Он шёл по ночной Афине, шатаясь с каждым шагом после основательной дозы узо в ближайшей таверне. Куда его занесли ноги? Ему было всё равно. Город родной, сам приведёт домой. Он был занят более важным: философствовал вслух, как настоящий эллин.
Γιατί, γιατί να χω εγώ τέτοια ζωή; Είμαι είκοσι επτά, σε λίγο οι φίλοι μου στέλνουν τα παιδιά στο δημοτικό, κι εμένα όλες οι κοπέλες με παρατάνε μετά από ένα μήνα και, αν είμαι τυχερός. Τραχύς; Εντάξει, ναι. Αλλά έτσι πρέπει να ναι ο άντρας, χαμογέλασε με πικρία ο Νικήτας. Το μόνο που μου πέτυχε σ αυτή τη ζωή είναι η δουλειά μου. Χαμηλά ακόμα για εκατομμυριούχος, αλλά μια χαρά ζω.
Вдруг он остановился, схватился за голову, и из глаз потекли слёзы:
Τόσα λεφτά έδωσα σ εκείνον τον γιατρό κι όπως πάντα: «Δε μπορώ να βοηθήσω. Πάρε τη διεύθυνση ενός ειδικού στην Αθήνα. Αλλά κι αυτός, χλωμό». Αύριο όμως θα πάω! пробормотал яростно.
Он подошёл к мосту через Кηφισό. Посмотрел вниз на тёмную гладь воды:
Να πέσω; Быстрее бы конец глянул ещё раз. Όχι, έχει κρύο. Και ο Σωκράτης στο σπίτι πεινάει. Πάω, πάω σπίτι.
Он двинулся по мосту, когда увидел в полумраке молодую девушку с рюкзаком на груди, в котором, кажется, спал младенец. Девушка стояла на краю, уставившись в воду, потом стала карабкаться на перила, раскрыла руки, будто собиралась лететь
Нικήτας бросился к ней. Едва успел схватить за талию, притянул к себе, и оба повалились на пыльный асфальт моста. Μωρό ξέσπασε σε κλάματα.
Είσαι καλά στα μυαλά σου; закричал Нικήτας, тут же протрезвев.
Τι θες; Γιατί χώνεσαι; девушка заплакала громче.
Κάτι μου λέει ότι είναι νωρίς για να πεθάνεις показал на плачущего ребёнка. Κι αυτός ακόμα πιο πολύ. Σήκω, πήγαινε σπίτι, σε άντρα; Σε μητέρα; Ποιον έχεις;
Δεν έχω ούτε σπίτι, ούτε άντρα, ούτε μητέρα… Κανέναν.
Ωραία μπλέξαμε, піднял её на ноги, и ребёнка тоже. Έλα μαζί μου.
Δε πάω πουθενά! Μπορεί να σαι κανένας τρελός!
Να πνιγείς μπορείς όποτε θέλεις! Με τρελό όμως φοβάσαι; Έλα, πάμε τώρα!
***
Они шли по спящему городу, а малыш всё плакал. Наконец Нικήтас не выдержал:
Μα γιατί κλαίει συνέχεια;
Πεινάει; девушка прижала ребёнка к себе.
Δώσ του γάλα.
Ούτε γάλα έχω, ούτε λεφτά, тихо сказала она.
Ούτε μυαλό… Λοιπόν, εκεί έχει σούπερ μάρκετ ανοιχτό. Πάμε να πάρουμε γάλα.
***
Кассирша и охранник с подозрением смотрели на ночных гостей. А Нικήτας, не таясь, схватил корзинку.
Πού είναι τα γάλατα; спросил он жестко.
Εκεί, показала кассирша.
Подошли к витрине.
Διάλεξε! είπε αυστηρά.
Αυτό Она взяла маленькую пачку.
Παίρνε όσα θες, и терпеливо ждал, пока она загружала корзинку. Τι άλλο;
Πάνες, прошептала.
Και τι είναι αυτό;
Εκεί, впервые мелькнула улыбка.
Πάρε!
Μπορώ και μωρομάντηλα;
Πάρε ό,τι χρειάζεται.
Подошли к кассе. Нικήτας протянул карту.
Μόνο μετρητά, κύριε, ответила кассирша.
Он достал мятую пачку пятидесят евров. Протянул одну.
Δεν έχουμε ρέστα.
Δώσε τότε σοκολάτες στα ρέστα, со злостью указал.
***
Они прибежали в дом. Квартира на улице Πατησίων казалась женщине огромной. Хозяин скинул туфли и бросился к холодильнику, выудил рыбу и дал её прыгающему вперёд коту полосатому Сωκράτη. Потом налил себе χυμό πορτοκάλι, выпил залпом.
Θα κοιμηθείς σε αυτό το δωμάτιο, кивнул. Κουζίνα, μπάνιο, τα γνωστά. Καλό βράδυ.
Пошёл было, но задержался у двери:
Πώς σε λένε;
Ελένη.
