Πριν să παντρευτώ τη γυναίκα μου, την Ειρήνη, δούλευα τρία χρόνια στη Γερμανία. Κι εκεί πέρα, με κόπο και ιδρώτα, κατάφερα να μαζέψω αρκετά ευρώ για να αγοράσουμε ένα διαμέρισμα. Έτσι, μόλις πήραμε την απόφαση να ενώσουμε τις ζωές μας με λίγη χαρά και πολλή γραφειοκρατία άρχισε το κυνήγι της ιδανικής κατοικίας. Ψάχναμε για μήνες, ώσπου πέσαμε πάνω σ ένα τριάρι στο κέντρο της Αθήνας, κοντά σε φούρνο και σχολείο. Απ τη μία χαρά και θέα, απ την άλλη, είχε ανάγκη από ανακαίνιση κι η τιμή του, πες και την κλασική μαγιόρικη ελληνική ατάκα, ήταν τσιμπημένη.
Ρεαλιστές, είχαμε ευρώ για το σπίτι, αλλά όχι για να το φτιάξουμε. Μα αυτό δεν μας σταμάτησε. Είπαμε, «Αυτό είναι για μας», και μπήκαμε με πολλή αισιοδοξία και ελάχιστο φόβο.
Δωμάτια ευρύχωρα, φως απ παντού, που ούτε στη Μύκονο δε βρίσκεις. Μόλις υπογράψαμε τα συμβόλαια, μετακομίσαμε γρήγορα γρήγορα, αν και η ανακαίνιση απειλούσε να μας πάρει χρόνια. Κι εγώ, λογικός άνθρωπος, ζήτησα από την πεθερά μου να μου δανείσει χρήματα θα συνέχιζα να δουλεύω έξω κι θα της τα επέστρεφα αμέσως. Εκείνη όμως, μεγάλη κυρία, μου πε πως τα χρειαζόταν για τη μικρή της κόρη, που σπούδαζε ακόμη και άφησε τον γαμπρό της να τα βγάλει πέρα μόνος του.
Έτσι πέρασαν τέσσερα χρόνια. Με τα δικά μας χέρια κάναμε το σπιτάκι μας σπιτικό, αγοράσαμε έπιπλα, βάλαμε πλακάκια, ρίξαμε και μπογιές. Μία διαρκής άσκηση υπομονής κι επινοητικότητας που μόνο Έλληνας μπορεί να καταλάβει Μετά είπαμε, «Θέλουμε και αυτοκίνητο, να πάμε στην παραλία σαν άνθρωποι!». Αρχίσαμε πάλι να μαζεύουμε ευρώ, και κάναμε υπομονή. Ύστερα από αρκετούς μήνες, η Ειρήνη μου ανακοίνωσε ότι είναι έγκυος κι ήμασταν τόσο χαρούμενοι!
Τώρα τελευταία, η πεθερά μου ήρθε και μας επισκέπτεται κάθε μέρα. Μπαίνει στην κουζίνα, πίνει ελληνικό καφέ με την Ειρήνη, κι όλο κάτι ψιθυρίζει που εγώ δεν το πιάνω. Κι όπως αποδείχτηκε, η μικρότερη κόρη της την έδιωξε από το σπίτι. Έφερε τον φίλο της κάποιον Γιάννη, με τρία πτυχία αλλά χωρίς ίχνος συμπάθειας προς τη μελλοντική πεθερά. Ο Γιάννης έβαλε όρους: ή αυτός ή η μάνα. Η κόρη, κουλ όπως όλοι οι νέοι, διάλεξε τον φίλο της.
Η πεθερά μου, λοιπόν, έχει μείνει χωρίς στέγη. Όλα τα ευρώ της τα πήρε η μικρή της κόρη. Η κόρη αρνείται να μείνει με τη μαμά της, εκτός κι αν εκείνη της αγοράσει δικό της διαμέρισμα κι οι νέοι δεν έχουν σκοπό να συγκατοικήσουν με την κυρά Μαρία. Οπότε, η πεθερά αποφάσισε πως θα έρθει να μείνει μαζί μας. Λογικό θα πεις έχουμε τριάρι, αρκετό χώρο για τρεις και κάτι παραπάνω.
Όταν έμαθα τα νέα, είπα ξεκάθαρα: «Δεν θα το επιτρέψω ποτέ αυτό!»
Όταν είχα ανάγκη, η πεθερά μου δεν στάθηκε στο πλευρό μου. Τώρα θέλει να μείνει στο διαμέρισμά μας, στη μέση της πλατείας Συντάγματος! Εγώ αντίθετος θα μου μείνει άσπρες τρίχες! Δεν ξέρω πώς να πείσω την Ειρήνη να μην το δεχτεί. Η πεθερά έχει δικό της διαμέρισμα ας παλέψει γι αυτό! Κι ας αφήσει τη μικρή της κόρη και τον Γιάννη να σκεφτούν πού θα μείνουν αυτοί Εγώ πάντως, έχω βλέψεις για πενταμελή οικογένεια, όχι ολόκληρη συγγένεια!
