Πριν δύο χρόνια, η γιαγιά της Αλεξάνδρας έφυγε από τη ζωή, αφήνοντάς της ένα σπίτι σε ένα χωριό κοντά στην Καλαμάτα, με μια μεγάλη αυλή και κήπο με λαχανικά. Η μικρή έχει γλυκές αναμνήσεις από τα παιδικά της χρόνια εκεί, όταν έπαιζε κάτω από τις ελιές και βοηθούσε τη γιαγιά της στις δουλειές του σπιτιού. Κάθε Σαββατοκύριακο, έφτανε με την οικογένεια και την πεθερά της για να απολαύσουν τον καθαρό αέρα και τα φρέσκα φρούτα από τον κήπο. Η σχέση της με την πεθερά της ήταν ήρεμη, χωρίς συγκρούσεις και παρεξηγήσεις.
Ήταν κοντά η εποχή της συγκομιδής, κι η Αλεξάνδρα είχε ετοιμάσει όλα τα απαραίτητα για μαρμελάδες, γλυκά του κουταλιού και τουρσιά. Όταν όμως έφτασε στο χωριό, πάγωσε βλέποντας πως όλα τα βατόμουρα, τα φραγκοστάφυλα και τα σμέουρα είχαν εξαφανιστεί. Οι γείτονες ψιθύρισαν πως ίσως κάποια αγόρια από το χωριό μπήκαν στον κήπο και μάζεψαν τα φρούτα, μα δεν της έστεκε, αφού θα χρειαζόταν ολόκληρη μέρα για να μαζευτούν όλα αυτά.
Ξάφνου, η θεία της που μένει δίπλα έτρεξε κοντά της, λαχανιασμένη, να της πει πως η πεθερά της είχε έρθει την προηγουμένη και έφυγε με δυο μεγάλους κουβάδες φρούτα. Η Αλεξάνδρα φούσκωσε από θυμό και απορία.
Την αντιμετώπισε πρόσωπο με πρόσωπο. Η πεθερά της, η κυρία Ελένη, παραδέχτηκε ήρεμα πως τα είχε πάρει όλα εκείνη. Της εξήγησε πως ήθελε να δώσει βιταμίνες στα εγγόνια της και πως δεν μπορούσε να αγοράσει φρούτα στις τιμές που έχουν πλέον τα μαγαζιά. Η Αλεξάνδρα δεν μπορούσε να πιστέψει τι άκουγε. Το παράπονο και η αγανάκτησή της ήταν ξεκάθαρα, ξέροντας πως τώρα θα πρέπει η ίδια να αγοράσει τα πάντα σε υψηλή τιμή για τον χειμώνα.
Όταν γύρισαν στην Αθήνα, η Αλεξάνδρα αφηγήθηκε το περιστατικό στον άντρα της, τον Νίκο, ο οποίος κι εκείνος έμεινε άναυδος από τη συμπεριφορά της μητέρας του. Η Αλεξάνδρα, όμως, πήρε την κατάσταση στα χέρια της: μάζεψε τα κλειδιά του εξοχικού από την πεθερά της. Από εκείνη τη μέρα, η κυρία Ελένη δεν πήγε ποτέ ξανά στο εξοχικό χωρίς εκείνους έτσι, η Αλεξάνδρα βεβαιώθηκε πως τέτοια ιστορία δεν θα επαναληφθεί ποτέ ξανά εν αγνοία της.
