Νωρίς το πρωί, ένας γείτονας με πήρε τηλέφωνο και με ρώτησε:
Έμαθες τι έκανε η ξαδέλφη σου;
Όχι, τι έγινε;
Φαίνεται πως πρόκειται να ζητήσει διαζύγιο στα 54 της, μετά από τριάντα χρόνια γάμου.
Από αυτή τη είδηση, όπως λέμε, έμεινα άφωνη. Πώς γίνεται αυτό; Ήταν μια οικογένεια που φαινόταν φυσιολογική, ο άντρας της δεν έπινε, είναι τώρα συνταξιούχος, εννιά χρόνια μεγαλύτερος από αυτήν. Έχουν τρία ενήλικα παιδιά, που μένουν μόνα τους, και ήδη πέντε εγγόνια. Και ξαφνικά, εκείνη αποφάσισε να πάρει διαζύγιο.
Σκέφτηκα μήπως κάτι έχει μπερδευτεί. Έτσι πήρα αμέσως τη ξαδέλφη μου, τη Μαρίνα Παπαδοπούλου, και της πρότεινα να συναντηθούμε. Κανονίσαμε να πάμε μια βόλτα στο πάρκο για να μιλήσουμε ήρεμα. Και να τι μου είπε…
Δεν αντέχω άλλο, μου είπε. Έχω γυρίσει σαν σβούρα όλα αυτά τα χρόνια. Ο άντρας μου εργαζόταν και εγώ επίσης, αλλά μετά τη δουλειά, εκείνος έπεφτε στον καναπέ, έβλεπε τηλεόραση ή πήγαινε με τους φίλους για ούζο, ενώ εγώ ξεκινούσα δεύτερη βάρδια στο σπίτι. Νομίζω πως πολλές Ελληνίδες ξέρουν ακριβώς τι εννοώ.
Γυρίζεις από τη δουλειά και αρχίζει: πλύσιμο ρούχων, μαγείρεμα, προετοιμασία φαγητού για την επόμενη μέρα γιατί τα παιδιά πάντα χρειάζονται κάτι να φάνε όταν γυρίσουν από το σχολείο. Μετά πρέπει να καθαρίσεις, να πλύνεις πιάτα, να βάλεις ηλεκτρική γιατί ο άντρας είναι κουρασμένος κι τα παιδιά δεν έχουν χρόνο λόγω διαβάσματος ή δραστηριοτήτων. Και τόσα άλλα που ξέρουν όλες οι νοικοκυρές.
Περίμενα πως, όταν μεγαλώσουν τα παιδιά, θα είναι πιο εύκολα. Αλλά έκανα λάθος. Τα παιδιά μεγάλωσαν, ο άντρας μου βγήκε στη σύνταξη κι εγώ εξακολουθώ να δουλεύω.
Και τώρα, ο αγαπημένος μου άντρας είναι συνέχεια στο σπίτι ή καμιά φορά πάει για ψάρεμα, αλλά ποτέ δεν βοηθάει. Κάθε φορά με περιμένει να γυρίσω και να κάνω τα πάντα μόνη μου.
Το τελευταίο που δεν άντεξα ήταν όταν αρρώστησα και, λίγο μετά που γύρισε από το ψάρεμα, δεν ρώτησε ούτε αν είμαι καλά ή χρειάζομαι κάτι. Απλώς άνοιξε το ψυγείο και άρχισε να φωνάζει γιατί δεν είχε τίποτα να φάει, ότι τουλάχιστον θα μπορούσα να είχα βράσει λίγες πατάτες, γιατί δεν είναι τίποτα δύσκολο.
Του απάντησα ότι, αν δεν είναι δύσκολο, ας τα κάνει μόνος του. Και μου είπε:
Γιατί να έχω γυναίκα αν θα μαγειρεύω μόνος μου;
Όταν το άκουσα αυτό, είπα πως κουράστηκα, πως θα πάρουμε διαζύγιο, θα μοιράσουμε το διαμέρισμα και ο καθένας θα ζει χωριστά. Εγώ θα ζήσω τουλάχιστον λίγο για τον εαυτό μου.
Τα παιδιά δεν το πήραν καλά. Είπαν πως τον αφήνω μόνο του και πως δεν ξέρει να κάνει τίποτα, πως θα καταρρεύσει.
Αλλά πλέον, δεν με νοιάζει. Ο ίδιος τα κατάφερε να φτάσει εδώ. Αφού δεν εκτιμάει τίποτα, ας δει τώρα πως είναι να ζει μόνος του.
Έτσι είναι. Ίσως τα πράγματα να ηρεμήσουν, αλλά η ξαδέλφη μου έχει πάρει την απόφασή της.
Έχω κάποιες αμφιβολίες, γιατί δεν είναι εύκολο να μένεις μόνος στα γεράματα.
Εσύ τι θα έκανες;
Καμιά φορά, οι άνθρωποι πρέπει να αποφασίσουν να ζήσουν για τον εαυτό τους, ειδικά αν για χρόνια τους θεωρούν δεδομένους. Η ευτυχία και ο σεβασμός δεν προσφέρονται κερδίζονται και πρέπει να μοιράζονται.
