Παντρεύτηκα πολύ μικρή, από μεγάλο έρωτα. Κάναμε σχέση τέσσερα χρόνια πριν ενωθούμε με τα δεσμά του γάμου. Μαζί περάσαμε πολλά, όμορφα και δύσκολα, στη ζωή.
Έχουν περάσει πάνω από έξι χρόνια που ζούμε υπό την ίδια στέγη. Η εμπιστοσύνη μου στον σύζυγό μου, αλλά και στον εαυτό μου, είναι απόλυτη. Ο Νίκος μου είναι γλυκός, τρυφερός, πάντα δίπλα μου σε ό,τι χρειαστώ, ακόμα και στο νοικοκυριό. Δεν θα λεγες ότι είναι ο πιο θαρραλέος ή ο πιο δυναμικός άνδρας. Ούτε όμορφος με την πρώτη ματιά, όμως έχει μια απίστευτα ζεστή καρδιά και μια αισιοδοξία που απλώνεται γύρω του σαν το απέραντο γαλάζιο του Αιγαίου. Μου δίνει δύναμη τις πιο σκοτεινές στιγμές.
Παρόλα αυτά, η αναποφασιστικότητά του είναι γνώρισμα ξεχωριστό. Αδυνατεί να πάρει σοβαρές αποφάσεις, δεν θέλει να βγει ποτέ από τη βολή του αρνείται να κάνει το βήμα παραπέρα. Είναι ντροπαλός και έντιμος μέχρι εκεί που δεν πάει. Όλα αυτά τα χρόνια, δεν έχει αλλάξει καθόλου.
Δεν προσέχει τον εαυτό του, ούτε την υγεία του. Κάθε αλλαγή τον φοβίζει. Ο σύζυγός μου είναι σχεδόν δέκα χρόνια μεγαλύτερος μου. Εγώ, στα εικοσιέξι μου, αγαπώ τη ζωή, τη δουλειά μου που με κάνει περήφανη, έχω καταφέρει να αγοράσω αυτοκίνητο και μαζί πληρώνω το στεγαστικό για το σπίτι μας σε ευρώ. Πρόσφατα μια φίλη με ρώτησε κατάματα: «Κατερίνα, γιατί τον χρειάζεσαι πια;».
Εκείνη τη στιγμή, ένιωσα κάτι να ραγίζει. Από τότε κάθομαι και αναρωτιέμαι αληθινά: «Γιατί τον χρειάζομαι;». Ένας λογισμός που με ακολουθεί στις ήσυχες ώρες, σαν το κυματάκι που σκάει αδιάκοπα στην ακρογιαλιά της μνήμης μου.
