούς επιχειρηματικού κέντρου στο Μαρούσι. Στην είσοδο στεκόταν μια κομψή γυναίκα, ντυμένη από την κορφή ως τα νύχια με τσάντα και γόβα πιο ακριβή και απ το ενοίκιο ενός διαμερίσματος στο Κολωνάκι. Μα το πρόσωπό της πλεκόταν σ έκφραση αηδίας, καθώς κοίταζε τον άντρα απέναντί της πιο πολύ τα λασπωμένα του παπούτσια και το κίτρινο κράνος που κρατούσε στα χέρια.
**ΓΥΝΑΙΚΑ:** «Κοίτα τον εαυτό σου! Γεμάτος οικοδομική σκόνη! Δεν σου είπα να αλλάξεις πριν έρθεις στο γραφείο μου;»
**Σκηνή 2: Ήρεμο Βλέμμα στη Θύελλα**
Ο άντρας δεν έδειχνε απολογητικός. Ξέσκονισε ήρεμα το τζιν μπουφάν του και τη κοίταξε στα μάτια.
**ΑΝΔΡΑΣ:** «Ήρθα κατευθείαν απ το εργοτάξιο. Μόλις τελειώσαμε τη θεμελίωση.»
**Σκηνή 3: Σκληρός Χωρισμός**
Η γυναίκα έκανε ένα βήμα μπροστά, και στο βλέμμα της καθόταν κρύα απόρριψη, ενώ κοιτούσε γύρω αν παρακολουθούσε κανείς από τους κύκλους της.
**ΓΥΝΑΙΚΑ:** «Δεν με νοιάζει. Είσαι απλώς εργάτης. Δεν μπορώ να κυκλοφορώ με έναν χτίστη. Ξέχνα τον αριθμό μου!»
Έκανε μεταβολή, μα εκείνη τη στιγμή, οι πόρτες του ουρανοξύστη άνοιξαν δυνατά.
**Σκηνή 4: Ανατροπή της Τύχης**
Από το κτήριο πετάχτηκε έξω λαχανιασμένος ένας άντρας με κοστούμι, κρατώντας τάμπλετ. Αγνόησε τη γυναίκα και έτρεξε αμέσως στον «εργάτη».
**ΑΝΔΡΑΣ ΜΕ ΚΟΣΤΟΥΜΙ:** «Κύριε Αλεξίου! Περιμένετε, παρακαλώ! Οι επενδυτές είναι έτοιμοι για την πτήση πάνω από *το δικό σας* καινούργιο κτήριο!»
**Σκηνή 5: Στιγμή Αλήθειας**
Η γυναίκα πάγωσε. Γύρισε αργά, το στόμα της άνοιξε διάπλατα από την έκπληξη. Κύριος Αλεξίου; Ο ιδιοκτήτης του κτηρίου;
Ο άντρας χαμογέλασε ελαφρά και πέταξε αδιάφορα το κράνος του στον βοηθό.
**ΤΕΛΟΣ ΙΣΤΟΡΙΑΣ:**
Η γυναίκα κούνησε αμήχανα τα χέρια της, η φωνή έτρεμε:
«Δημήτρη δεν ήξερα. Γιατί δεν μου είπες ότι το έργο είναι δικό σου;»
Ο Δημήτρης Αλεξίου την κοίταξε με ψυχρή απογοήτευση, η ζεστασιά στα μάτια του είχε σβήσει.
**ΔΗΜΗΤΡΗΣ:** «Ήθελα να δω αν με αγαπάς ή το status μου. Τώρα ξέρω.»
Ίσιωσε το μπουφάν του, που πριν λίγο της φαινόταν «σκουπίδι», και πρόσθεσε:
**ΔΗΜΗΤΡΗΣ:** «Τον αριθμό μου μη τον σβήσεις. Θα σε διαγράψω εγώ. Καλή σου μέρα.»
Γύρισε και βάδισε με βήμα σίγουρο προς το ασανσέρ που οδηγούσε στην ταράτσα, όπου ήδη ακούγονταν οι έλικες του ελικοπτέρου. Η γυναίκα έμεινε μόνη στο πεζοδρόμιο του Αμαρουσίου, συνειδητοποιώντας πικρά ότι μόλις πέταξε στα σκουπίδια όχι έναν «χτίστη», αλλά τη μόνη της ευκαιρία για αληθινό μέλλον.
**Το δίδαγμα απλό:** Ποτέ μη μετράς τη θάλασσα με τα κύματα στην ακτή. Πίσω απ τα ρούχα της οικοδομής μπορεί να κρύβεται άνθρωπος που χτίζει ολόκληρες πόλεις. Ενώ πίσω απ τα πανάκριβα κοστούμια, μπορεί να μην υπάρχει τίποτα.
