Στην πρώτη μέρα του σχολείου, εγώ και Ελένη γίναμε φίλες αμέσως, ενώ ο Νίκος ήρθε în παρέα μας προς το τέλος της χρονιάς. Από την αρχή ήταν φανερό για μένα ότι ο Νίκος ήταν ερωτευμένος με την Ελένη. Ακόμα και την Πρωτοχρονιά, της έκανε πρόταση γάμου. Όμως εκείνη τον απέρριψε ευγενικά, λέγοντας πως ήταν αφοσιωμένη στις σπουδές και δεν ήθελε να ξεκινήσει σχέση.
Ο Νίκος δεν έχασε την ελπίδα του και παρέμεινε πιστός φίλος στην Ελένη. Στο τέλος του δεύτερου εξαμήνου έκανε άλλη μια προσπάθεια, όμως η Ελένη τον απέρριψε γλυκά, επιμένοντας πως καλύτερα να παραμείνουν φίλοι. Μετά μου εκμυστηρεύτηκε πως προτιμά άνδρες με αθλητικό σώμα και οικονομική ασφάλεια.
Παρά τα λόγια της Ελένης, ήξερα πως ο Νίκος ήταν ένας καλός και ευγενικός άνθρωπος, αν και δεν είχε πολλά λεφτά. Λίγο αργότερα, η φίλη μου παντρεύτηκε έναν άνδρα που κάλυπτε τις απαιτήσεις της και μας κάλεσε στη γαμήλια δεξίωσή της. Δυστυχώς, δεν κατάφερα να πάω λόγω ασθένειας και ο Νίκος αρνήθηκε επίσης την πρόσκληση, νιώθοντας πληγωμένος από την όλη κατάσταση.
Εκείνη τη μέρα, ο Νίκος ήρθε στο σπίτι μου για παρηγοριά, μοιράστηκε μαζί μου τον πόνο του που η γυναίκα που αγαπούσε παντρεύτηκε έναν άλλον. Μετά την γαμήλια τελετή της Ελένης, αρχίσαμε να περνάμε περισσότερο χρόνο μαζί και η φιλία μας έγινε βαθύτερη. Σε μια απαιτητική περίοδο, όταν η γιαγιά μου αρρώστησε κι η μητέρα μου έπρεπε να τη φροντίσει, ο Νίκος μου είπε πόσο του έλειπα και τελικά η σχέση μας έγινε κάτι περισσότερο από φιλία.
Ένα χρόνο μετά, παντρευτήκαμε κι αρχίσαμε να χτίζουμε τη ζωή μας μαζί. Όμως η ευτυχία μας σύντομα διακόπηκε όταν εμφανίστηκε η Ελένη, που είχε αποκτήσει παιδιά τρία χρόνια μετά τον γάμο της. Είχε μείνει χήρα, καθώς ο σύζυγός της, ο δήμαρχος του Δήμου, είχε σκοτωθεί. Η Ελένη μας ρώτησε αν μπορούσε να μείνει μαζί μας μέχρι να βρει νέο σπίτι…
