Μια μέρα, ήμουν διακοπές με έναν φίλο στη θάλασσα. Στην παραλία, κοντά στο καφέ, υπήρχε ένα περίπτερο με παγωτά. Καθόμασταν λοιπόν σε ένα καλοκαιρινό καφέ, πίνοντας έναν φρέσκο καφέ, όταν παρατήρησα ότι κόσμος συνωστιζόταν γύρω από το περίπτερο παγωτών. Ο φίλος μου, ο Νίκος, ήταν περίεργος, οπότε σηκωθήκαμε να δούμε τι συμβαίνει. Ήταν μια κοπέλα ξαπλωμένη στο έδαφος, αναίσθητη. Μια γυναίκα στεκόταν δίπλα της, κλαίγοντας και προσπαθώντας να την βοηθήσει. Ο Νίκος δεν μπερδεύτηκε. Πήρε ένα μπουκάλι νερό, το έριξε πάνω της, έψαξε τον σφυγμό της και αμέσως κατάλαβε ότι έπρεπε να της κάνει καρδιοαναπνευστική αναζωογόνηση. Μου φώναξε να καλέσω ασθενοφόρο.
Λίγα λεπτά αργότερα, ήρθαν οι γιατροί και πήραν την κοπέλα. Πριν φύγουν, ευχαρίστησαν τον Νίκο. Ο Νίκος είχε σώσει τη ζωή αυτής της κοπέλας. Ένιωσα έκπληξη, όχι τόσο για την ηρωική πράξη του φίλου μου, όσο για το γεγονός ότι οι περισσότεροι απλώς κοιτούσαν. Κάποιοι τραβούσαν φωτογραφίες και άλλοι απλά κοιτούσαν το σώμα της. Ίσως ούτε εγώ θα αντιδρούσα σωστά σε τέτοια στιγμή, όπως ο Νίκος αλλά το σημαντικό ήταν πως το κορίτσι σώθηκε. Την επόμενη μέρα, καθόμασταν στο ίδιο καφέ, τρώγοντας πρωινό. Ξαφνικά, τρία εντυπωσιακά ξένα αυτοκίνητα σταμάτησαν στην είσοδο.
«Πω πω, τι όμορφα αυτοκίνητα! Μακάρι να είχα κι εγώ ένα τέτοιο,» είπε ο Νίκος. Έξι άνδρες με δυναμική εμφάνιση, έμοιαζαν με Κρητικούς, βγήκαν από τα αυτοκίνητα και περπάτησαν προς το τραπέζι μας. Ένας απ αυτούς ρώτησε: «Ποιος από εσάς έσωσε την κοπέλα χθες;» Έδειξα τον Νίκο. Μου φάνηκαν φιλικοί, παρόλο που ήταν σοβαροί.
Οι άνδρες τον ευχαρίστησαν θερμά και έβαλαν στα χέρια του τα κλειδιά ενός από τα πολυτελή αυτοκίνητα. Αποδείχτηκε ότι ήταν τα αδέρφια της κοπέλας. Δεν μπορούσαν να μην δείξουν την ευγνωμοσύνη τους στον Νίκο, επειδή είχε σώσει τη μοναδική τους αδερφή. Ο Νίκος για αρκετή ώρα δεν μπορούσε να το πιστέψει. Μάζευε ευρώ για χρόνια, αλλά δεν είχε καταφέρει να αγοράσει αυτοκίνητο.
