Jurnal personal 16 Μαρτίου
Η ζωή μου άλλαξε ριζικά όταν ο πατέρας μου πήρε την απόφαση να ψάξει για δουλειά στο εξωτερικό, εξαιτίας των οικονομικών δυσκολιών και της έλλειψης ευκαιριών εδώ στην Ελλάδα. Ήμουν μόλις δύο χρονών όταν τον είδα να φεύγει για πρώτη φορά, να μας υπόσχεται με δάκρυα στα μάτια πως θα λείψει για λίγο και πως όλα θα γίνουν καλύτερα. Όμως, πέρασαν πολλά χρόνια· ο μπαμπάς έστελνε χρήματα στο σπίτι για να τα βγάλουμε πέρα, αλλά έμεινε μακριά μας για πολύ μεγάλο διάστημα.
Μαζί με τη μαμά και την αδερφή μου, την Ειρήνη, καταφέραμε να ζούμε σχετικά άνετα χάρη στη βοήθειά του. Κανείς, όμως, δεν μπορούσε να καλύψει το κενό που άφησε η απουσία του. Όλα έγιναν χειρότερα όταν η μητέρα μου αρρώστησε σοβαρά. Παλέψαμε όλοι μαζί, νυχθημερόν, αλλά τελικά εκείνη έφυγε από τη ζωή. Ξαφνικά βρέθηκα με την ευθύνη να φροντίζω την Ειρήνη να γίνω για εκείνη και μάνα και πατέρας.
Ακόμη κι όταν πέρασα στη Νομική του Πανεπιστημίου Αθηνών, ο χρόνος μου γινόταν όλο και πιο λίγος. Τα πρωινά ήταν αφιερωμένα στο διάβασμα, τα απογεύματα στην Ειρήνη. Ο θάνατος της μαμάς στοίχειωσε μέσα μου την αίσθηση προδοσίας ως προς τον πατέρα μας, που δεν ήρθε καν στην κηδεία της. Αυτό το τραύμα όλο και φούντωνε την πίκρα και τον θυμό που είχα για εκείνον. Δε δέχτηκα ποτέ ξανά βοήθειά του, όσο κι αν ήμουν στα όρια της αντοχής μου. Βρήκα δουλειά σε ένα καφέ στο Παγκράτι, προσπαθώντας να τα βγάλω πέρα μόνη μου μ όλη την αξιοπρέπεια που μπόρεσα να κρατήσω.
Πριν λίγους μήνες πέθανε και ο παππούς μας. Μας άφησε ένα μικρό σπίτι στην Πλάκα κι ένα παλιό Fiat που είχα να το βάλω μπροστά από τότε που θυμάμαι τον εαυτό μου. Όταν μια μέρα πήγα να δω αν λειτουργεί το αυτοκίνητο, με την ιδέα να το πουλήσω για να αποκτήσουμε λίγη οικονομική άνεση, φυσικά σταμάτησε μετά τα πρώτα μέτρα. Απόγνωση. Στη λεωφόρο, όμως, σταμάτησε δίπλα μου ένα μαύρο jeep και από μέσα βγήκε ο ίδιος ο μπαμπάς.
Με πλησίασε διστακτικός, μου πρόσφερε βοήθεια, ήθελε να μου μιλήσει. Εγώ πάγωσα. Δεν ήμουν έτοιμη να του ανοίξω την καρδιά μου, παρότι έβλεπα στο πρόσωπό του την ανάγκη για συγχώρεση και την επίγνωση των λαθών του. Δεν του άφησα ανοιχτή πόρτα· φοβόμουν να ελπίσω ξανά. Αναρωτιέμαι μέχρι τώρα αν αυτή η συνάντηση ήταν μια δεύτερη ευκαιρία που χάθηκε ή η αρχή για κάτι άλλο.
Από τότε νιώθω μέσα μου έντονη σύγχυση. Είμαι διχασμένη ανάμεσα στον θυμό και στη λαχτάρα να επουλώσω τις πληγές της παιδικής μου ηλικίας. Δεν ξέρω αν κάποτε θα τα καταφέρουμε να χτίσουμε πάλι μια γέφυρα επικοινωνίας. Μόνο ο χρόνος θα δείξει αν αξίζει να αφήσω τον θυμό να σβήσει και να προχωρήσουμε σε μια νέα αρχή, πάνω στις στάχτες των χρόνων που μας έκλεψε η ζωή.