Νικήτας.
***
«Δεν πρέπει να ναι τρελός. Μπορούσα να πνιγώ εκείνη τη στιγμή Τι θα γινόταν με μένα και τον Γιώργο; Θα παγώναμε μέσα στη νύχτα. Τουλάχιστον απόψε έχουμε ζεστασιά», подумала, закипятила νερό, развела γάλα для малыша, обработала его, переодела в подгузник, και вскоре ребёнок заснул.
Έφαγε ό,τι βρήκε λουκάνικο, τυρί, φρέσκο ψωμί. Κι όταν χόρτασε, ντράπηκε λίγο, но ύστερα χαμογέλασε και κοιμήθηκε δίπλα στον γιο της.
***
Το πρωί ο Νικήτας έφτιαχνε αυγά με ντομάτα στη γρήγορα.
Κάτσε! είπε στουφάτος.
Κάτσε εσύ καλύτερα, πήρε πρωτοβουλία, έκοψε μυρωδικά, έφτιαξε δυνατό ελληνικό καφέ.
Ο Νικήτας όλη την ώρα μιλούσε στο κινητό, έδινε διαταγές, μάλωνε με κάποιον. Η Ελένη περίμενε τη στιγμή που θα της πει να φύγει.
Ελένη, άκου Φεύγω για μια εβδομάδα. Το βασικό: να ταΐζεις τον Σωκράτη! Όχι σακούλες και τροφές μόνο φρέσκο ψάρι ή κρέας. Στο γραφείο μου μην μπεις. Στα άλλα κάνε ό,τι θες.
Раздался плач из спальни. Ελένη бросилась туда и скоро вернулась с мальчиком на руках. На столе лежало несколько пятидесятиевровых банкнот.
Νομίζω φτάνουν για τη βδομάδα, кивнул. Θα τα πούμε.
Он пошёл к двери, но малыш протянул руки:
Μπα-μπά! раздалось.
Может, померещилось. Но у сердца защемило ведь отец он не станет.
Μπορώ να τον κρατήσω μία στιγμή; спросил, удивляя и себя.
Κράτα! девушка улыбнулась впервые. Δεν έχεις ξαναπιάσει παιδί;
Ποτέ.
Έτσι!
Малыш хихикал, махал ручками, глаза его светились. Νικήτας κοίταξε πάνω του σαν μαγεμένος.
«Δικό μου παιδί δε θα χω ποτέ», помрачнел, вернул его матери и ушёл.
***
Возвращаясь домой из καθιερωμένου ραντεβού με αθηναίο ειδικό, чувствовал пустоту.
«Γιατί όλα αυτά τα λεφτά; Γιατί αυτό το μεγάλο διαμέρισμα στα Πατήσια, το Τζιπ μου; Ο άντρας δουλεύει για την οικογένεια Κενό έχω, μες στη βρώμα και τη σκόνη. Επτά θέσεις το αυτοκίνητο και πάντα μόνος.»
Απότομα άνοιξε πόρτα и в квартире идеальная чистота. Ελένη стояла с виноватой, αλλά тёплой улыбкой.
Μπα-μπά! малыша ручонки потянулись к нему.
Το σακίδιο έπεσε κάτω· τα χέρια του ανοίχτηκαν μόνα τους προς το παιδίНа миг Нικήτας застыл у двери: впервые за много лет в доме пахло чем-то живым, а не только рыбой для кота и старым кофе. Ελένη робко подошла ближе, на руках малыш, глаза полные ожидания и страха отказа.
Εδώ… нерешительно протянула она, но не договорила.
Он вдруг увидел себя со стороны всего лишь человека, который сотни раз спорил о смысле жизни, а теперь держал в руках её хрупкое настоящее. Может быть, семья это не то, что ты веришь, что потерял; может, семья это шанс, который тебе дарят, если только хватит смелости его принять.
Να μείνετε, сказал он тихо, как самому себе. Και οι τρεις. Για όσο θέλετε.
Μια ζεστασιά κύλησε στο δωμάτιο όπως το πρωινό φως που μπαίνει στην κουζίνα. Ελένη έσφιξε το παιδί στην αγκαλιά, έγειρε στον ώμο του, κι ο μικρός ξέσπασε στο πιο καθαρό, αστείο γέλιο που είχε ακούσει ο Νικήτας στη ζωή του.
Θα πάρουμε κι άλλο γάλα, είπε, νιώθοντας πως τα χέρια του, οι τσέπες του, το σπίτι του ποτέ δεν ήταν τόσο γεμάτα. Και σοκολάτες, πολλές σοκολάτες.
Стукнул по полке Сократ выскочил из-под стола, обвился хвостом о ноги малыша и запел своим кошачьим тенором, будто приветствуя новую стаю.
И вдруг стало ясно: у каждого даже у тех, кто давно ничему не верит есть шанс. Иногда достаточно просто открыть дверь утром. Или сердце.
