Ξέρεις τι έγινε στη δική μου περίπτωση; Εγώ είμαι αυτή που άφησα την οικογένεια για έναν άλλον άντρα, και εξαιτίας μου διαλύθηκε ο γάμος με τον Γιώργο. Κατάλαβε λοιπόν ότι του χρωστάω, που του ράγισα την καρδιά. Δεν με άφησε να πάρω τον γιο μας μαζί μου, και αν και με πονούσε πολύ, ο μικρός ήθελε να μείνει μαζί του και δεν μπορούσα να τον πιέσω ούτε να τον τραβήξω κοντά μου.
Το κανονίσαμε αρκετά γρήγορα απλά μου επέτρεψαν να φύγω, αρκεί να τους έστελνα χρήματα μία με δύο φορές τον μήνα. Κι ενώ στην αρχή ο Γιώργος εργαζόταν και είχε εισόδημα, όταν κατάλαβε ότι εγώ έχω αρκετά λεφτά και ότι ο Μανώλης, ο καινούργιος σύντροφός μου, βοηθούσε οικονομικά για να μη λείψει τίποτα στον μικρό, σταμάτησε να δουλεύει και άρχισε να ζει από τα δικά μας λεφτά.
Όσο μεγάλωνε ο γιος μου, ο πατέρας του τον κακομάθαινε υπερβολικά φαγητά σχεδόν πάντα απ έξω, ό,τι ήθελε από σχολείο, διακοπές όλη την ώρα, και τα πιο ακριβά ηλεκτρονικά και παιχνίδια. Με τον καιρό, ο μικρός έγινε υπεροπτικός και πήγαινε όλο και λιγότερο να με δει. Ό,τι του αγόραζα ή έκανα εγώ, ο μπαμπάς το έκανε καλύτερα αν και με τα δικά μου χρήματα. Φτάνοντας έντεκα χρονών, ούτε που πέρασε απ το μυαλό του να ρωτήσει πώς γίνεται ο πατέρας του που πάντα καθόταν σπίτι να έχει ξαφνικά τόσα λεφτά.
Ο Μανώλης, ο άντρας μου τώρα, μου είπε μήπως φταίει που τους δίνω παραπάνω χρήματα. Αρχίσαμε να σκεφτόμαστε τα πανεπιστημιακά έξοδα του μικρού και αποφασίσαμε να μαζεύω εγώ λεφτά για το μέλλον του, παρά να τα σκορπάει ο Γιώργος σε ανοησίες. Είπα στον πρώην μου, πρόσωπο με πρόσωπο, πως αρκετά τους συντηρούσα και τώρα ήρθε η ώρα να αναλάβει αυτός τα έξοδα και εγώ να φροντίσω το μέλλον του γιου μας. Εκείνος άρχισε τις γνωστές φωνές και κατηγορίεςπώς ήμουν ως μητέρα, ως σύζυγος, και ότι θα με πάει στα δικαστήρια για διατροφή, γιατί τάχα ποτέ δεν τους έδωσα τίποτα πραγματικά.
Μίλησα με δικηγόρους, μου είπαν να μην ανησυχώ, να αγνοήσω τις απειλές του γιατί στην πραγματικότητα δεν μπορεί να κάνει τίποτα τόσα χρόνια δεν δούλευε, μόνο από εμένα ζούσε. Και όμως, πάλι νιώθω ότι εγώ ταλαιπωρούμαι. Ο γιος μου τώρα με βλέπει ακόμη πιο ψυχρά, νομίζοντας πως δεν θέλω να βοηθήσω τον πατέρα τουΜα ξέρεις κάτι; Όπως μεγαλώνουμε, συνειδητοποιούμε ότι μερικές πληγές δεν κλείνουν ποτέ εντελώς, όμως μαθαίνουμε να περπατάμε παρά το βάρος τους. Μίλησα με τον γιο μου για πρώτη φορά χωρίς να προσπαθήσω να κερδίσω ή να κλάψω του μίλησα ήσυχα, σαν να του μιλούσα από την καρδιά μου και όχι σαν να διεκδικώ κάτι. Του είπα πως η αγάπη δεν αποδεικνύεται με δώρα ή χρήματα, αλλά με ειλικρίνεια, επιλογές και ευθύνη. Του αποκάλυψα πώς είχαν τα πράγματα και του άφησα χώρο να δει τα γεγονότα μόνος του, χωρίς να τα φιλοτεχνώ στα δικά μου χρώματα ή στα χρώματα του πατέρα του.
Δεν γύρισε αμέσως. Ίσως να μην γυρίσει ποτέ, τουλάχιστον όχι όπως παλιά. Όμως, άρχισε σιγά σιγά να μου τηλεφωνεί, καμιά φορά για να μου πει απλώς τι έμαθε στο σχολείο, ή να ρωτήσει πώς είμαι. Οι συζητήσεις μας ήταν αδέξιες στην αρχή, γεμάτες σιωπές, αλλά κάθε μικρή του πρωτοβουλία ήταν και μια κόκκινη κλωστή που ξανάπλεκε τη σχέση μας.
Δεν ξέρω αν θα μου συγχωρήσει ποτέ τα λάθη μου ή αν θα καταλάβει πραγματικά όσα έκανα όμως μια μέρα, μέσα σ ένα απλό μήνυμά του, διάβασα τη λέξη μαμά χωρίς θυμό. Κι εκεί κατάλαβα πως όλη αυτή η διαδρομή με τα σπασμένα, τα δύσκολα, τα άδικα οδηγούσε τελικά σε κάτι λιγότερο τέλειο, αλλά αληθινό. Σ ένα μέλλον που, ως μητέρα, δεν το διαλέγω μόνη μου πια, αλλά το χτίζουμε μαζί.
