Λοιπόν, άκου να δεις τι έπαθε η Ειρήνη! Την κράτησαν στο μαιευτήριο αρκετά πριν γεννήσει, γιατί η εγκυμοσύνη της είχε λίγες δυσκολίες προς το τέλος και οι γιατροί δεν ήθελαν να ρισκάρουν τίποτα, ειδικά επειδή περίμενε δίδυμα. Της πρότειναν να κάνει προγραμματισμένη καισαρική, όμως η Ειρήνη ήθελε πάρα πολύ να γεννήσει φυσιολογικά, κι έτσι οι γιατροί αποφάσισαν να το προσπαθήσουν πάντα υπήρχε χρόνος να την πάνε για καισαρική αν χρειαζόταν.
Επιπλέον, αυτή και ο άντρας της, ο Χρήστος, είχαν υπογράψει συμβόλαιο για να είναι μαζί στη γέννα. Και, ξέρεις, οι μαιευτήρες δεν πολυσυμπαθούν αγνώστους στο χειρουργείο. Τα ξημερώματα ξεκίνησαν οι πόνοι της Ειρήνης, ειδοποίησαν αμέσως τον Χρήστο που ήρθε μέσα σε είκοσι λεπτά ούτε που πρόλαβε να βράσει ο καφές! Τους βάλαμε στο δωμάτιο τοκετού και, επειδή η Ειρήνη δεν ήταν πρωτάρα, ήξερε πώς να αντιμετωπίσει το όλο θέμα, ψύχραιμη κι αποφασιστική όπως πάντα. Στις τέσσερις το πρωί γεννήθηκε το πρώτο παιδί.
Το μωρό άρχισε να κλαίει αμέσως, η μαία ευχήθηκε στην Ειρήνη για το πρώτο της κοριτσάκι, αλλά, αντί για χαμόγελα, ο Χρήστος χαμογέλασε με το ζόρι και επέστρεψε αμέσως στην Ειρήνη. Δέκα λεπτά μετά γεννήθηκε και η δεύτερη κόρη. Η μαμά όλο χαρά, αλλά ο Χρήστος έβαλε τα κλάματα και δεν ήταν δάκρυα συγκίνησης. Είχαμε όλοι λίγο ανησυχήσει, αλλά η Ειρήνη μας καθησύχασε κουνώντας το χέρι:
«Μην του δίνετε σημασία, σε μια ωρίτσα θα του περάσει. Αυτές είναι πάλι οι δίδυμες μας, τα κορίτσια μας Ήλπιζε τόσο να έχουμε τουλάχιστον έναν γιο αυτήν τη φορά, αλλά πάλι κορίτσια. Θα του περάσει όμως, τις λατρεύει τις κόρες του, όλα καλά!». Και πράγματι, την επόμενη μέρα, βλέπεις απ το παράθυρο του μαιευτηρίου ένα τσούρμο κοριτσάκια με τον Χρήστο μπροστά, να δένουν μπαλόνια και να φωνάζουν στη μαμά τους «Σ αγαπάμε!» και κατάλαβες ότι είναι πραγματικά χαρούμενοι. Αλλά κάπου λίγο τον λυπήθηκα τον Χρήστο, να σου πω την αλήθεια…
