Οι συγγενείς του αγαπημένου μου είναι αρκετά παράξενες φιγούρες, σχεδόν σαν σκιάχτρα που αλλάζουν μορφή βρέθηκα σε ένα όνειρο όπου τους έβλεπα να με αντιμετωπίζουν με ζεστασιά, σαν να είμαι μια δική τους, και αυτό με συγκίνησε βαθιά. Ποτέ δεν μπλέχτηκαν στα δικά μας οικογενειακά ζητήματα, σαν να κρατούσαν μια απόσταση γεμάτη σεβασμό. Όμως, κάπου βαθιά μέσα στο βράδυ του ονείρου, υπήρχε μια ήσυχη πικρία έχουν την αταλάντευτη πεποίθηση πως όλα στη ζωή πρέπει να τα πετύχεις μόνος σου, ακόμα κι αν είναι εύποροι και κληρονόμησαν σημαντική περιουσία από μακρινούς τους συγγενείς. Καταλαβαίνω την αξία της αυτάρκειας, αλλά δεν μπορώ να μην αναρωτιέμαι γιατί δεν προσφέρουν κάποιο χέρι βοηθείας, τώρα που αποτελούμε οικογένεια.
Στο όνειρο, δύο διαμερίσματα άνεργα στέκονταν πάνω από τη γειτονιά της Αθήνας, φρεσκοανακαινισμένα αλλά άδεια σαν κοχύλια. Όταν, με αόριστες νύξεις, δείξαμε τη λαχτάρα μας να ζήσουμε εκεί, οι συγγενείς μας έκαναν πως δεν άκουσαν τα λόγια μας χάθηκαν σαν ψίθυροι στον αέρα της Πλάκας. Έτσι, εμείς, σαν περαστικοί σε παράξενες διαδρομές, αναγκαζόμασταν να μετακινούμαστε ανάμεσα σε ενοικιαζόμενα διαμερίσματα, από τη Γλυφάδα στη Μοσχάτο, χωρίς σταθερότητα. Η δική μου οικογένεια, χαμένη σε κάποια ορεινά χωριά της Αρκαδίας, δεν μπορεί να μας στηρίξει οικονομικά τα ευρώ μας μόλις φτάνουν για ενοίκιο και τα βασικά, χωρίς ίχνος για αποταμίευση ή για μικρά χαρές της ζωής.
Στο τέλος του ονείρου, έκανα απεγνωσμένες προσπάθειες να εξηγήσω στη πεθερά μου πόσο ασταθή είναι η ζωή μας, πως τα παιδιά μας νιώθουν συνεχώς τη μετακίνηση και τις οικονομικές δυσκολίες. Όμως, η απάντησή της ήταν κρύα και αινιγματική: μας κατηγόρησε πως τα παιδιά μας είναι πολύ μικρά και πως οι υπεύθυνοι άνθρωποι πρώτα αποκτούν σπίτι και μετά σκέφτονται οικογένεια. Ένιωσα το βάρος της απόρριψης, σαν να διάχυθηκε ανάμεσα στους τοίχους του ονείρου να μας απορρίπτει τις αγωνίες και να μας κατηγορεί για τις δυσκολίες που αντιμετωπίζουμε.
Διχασμένη, κυριολεκτικά, σαν να αιωρούμαι ανάμεσα σε δύο νησιά του Αιγαίου, δεν θέλω να χαλάσω τη σχέση μας, αλλά βλέπω πως μοιάζουν να τιμούν τα υπάρχοντά τους περισσότερο από την υγεία των εγγονιών τους. Κάπου, σε μια σκηνή του ονείρου, τους βλέπω να φροντίζουν τα παιδιά μας με συμβολικές χειρονομίες, όμως η αίσθηση μου είναι ότι βάζουν την άνεση τους πάνω από κάθε τι οικογενειακό.
Αναγνωρίζω ότι είναι άνθρωποι με ηλικία, και ίσως κάποια μέρα χρειαστούν τη δική μας βοήθεια. Ίσως τότε το χάσμα της κατανόησης να γεφυρωθεί και οι προκλήσεις μας να έρθουν κοντά τους. Ως εκείνη τη στιγμή, μένω να πλέω μέσα στη λεπτή αυτή ισορροπία του όνειρου, προσπαθώντας να διατηρήσω τις σχέσεις ενώ νιώθω τη μελαγχολία για την απάθεια τους απέναντι στην ευημερία των παιδιών μας.
