Το τίμημα της ελευθερίας: Εκείνη διάλεξε να σώσει το παιδί της με κάθε κόστος
Μερικές φορές ένα βήμα μπορεί να κοστίσει μια ολόκληρη ζωή. Μα τι γίνεται όταν αυτό το βήμα είναι ο μόνος δρόμος να σώσεις ό,τι αγαπάς πιο πολύ; Θέλω να μοιραστώ σήμερα μαζί σας την ιστορία της Δανάης. Μια ιστορία για τη μητρική αγάπη, την προδοσία και το μυστικό που κρύφτηκε πίσω από τα μανιασμένα νερά ενός ποταμού.
Σκηνικό της ιστορίας:
[Γενικό πλάνο. Μία νέα μητέρα μπαίνει στον ποταμό, κρατώντας το μωρό της σφιχτά με ένα μάρσιπο. Στην όχθη πίσω της στέκονται ακίνητοι αρκετοί συγχωριανοί. Ένας άντρας από το πλήθος της φωνάζει άγρια.]
**Άντρας:** «Αν διασχίσεις αυτόν τον ποταμό, Δανάη, δεν υπάρχει επιστροφή! Για αυτή την οικογένεια είσαι νεκρή!»
[Το πλάνο αλλάζει μπροστά της, καθώς προχωρά. Η μητέρα δεν τρέμει. Κοιτάει μόνο μπροστά, το πρόσωπό της απόλυτα ήρεμο. Ψιθυρίζει στο κοιμισμένο μωρό της.]
**Μητέρα:** «Καλύτερα νεκρή γι αυτούς παρά να ζούμε σε ψέματα κοντά τους. Σου υπόσχομαι μια καλύτερη ζωή.»
[Φτάνει στη μέση του ποταμού. Το ρεύμα ξαφνικά δυναμώνει, το νερό την φτάνει ως τη μέση. Παραπατά, χάνει για λίγο το βήμα της.]
[Ξαναβρίσκει την ισορροπία της, αλλά ξαφνικά σταματά. Κοιτάζει την αντίπερα όχθη, τα μάτια της ανοίγουν διάπλατα από έκπληξη και τρόμο. Φωνάζει δυνατά.]
**Μητέρα:** «Όχι δεν γίνεται Εσύ είσαι;»
[Η κάμερα εστιάζει έντονα στο σοκαρισμένο της πρόσωπο.]
Τέλος της ιστορίας:
[Η κάμερα γυρνά προς την όχθη που πήγαινε. Μέσα από τις ομίχλες του πρωινού ξεπροβάλλει η φιγούρα ενός άντρα. Τα ρούχα του βρεγμένα, παλιά, κι ένα σημάδι στο πρόσωπό του που η Δανάη δεν θα ξεχνούσε ποτέ. Είναι ο Πέτρος, ο άντρας της, που οι γεροντότεροι του χωριού είχαν πει ότι χάθηκε στα νερά πριν δύο χρόνια.]
**Πέτρος:** «Σε περίμενα κάθε μέρα σε αυτά τα νερά, Δανάη. Ήξερα πως θα βρεις τη δύναμη να τους αφήσεις πίσω.»
[Η Δανάη κάνει το τελευταίο της σπρώξιμο μέσα στο νερό. Πέφτει στα γόνατα στην άμμο κι ο Πέτρος την αγκαλιάζει μαζί με το παιδί. Εκείνη ξεσπά σε δάκρυα, συνειδητοποιώντας πως τόσον καιρό την ανάγκασαν να πιστεύει πως ο αγαπημένος της είχε πεθάνει, μόνο και μόνο για να την έχουν υποταγμένη.]
**Δανάη (με δάκρυα):** «Μου είπαν πως πνίγηκες Με έβαζαν να προσεύχομαι κάθε νύχτα για την ψυχή σου!»
**Πέτρος (κοιτάζοντας πίσω στη μεριά με το πλήθος που απομακρύνεται τρομοκρατημένο):** «Φοβόντουσαν πως η αλήθεια θα περάσει το ποτάμι μαζί σου. Τώρα είμαστε ελεύθεροι.»
[Χάνονται μέσα στα δέντρα, χωρίς να κοιτάξουν πίσω. Στην όχθη μένει μόνο η οργή όσων έχασαν την κυριαρχία τους. Το ποτάμι συνεχίζει να κυλά, παίρνοντας μαζί του τα σημάδια του παρελθόντος.]Μια αχτίδα ήλιου τρύπωσε μέσα από τα φύλλα και φώτισε τα πρόσωπά τους, σαν ευλογία για το νέο τους ξεκίνημα. Ο μικρός άνοιξε τα μάτια του, γέλασε κι άπλωσε το χέρι του στον πατέρα του, σαν να τον αναγνώριζε από κάποιο όνειρο. Η Δανάη σήκωσε το βλέμμα στον ουρανό και πήρε βαθιά ανάσα˙ για πρώτη φορά μετά από καιρό, η ψυχή της δεν ήταν βαριά. Στη σιγή του δάσους ακούστηκε μόνο το τραγούδι του νερού και τα βήματά τους, ελεύθερα πια.
Και κάπου εκεί, πίσω από το θρόισμα των δέντρων, γεννήθηκε η ελπίδα πως η αγάπη και η αλήθεια μπορούν πάντα να διαβούν τα πιο άγρια ποτάμια.
