Σήμερα, όταν έφτασα στη δουλειά στην Αθήνα, με περίμενε μια έκπληξη. Όλοι οι συνάδελφοι γιορτάζαν κάτι, και η ατμόσφαιρα ήταν χαρούμενη και φασαριόζικη. Απόρησα αν υπάρχει κάποια γιορτή σήμερα και έπιασα τον Νίκο, έναν από τους συναδέλφους, να τον ρωτήσω: «Ποια γιορτή έχουμε τελικά;» Εκείνος χαμογέλασε πλατιά και μου είπε: «Γιορτάζουμε το γεγονός ότι η γυναίκα μου, η Ελεονώρα, επιτέλους έμεινε έγκυος!»
Όλοι γύρω πανηγύριζαν που ο Νίκος θα γίνει πατέρας, και η αλήθεια είναι πως η χαρά ήταν μεταδοτική. Ξαφνικά ήρθε δίπλα μου ο Σταμάτης και μου είπε χαμηλόφωνα: «Είσαι ο πρώτος άντρας που γιορτάζει την εγκυμοσύνη της γυναίκας του εδώ στην εταιρεία. Συνήθως γιορτάζουμε αφού γεννηθεί το παιδί! Είσαι λεβέντης, να ξέρεις όμως πως τώρα όλοι θα αρχίσουν να σου λένε συμβουλές και τρομακτικές ιστορίες για την πατρότητα.» Γέλασα, αλλά η αλήθεια είναι πως με ξάφνιασε.
Ο Σταμάτης κούνησε το κεφάλι του επιβεβαιωτικά. «Τους επόμενους εννιά μήνες, θα πρέπει να τα κάνεις όλα για τα χατίρια της γυναίκας σου! Η δική μου, η Μαρία, δεν με άφησε να ηρεμήσω καθόλου όταν περιμέναμε το πρώτο μας παιδί. Κάθε μέρα με καινούρια τρελά αιτήματα και άγχος! Μετά, δεν θα είναι πάντα όλα τόσο ευχάριστα.» Τότε ο Πάνος τον ρώτησε: «Πόσα παιδιά έχεις και πόσο χρονών είναι;» Ο Σταμάτης απάντησε: «Δύο έχω, αλλά δεν θυμάμαι πόσο χρονών είναι ακριβώς. Η κόρη μου πρέπει να είναι γύρω στα επτά… ή έξι.» Προτίμησα να μην πω τίποτα.
Όταν γύρισα στο σπίτι στα Πατήσια, αγκάλιασα τη γυναίκα μου, την Κατερίνα. Σκεφτόμουν πόσο ωραία ήταν που στη δουλειά δεν είχαν καταλάβει πως σε λίγες μέρες θα γεννήσει. Ακόμα πιστεύουν πως έχουμε μπροστά μας εννιά μήνες. «Δεν θα αντέξω να μην τους το πω,» της είπα γελώντας. «Θα προσπαθήσω όμως να το κρατήσω μυστικό.»
Και μόλις λίγες μέρες μετά, η Κατερίνα έφερε στον κόσμο ένα υγιέστατο αγοράκι, τον οποίο αποφασίσαμε να ονομάσουμε Άγγελο. Πήρα άδεια από τη δουλειά με το πρώτο που μπήκα στο νοσοκομείο, για να βοηθήσω τη γυναίκα μου και το παιδάκι μας. Από τότε, κάθε μέρα ανυπομονώ να γυρίσω σπίτι από το γραφείο, όσο κι αν δεν με καταλαβαίνουν πάντα οι συνάδελφοι. Η οικογένειά μου ήταν πάντα η προτεραιότητά μου, και πλέον αυτό το νιώθω πιο έντονα από ποτέ.
