Σήμερα, έχω ήδη δύο γιους. Είναι γεμάτοι ενέργεια, κάνουν χαμό στο σπίτι, αλλά στην ψυχή τους είναι υπέροχα παιδιά. Μπορούν να χτυπηθούν μεταξύ τους, να βάλουν τα κλάματα, κι όμως να αγκαλιαστούν στη στιγμή, λες και τίποτα δεν συνέβη. Οι άλλοι γύρω μου, μόλις βλέπουν τη συμπεριφορά των παιδιών μου, στέκονται μόνο στα άσχημα και με γεμίζουν συμβουλές για το πώς πρέπει να τα μεγαλώνω «σωστά». Εγώ όμως σκέφτομαι πως τα αγόρια σε αυτή την ηλικία χρειάζονται χώμα ελευθερίας, για να γίνουν πραγματικά ολοκληρωμένοι άνθρωποι στο μέλλον. Συχνά μου λένε οι γνωστοί ότι ο Νικόλας είναι ήρεμος και σωστά μεγαλωμένος, ενώ ο Πέτρος είναι αδέξιος και υπερβολικά ζωηρός, κι ότι μεγαλώνοντας, θα δημιουργεί προβλήματα στον αδερφό του.
Απλά κάνω πως συμφωνώ, κουνώντας το κεφάλι. Ίσως να έχουν τη δική τους αλήθεια, αλλά η δική μου είναι πως αυτά τα δύο παιδιά λατρεύονται, συμπληρώνουν ο ένας τον άλλο, δεν μπορούν να ζήσουν χωριστά. Πολλές φορές μου ζήτησαν να τους πάρω σκύλο, αλλά εγώ τρέμω τα σκυλιά. Αν είναι να πάρουμε κάποιο ζωάκι, θα επιλέξω μάλλον μια χελώνα είναι ήρεμη, αργή, κι αν χρειαστεί, ξέρει να προστατεύει τον εαυτό της.
Παλιά με τον άντρα μου, τον Γιάννη, δεν φανταζόμασταν ποτέ πόσο ριζικά θα άλλαζε η ζωή μας με τη γέννηση του δεύτερου γιου μας, του Πέτρου. Όταν μάθαμε πως το παιδί είχε κάποιο πρόβλημα υγείας, για μια στιγμή ένιωσα να θολώνει ο κόσμος μου. Δεν υπήρχε καμία ένδειξη πως θα συνέβαινε κάτι τέτοιο η εγκυμοσύνη προχωρούσε κανονικά, σύμφωνα πάντα με τους γιατρούς.
Όταν ήρθε η μέρα της δύσκολης υπερηχογραφίας, σκέφτηκα, αλλά μόνο για ένα τίποτα, το ενδεχόμενο της διακοπής της κύησης. Συνήλθα πολύ γρήγορα όμως, και πήρα απόφαση να γεννήσω το παιδί. Εκτός από τον άντρα μου, κανείς δεν στάθηκε στο πλευρό μου, ούτε οι γονείς μου. Ο Γιάννης κι εκείνος δεν ήξερε τι ήταν σωστό να κάνει στην αρχή. Άντεξα να με λένε χαζή, με δάκρυα στα μάτια, κι απαντούσα πως τα παιδιά είναι το ωραιότερο λουλούδι στη γη. Ευτυχώς, ο άντρας μου βρήκε τη δύναμη και είπε: «Η Αθηνά θα το γεννήσει, τελεία και παύλα!» Σιγά σιγά η οικογένεια μου αποδέχτηκε την απόφαση. Κι όταν γεννήθηκε το παιδί, όλοι μείναμε άφωνοι με το πόσο γρήγορα μάθαινε. Ο μεγάλος του αδερφός, ο Νικόλας, του έδινε διάφορα πράγματα και εκείνος τους έβρισκε αμέσως όνομα. Εκείνη τη στιγμή, ήξερα ότι θα τα καταφέρουμε και ότι όλα θα πάνε καλά.
