Φανταστείτε την εικόνα: ο έφηβος γιος ή η κόρη σας έχει βγει έξω με φίλους στην Αθήνα. Όπως κάθε γονιός που νοιάζεται, τηλεφωνείτε στο παιδί σας για να βεβαιωθείτε ότι όλα πάνε καλά. Εκείνοι, λίγο αγχωμένοι όπως είναι φυσικό, σας διαβεβαιώνουν πως είναι όλα εντάξει. Ωστόσο, αυτό το „ναι” δεν αφαιρεί την αγωνία, ιδιαίτερα αν μάθετε αργότερα πως για πρώτη φορά δοκίμασαν αλκοόλ ή ακόμη και κάτι χειρότερο.
Ένας ιερέας με το όνομα Νίκος Παπαδάκης γνώριζε πολύ καλά αυτή τη λεπτή ψυχολογία των εφήβων και ήθελε να προστατεύσει τον μικρό του γιο, τον Πέτρο, από παρόμοιες καταστάσεις. Ως γιος ιερέα ο ίδιος, καταλάβαινε τη δυσκολία που υπάρχει ανάμεσα στους συνομηλίκους. Παρʾόλο που πάντα είχε εμπιστοσύνη στον Πέτρο, ήθελε να σιγουρευτεί πως το παιδί μπορούσε να στραφεί σʾ εκείνον για βοήθεια χωρίς φόβο ή ντροπή. Έτσι, εφηύρε ένα μικρό μυστικό σήμα, έναν κώδικα έκτακτης ανάγκης. Αυτός ο κώδικας διασφάλιζε ότι ο Πέτρος δεν θα ντρεπόταν μπροστά στους φίλους του εάν αισθανόταν άβολα ή πιεζόταν.
Η ιδέα του πατέρα γεννήθηκε όταν επισκέφτηκε κλινικές θεραπείας για εφήβους στην Ελλάδα. Συχνά έκανε στους νέους την ίδια ερώτηση: «Πόσοι από εσάς βρεθήκατε σε μια κατάσταση που κάνατε κάτι που δε θέλατε πραγματικά, που φοβόσασταν ή ντρεπόσασταν, αλλά το κάνατε επειδή οι άλλοι το έκαναν και φοβηθήκατε μην γελοιοποιηθείτε αν αρνηθείτε;»
Σχεδόν όλα τα χέρια σηκώθηκαν μαζί. Αργότερα ο ιερέας έγραψε για αυτό:
«Μια μέρα, ο πιο μικρός μου γιος, ο Πέτρος, πήγαινε σε ένα πάρτι. Του είπα πως αν κάτι πάει στραβά, αν νιώσει περίεργα ή εκτός κλίματος, να στείλει ένα Χ σε οποιοδήποτε μέλος της οικογένειας σε μένα, στη μητέρα του, ή στα μεγαλύτερα αδέρφια του. Όποιος πάρει αυτό το σήμα, πρέπει να ακολουθήσει μια απλή οδηγία: να τηλεφωνήσει αμέσως στο κινητό του Πέτρου και να έχει μαζί του περίπου την παρακάτω συνομιλία:
Ναι, Πέτρο, κάτι συνέβη και πρέπει να έρθω να σε πάρω τώρα. Γιατί; Τι έγινε; Θα σου εξηγήσω από κοντά. Ετοιμάσου, σε πέντε λεπτά είμαι εκεί.
Έτσι, ο Πέτρος λέει στους φίλους του πως συνέβη κάτι σοβαρό στο σπίτι και πρέπει να φύγει αμέσως.
Και αυτό είναι όλο. Ο Πέτρος φεύγει. Στα μάτια των φίλων του δεν αποφεύγει, αλλά φεύγει για οικογενειακούς λόγους. Έτσι, ο έφηβος χτίζει εμπιστοσύνη με τον γονιό του και νιώθει πιο ήρεμος απέναντι στις κοινωνικές πιέσεις.
Πάνω απ’ όλα, το σημαντικότερο είναι να μην αφήσουμε ποτέ το παιδί μόνο του σε δύσκολη κατάσταση. Είναι τόσο εύκολο να αποξενωθεί ένας έφηβος, αλλά να κτίσεις μια σχέση εμπιστοσύνης, όπου το παιδί μαθαίνει μόνο του να διαλέγει το σωστό, αξίζει όσο τίποτα άλλο στον κόσμο.
