Пοтοгιανόταν πως ήταν φτωχοί, ώσπου έμαθε ποια πραγματικά ήταν εκείνη!
Ποτέ μη βιαστείς να κρίνεις από τα φαινόμενα. Αυτή η ιστορία, που τη θυμάμαι ακόμη σαν παραμύθι παλιό, το αποδεικνύει πέρα για πέρα.
Ήταν μια μέρα στην καρδιά της Αθήνας, σε πολυτελές κατάστημα ελβετικών ρολογιών στη Βουκουρεστίου. Ο διευθυντής, με το τέλειο κοστούμι του, σταυρωμένα τα χέρια στο στήθος, κοιτούσε με ξεκάθαρη περιφρόνηση το νεαρό ζευγάρι. Εκείνοι φορούσαν φαρδιά φούτερ και πάνινα παπούτσιατίποτα το επώνυμο.
Με μια έντονη κίνηση, ο διευθυντής έδειξε προς την πόρτα:
«Εδώ δεν είναι αξιοθέατο! Μήπως θέλετε να φωνάξω την ασφάλεια να σας διώξει;»
Ο νεαρός, ο Κωνσταντίνος, έτοιμος να αντιδράσει, σταμάτησε όταν η σύντροφός του, η Ειρήνη, τού έβαλε γλυκά το χέρι στον ώμο. Τα μάτια της καρφώθηκαν ψύχραιμα πάνω στον διευθυντή.
Εκείνος γέλασε ειρωνικά:
«Δεν μ ενδιαφέρει τι ελπίζετε. Τέτοιου τύπου άτομα δεν ανήκουν εδώ.»
Έσκυψε κάτω από τον πάγκο για να πατήσει το κόκκινο κουμπί που καλούσε τους φρουρούς. Τότε η Ειρήνη αναστέναξε βαθιά, έβγαλε από την τσέπη της μια μοναδική, διάφανη κάρτα, και την άγγιξε στη βιτρίνα. Γέμισε το κατάστημα με έναν λαμπερό, μελωδικό ήχο.
Ο διευθυντής έμεινε άφωνος. Την ίδια στιγμή χτυπούσε το κινητό του πάνω στον πάγκο. Στην οθόνη έγραφε: «ΔΙΕΥΘΥΝΩΝ ΣΥΜΒΟΥΛΟΣ ΠΡΟΣΩΠΙΚΟ». Η όψη του άσπρισε, κοιτώντας πότε το τηλέφωνο, πότε την Ειρήνη.
Εκείνη έσκυψε ελαφρώς μπροστά του, ένα παγωμένο χαμόγελο στα χείλη της:
«Λοιπόν, απαντήστε του. Πείτε του γιατί αρνηθήκατε την εξυπηρέτηση στη νέα ιδιοκτήτρια της αλυσίδας.»
Το χέρι του έτρεμε καθώς σήκωνε το τηλέφωνο. Δάκρυ πανικού στα μάτια του.
Μέσα απ το κινητό, ακούστηκε ψυχρή φωνή: «Έληξες. Παράδωσε τα κλειδιά σου στο ταμείο.» Ο διευθυντής χαμήλωσε το βλέμμα και ξήλωσε το χρυσό σήμα από το σακάκι του, καταλαβαίνοντας πως η θητεία του στον κόσμο της πολυτέλειας έφτασε στο τέλος.
Η Ειρήνη γύρισε στο σοκαρισμένο Κωνσταντίνο:
«Συγγνώμη, ήθελα να σου το πω μετά το δείπνο. Αλλά να που το έμαθες νωρίτερα. Πάμε να διαλέξουμε ένα δώρο για εσένα;»
Πέρασε απαρατήρητη δίπλα από τον διευθυντή, που είχε μείνει ακίνητος σαν άγαλμα.
**Ηθικό δίδαγμα:** Ο σεβασμός δεν έχει τιμή. Κι η δικαιοσύνη, καμιά φορά, έρχεται όταν την περιμένεις λιγότερο.
