Πρόβλημα είναι ότι παντρεύτηκα για δεύτερη φορά. Έχω μια κόρη από τον πρώτο μου άντρα, όμως εκείνος ποτέ δεν συμμετείχε στην ανατροφή της, ούτε καν με τη διατροφή. Δεν του κράτησα κακία επειδή δεν στάθηκε σαν άντρας, προσπαθούσα πάντα να στηρίζομαι στον εαυτό μου. Δούλευα σε καλή θέση, με καλό μισθό, δεν ήμουν φτωχή. Ξαναπαντρεύτηκα, όμως η πεθερά μου ποτέ δεν με αποδέχτηκε, ούτε εμένα ούτε την κόρη μου, ενώ ο δεύτερος άντρας μου ήταν αδιάφορος απέναντί της. Ούτε εκείνος βιαζόταν να κάνει δικά του παιδιά έλεγε πως είναι νωρίς ακόμα και πως δεν θέλει ευθύνες.
Κι εγώ δεν επέμεινα, γιατί είχα πέσει με τα μούτρα σε ένα σημαντικό έργο στη δουλειά. Έπρεπε να έχω συνάντηση με σημαντικούς συνεργάτες και δεν ήξερα με ποιον να αφήσω την κόρη μου. Σκέφτηκα να ζητήσω από τον άντρα μου να τη φροντίσει, τουλάχιστον για μία μέρα.
Ξύπνησα λοιπόν πολύ νωρίς εκείνο το πρωί για να εξασκηθώ στο άνοιγμά μου για τη συνάντηση. Ετοίμασα και την κόρη μου να πάει στον παιδικό σταθμό, όμως εκείνη είχε πυρετό. Ζήτησα από τον άντρα μου να με βοηθήσει, γιατί έπρεπε οπωσδήποτε να πάω στη δουλειά μου. Εκείνος μου είπε ξεκάθαρα πως η κόρη μου είναι δική μου υπόθεση, ότι εγώ πρέπει να σκεφτώ τι θα κάνω μαζί της και πώς θα την φροντίσω.
Δεν ήξερα τι να κάνω, πήρα τηλέφωνο τη πεθερά μου, τη ρώτησα αν θα ήταν σπίτι και της ζήτησα χάρη να κρατήσει το παιδί. Πήγαμε λοιπόν ως εκεί, αλλά μου είπε πως δεν θα καθίσει με το παιδί, γιατί δεν είναι δική της εγγονή. Ξέσπασα σε κλάματα, την ευχαρίστησα και της είπα πως θα πάρω μαζί μου την κόρη στη δουλειά. Λυπήθηκε κάπως εκείνη τη στιγμή και μου είπε πως θα την κρατήσει για λίγο χρόνο.
Η μέρα στη δουλειά πήγε καλά, αλλά όταν πήγα να πάρω το παιδί από την πεθερά μου, ξεκίνησε να μου παραπονιέται για την κόρη μου, πως κάνει αταξίες, πως δεν ακούει. Της είπα πως δεν θα την ξαναενοχλήσω. Γύρισα σπίτι, μάζεψα τα πράγματά μας με την κόρη μου και πήγα στη μητέρα μου. Δεν έχω σκοπό να μείνω άλλο με έναν άνθρωπο που δε μπορεί να αποδεχθεί το παιδί μου.
Η ζωή μου έμαθε πως δεν πρέπει να δινόμαστε εκεί που δε μας σέβονται και πως καμιά δουλειά και κανένας άντρας δεν αξίζει περισσότερο από το παιδί μου. Με λένε Νίκο και από σήμερα, αποφάσισα να διαλέγω μόνο ανθρώπους που αγκαλιάζουν κι εμένα και το παιδί μου όπως αγαπάμε εμείς.
