Όταν παντρεύτηκα τον άντρα μου, ήξερα ότι έχει μια κόρη από τον προηγούμενο γάμο του. Η μητέρα της μετακόμισε σε άλλη χώρα και άφησε το παιδί με εκείνον. Δυστυχώς, η σχέση τους είναι ψυχρή και τα μικρά δώρα που της στέλνει η μητέρα δεν την κάνουν χαρούμενη λαχταρά να έχει τη μητέρα της κοντά της. Στην αρχή, η κόρη του έμενε με τη γιαγιά της, τη μητέρα του συζύγου μου, αλλά τελικά ήρθε να ζήσει μαζί μας στην Αθήνα.
Πίστευα πως θα καταφέρουμε να έχουμε μια καλή σχέση, όμως παρά τις προσπάθειές μου, δεν έχουμε βρει κοινή γλώσσα. Με βλέπει σαν ξένη και αποφεύγει να μου μιλάει. Αντιθέτως, προσπαθεί να επιβάλλει τις δικές της θέσεις, ζητώντας πάντα στήριξη από τη γιαγιά και τον πατέρα της κάθε φορά που δεν παίρνει αυτό που θέλει. Με ενοχλεί που περιμένουν από μένα να φροντίζω και να βάζω όρια στην συμπεριφορά της, αλλά χωρίς να μου δίνουν πραγματική εξουσία. Ο άντρας μου και η πεθερά μου δεν της λένε ποτέ όχι, ούτε της βάζουν όρια, και τελικά μένω εγώ να διαχειρίζομαι τη συμπεριφορά της που γίνεται όλο και πιο κακομαθημένη και ανεξέλεγκτη.
Περνώ πολύ χρόνο μαζί της, γιατί ο άντρας μου δουλεύει πολλές ώρες, ενώ η πεθερά μου έρχεται μόνο για λίγο. Νιώθω ότι πνίγομαι και θέλω να πάρω λίγο χρόνο για τον εαυτό μου ή για να δουλέψω. Όμως μου καταλογίζουν ότι δεν είμαι όσο τρυφερή θέλουν απέναντί της. Αν δεν μου είχαν βάλει τόση πίεση, ίσως να μπορούσαμε να βρούμε έναν καλύτερο τρόπο επικοινωνίας.
Τώρα πια μετανιώνω που παντρεύτηκα άντρα με παιδί, γιατί έχω φτάσει να σοκάρομαι από τη συμπεριφορά της, την τεμπελιά και το χάος που αφήνει παντού. Ξέρω πως δεν θα μπορέσω ποτέ να αντικαταστήσω τη μητέρα της και νιώθω πως δεν θα γίνω ποτέ πραγματική μητέρα για εκείνη. Τα πράγματα μπερδεύτηκαν ακόμη περισσότερο όταν έμεινα έγκυος και τώρα πια δεν υπάρχει γυρισμός.
Σκέφτηκα ένα σχέδιο για να την πείσω να πάει να μείνει με τη γιαγιά της, που φαίνεται να είναι η μόνη βιώσιμη λύση για μένα αυτή τη στιγμή. Ελπίζω έτσι να χαλαρώσει η ατμόσφαιρα στο σπίτι και να καταφέρουμε να βρούμε λίγη ηρεμία και οι δυο μας.
