Πριν από μερικά χρόνια ήμουν ο άνθρωπος που πίστευε πως η επιτυχία μετριέται μόνο με ευρώ και κοινωνική θέση. Δούλευα σε μία κατασκευαστική εταιρεία στην Αθήνα, και όλη μου η ενέργεια ήταν αφιερωμένη στο να αποδεικνύω την αξία μου. Εργαζόμουν δώδεκα ώρες την ημέρα, μερικές φορές και τα σαββατοκύριακα. Έλεγα στον εαυτό μου πως το έκανα για την οικογένειά μου, μα, στην πραγματικότητα, το έκανα κυρίως για μένα.
Οι γονείς μου ζούσαν σ ένα μικρό χωριό στην Ήπειρο. Όλη τους τη ζωή δούλευαν σκληρά ο πατέρας μου στα χωράφια, η μητέρα μου στο τοπικό παντοπωλείο. Δεν καταλάβαιναν τι εστί ζωή στην πόλη, ούτε νοιάζονταν για τις φιλοδοξίες που είχα. Με έπαιρναν που και που τηλέφωνο, μόνο και μόνο για να ακούσουν τη φωνή μου. Κι εγώ, τις περισσότερες φορές, τους έλεγα πως είμαι απασχολημένος.
Αρχικά το έκανα από κούραση. Μετά απλά έγινε συνήθεια.
Θυμάμαι έναν χειμώνα που η μάνα μου επέμενε να κατέβω στο χωριό για την παραμονή των Χριστουγέννων. Έχουμε μήνες να σε δούμε, παιδί μου, έλεγε. Είχα όμως σημαντικό project στη δουλειά και έκρινα πως δεν άξιζε να χάσω χρόνο στο ταξίδι. Υποσχέθηκα ότι θα τους επισκεφτώ μετά τις γιορτές.
Τελικά δεν πήγα ποτέ.
Πέρασαν μήνες. Η δουλειά πήγαινε καλά, πήρα προαγωγή και άρχισα να κερδίζω περισσότερα. Αγόρασα καλύτερο αυτοκίνητο, μετακόμισα σε πιο μεγάλο διαμέρισμα. Ο κόσμος με έβλεπε και πίστευε πως η ζωή μου ήταν τέλεια.
Κι όμως, μέσα μου είχε αρχίσει να μεγαλώνει ένα περίεργο κενό.
Ένα πρωί με ξύπνησε το τηλέφωνο. Ήταν ο γείτονας των γονιών μου, ο κύριος Σταύρος. Η φωνή του βαριά, θλιμμένη. Μου είπε ότι ο πατέρας μου είχε πάθει εγκεφαλικό μέσα στη νύχτα.
Για πρώτη φορά μετά από καιρό, ένιωσα πραγματικό φόβο.
Μπήκα στο αυτοκίνητο και οδήγησα σχεδόν χωρίς στάση, βιαστικός σαν να προσπαθούσα να προλάβω κάτι που δε διορθώνεται. Όλη τη διαδρομή σκεφτόμουν τις χαμένες στιγμές· όλα τα τηλεφωνήματα που μπορούσα να κάνω και δεν έκανα, όλες τις γιορτές που δεν ήμουν εκεί.
Όταν έφτασα στο νοσοκομείο των Ιωαννίνων, είδα τη μάνα μου να κάθεται μονάχη σ ένα παλιό ξύλινο παγκάκι στον διάδρομο. Έμοιαζε τόσο μικρή και αδύναμη, λες και γέρασε δέκα χρόνια μέσα σε μια νύχτα.
Ο πατέρας μου ήταν ξαπλωμένος, ακίνητος. Οι γιατροί είπαν ότι η κατάσταση ήταν πολύ δύσκολη.
Στάθηκα δίπλα του και παρατήρησα τα χέρια του τραχιά και ροζιασμένα απ τα χρόνια δουλειάς. Με αυτά τα χέρια έχτισε το σπίτι μας. Με αυτά με κρατούσε όταν ήμουν παιδί.
Το συνειδητοποίησα τότε, και με χτύπησε αλύπητα: είχα χρόνο. Απλά δεν τον έδωσα.
Μετά από μερικές μέρες, ο πατέρας μου έφυγε από τη ζωή.
Η κηδεία ήταν ήρεμη και ψυχρή. Το χωριό ίδιο όπως το θυμόμουν μικρά σπιτάκια, χωμάτινοι δρόμοι, άνθρωποι που γνωρίζονται μια ζωή. Έρχονταν, με χτυπούσαν φιλικά στην πλάτη και μου έλεγαν πως ο πατέρας μου ήταν περήφανος για μένα.
Αυτά τα λόγια πόνεσαν περισσότερο από οτιδήποτε άλλο.
Έμεινα λίγες μέρες ακόμα με τη μάνα μου. Τα βράδια κυλούσαν αργά και σιωπηλά. Καθόμασταν στην κουζίνα και πίναμε χαμομήλι. Τη κοίταζα να στρώνει το τραπέζι για δύο, παρότι πλέον είχε μείνει μόνη.
Τότε κατάλαβα πόσο μόνοι ήταν όλα αυτά τα χρόνια.
Εγώ κυνηγούσα λεφτά και καριέρα, κι αυτοί απλά ήθελαν να με βλέπουν που και που.
Από τότε η ζωή μου άλλαξε. Δεν παραιτήθηκα απ τη δουλειά μου, μα σταμάτησα να ζώ μόνο για αυτήν. Άρχισα να επιστρέφω συχνότερα στο χωριό, να βοηθάω τη μάνα μου, όπως μπορώ.
Καμιά φορά κάθομαι στο ίδιο παγκάκι έξω από το σπίτι και χαζεύω την αυλή, εκεί που ο πατέρας μου δούλευε κάθε μέρα. Τότε σκέφτομαι πόσο παράξενο είναι που καταλαβαίνουμε την πραγματική αξία των πραγμάτων όταν πια είναι αργά.
Αν έμαθα κάτι από την ιστορία αυτή, είναι απλό: Η δουλειά, τα λεφτά και η επιτυχία μπορούν να περιμένουν.
Οι άνθρωποι που σε αγαπούν, όχι.
