10 Μαρτίου
Όταν ο άντρας μου ζήτησε διαζύγιο, εγώ και τα παιδιά μου γυρίσαμε να μείνουμε με τους γονείς μου. Δεν υπήρχε άλλος τρόπος να τα βγάλω πέρα έπρεπε να δουλέψω και να φροντίζω τα δύο μικρά μου ταυτόχρονα. Τότε, ο Παναγιώτης ήταν τριών και ο μικρός, ο Μιχάλης, μόλις δυο ετών.
Πήρα στεγαστικό δάνειο και ξεκίνησα πάλι από το μηδέν. Τις πρώτες εβδομάδες, περιοριζόμουν στη καλημέρα στους γείτονες τίποτα περισσότερο, δεν γνώριζα κανέναν άλλον.
Ώσπου μια μέρα, οι δρόμοι μας διασταυρώθηκαν με τον Στέφανο, έναν άντρα από τη γειτονιά, με έναν μικρό γιο επίσης. Πολλές φορές τον έβλεπα με μια γυναίκα, οπότε υπέθεσα ότι ήταν παντρεμένος. Από την πρώτη στιγμή όμως μού άρεσε εξωτερικά τουλάχιστον. Ωστόσο, δεν είχα σκοπό να δημιουργήσω σχέση με έναν παντρεμένο.
Κάποια φορά βοήθησε να φτιάξω τη βρύση της κουζίνας κι εγώ τον κάλεσα για καφέ. Καθώς μιλούσαμε, έμαθα πως η γυναίκα που έβλεπα μαζί του ήταν η νταντά του παιδιού του και όχι η σύζυγός του. Μου αποκάλυψε ότι δεν είχε σταθεί καθόλου τυχερός με νταντάδες και ότι η γυναίκα του είχε πεθάνει την περασμένη χρονιά. Δεν είχε άλλους συγγενείς. Λέω μέσα μου, ίσως μπορεί να υπάρξει κάτι ανάμεσά μας
Αρχίσαμε να μιλάμε συχνότερα, μιλούσαμε στα τηλέφωνα και πού και πού πηγαίναμε βόλτα με τα παιδιά μας στις πλατείες. Μια μέρα, ενώ οι γονείς μου είχαν έρθει για επίσκεψη, πέρασε από το σπίτι:
Τι κάνετε; Σας παρακαλώ, κρατήστε λίγο τον γιό μου, γιατί ο παιδικός σταθμός είναι κλειστός λόγω γρίπης και πρέπει να τρέξω στη δουλειά. Η νταντά είναι άρρωστη.
Βεβαίως, μη στεναχωριέστε, του απάντησα.
Μου άφησε μια ολόκληρη σακούλα με ρούχα, φαγητά και οδηγίες για το πώς να προσέχω το παιδί του. Μου είπε πως θα με έπαιρνε να μάθει πώς πάει, αλλά δεν πίστευα ότι θα με παίρνει τηλέφωνο κάθε μισή ώρα να ρωτάει τι φαγητό του έδωσα, τι φοράει και αν βγήκαμε βόλτα
Όταν ήρθε να πάρει τον γιο του, αγανάκτησε βλέποντάς τον με κόκκινο πουκάμισο αντί για το μπλε όπως έγραφαν οι οδηγίες. Αντί να ακούσω ένα ευχαριστώ, άρχισε να μου κάνει εκατό παρατηρήσεις. Πριν φύγει, μου λέει:
Θα τον φέρω και αύριο, εντάξει;
Δεν έλεγα ποτέ όχι, ακόμα κι όταν ήμουν πνιγμένη στη δουλειά. Ώσπου, μια μέρα, βρέθηκα στο νοσοκομείο. Μου τηλεφώνησε προσβεβλημένος, επειδή δεν του άνοιξα την πόρτα. Του εξήγησα πως ήμουν μέσα για νοσηλεία και έκλεισε το τηλέφωνο.
Αργότερα, πρότεινε να κρατήσει εκείνος τα δικά μου παιδιά, μα εγώ αρνήθηκα επειδή έπρεπε να δουλέψω. Από τότε σταμάτησαν τα τηλέφωνα, και οι συναντήσεις έγιναν απλώς ένα γεια στην πολυκατοικία. Είχα πιστέψει πως επιτέλους συνάντησα τον δικό μου άνθρωπο, αλλά τελικά καταλάβαινα ότι απλώς με εκμεταλλευόταν. Ελπίζω κάποια μέρα να βρω εκείνον που θα είναι ο κόσμος μου όλος.
